เช้านี้ตื่นตามปกติเฉกเช่นทุกวัน  เวลานอนธรรมฐิตไม่ได้กำหนดเวลา

บางคืนก็สี่ทุ่ม  บางคืนก็เที่ยงคืน  บางคืนก็ตีหนึ่งตีสอง  แต่เวลาตื่นจะตรงเวลาทุกวันเป็นอย่างนี้มาเป็นสิบปีแล้ว  บางวันอาจน้อยถ้ามองเวลาที่นอน 

แต่ถ้าเรานอนแบบพักใจจริงๆ  เพียงนิดเดียวก็สบายอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้

ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น

ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง

อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด สิ่งดีดี จนกระจัดกระจาย

เพราะ ..การให้ความหมาย.. ไม่ใช่ ..การตั้งความหวัง... ต่อสรรพสิ่ง 

แต่ทว่าควรให้ความหมายในตัวมัน แต่ ..จะไม่ตั้งความหวังในสรรพสิ่ง...

เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง ..การเรียกร้อง.. 

..ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ... โดยที่ไม่รู้ตัว  

เมื่อบางครั้งมันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข

เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ หากเริ่มรู้สึกตัวว่า

ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ เดินออกมาสูดอากาศเย็น หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน

            จงทำให้ชีวิตมีชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส ยิ้มได้ทุกลมหายใจ

ไม่วิ่งหนี แต่ก็ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม แต่ก็ไม่กระโจนใส่

ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร

จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส

เช่นสายน้ำ เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้

ที่เย็นที่ตาและที่ใจ และที่ตรงนี้ จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ตลอดเวลาและตลอดไป

ธรรมะสวัสดีขอรับ..