การได้อุปโลกน์ให้สวม "หัวโขน" ณ ขั้นใด ขั้นหนึ่งนั้น จะมีช่วง "วิกฤต" อยู่ในทุก ๆ ขั้น ช่วงวิกฤตนั้นก็คือ การหยุดรั้งของการ "พัฒนา"

ครั้นเมื่อเราเรียนรู้ ศึกษาอยู่ จิตใจเราก็ตั้งมั่นในการ "พัฒนา"
แต่เมื่อเรียนถูกสมมติว่า "เรียนจบ" การพัฒนาของเราก็ "จบ" ไปด้วย
โดยเฉพาะเมื่อเราคิดว่าเราเรียนจบขั้นสูงสุดแล้วเราก็จะยิ่งคิดว่าการพัฒนาของเรานั้น "สูงสุด" ไปด้วย
เฉกเช่นเดียวกับตำแหน่งทางวิชาการ หรือตำแหน่งในองค์กรต่าง ๆ นั้นก็เช่นเดียวกัน
เมื่อใดที่เราขึ้นไปยืนอยู่ ณ บันไดขั้นใหม่ ชีวิตนั้นก็จะหยุดยืน ชื่นชม และดมดอมความหอมหวานด้วยการ "หยุดพัฒนา" นั้นเป็นนานสองนาน

บางคนก็ถึงขนาดขั้นที่ว่า "พอแล้ว" เหนื่อยมานานแล้ว ชีวิตนี้ขอแค่นี้ก็พอ ก็เลยหยุดยืนอยู่บนขั้นนั้นและมีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ เพื่อ "รอความตาย..."

หากชีวิตเรานี้ไม่ติดอยู่กับตำแหน่งหรือหัวโขน ชีวิตของเราก็จะไม่เสียโอกาสไปกับขั้นแห่งการ "อุปโลกน์" ต่าง ๆ
เมื่อขึ้นบันไดได้ขั้นหนึ่ง เราก็จะหาวิธีการก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งโดนทันที

สังคมนี้มีเล่ห์ มีกลมากมายนัก เราควรจะที่จักพัฒนาจิตให้อยู่เหนือโลก เหนือสังคม
การอยู่เหนือโลก ทำให้เราไม่ติดอยู่กับความสวยงามหรือความน่าเกลียดชังภายในโลก
การอยู่เหนือสังคม ทำให้เราไม่ติด ไม่ยึดอยู่กับการ "อุปโลก" และ "หัวโขน" ของ "สังคม..."

มีชีวิตให้อยู่เหนือโลกและสังคม ชีวิตจะอุดมด้วยการ "พัฒนา..."

 

ที่มาจากบันทึก ขยะอารมณ์...!!!