สำคัญที่ว่าเมื่อตนเป็นที่รักแล้วก็พึงรักษาตนนั้นให้ดี

มองท้องฟ้ายามเช้าวันนี้มีเมฆฝนสีเทา ๆ ปกคลุมทั่วไป อากาศเย็นเป็นใจให้คนเหงา ๆ เศร้า ๆ ยิ้ม ๆ พองาม ๆ ตามเสียงเพลงบรรเลงถึงลีลาชีวิตจากสถานีวิทยุ มอ. หาดใหญ่  เปิดเพลงเข้ากับบรรยากาศดีแท้ต้องปรบมือให้ดีเจกันละ  ...ชีวิตบางครั้งเหมือนดังใบไม้ที่หลุดลอย...

ยูมิว่า...คนเกิดมาในโลกนี้พกเอาความไม่รู้มาทั้งนั้นละ  เมื่อไม่รู้จึงก่อเกิดความทุกข์  ความไม่สบายกาย  ความไม่สบายใจตามมา  แล้วยังไม่พยายามจะรู้เพื่อหาวิธีแก้ต้นสายปลายเหตุ  แต่กลับไปเพ่งโทษคนอื่นซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าเขารู้ไหม  แล้วทับถมความไม่รู้เขาตนเองเอาไว้ 

 เข้ากับหลักที่ว่า...ตดคนอื่นเหม็นเบื่อเราเหลือทน  ตดของตนถึงเหม็นไม่เป็นไร...การเกิดมาเป็นคนสอนตนได้ดีนักแล  เรื่องของตนคนอื่นเขาไม่รู้เรื่องเท่าไหร่หรอก 

เพราะเขาชอบเขาก็ชม  เขาไม่ชอบเขาก็ชัง  มันก็มีเท่านั้น  การไปเรียนหนังสือไม่ตกก็ได้  ได้ก็ได้  ไม่ได้ก็ไม่ได้  คนไม่รู้ก็เสียใจ  ซึ่งจะทำให้ทุกอย่างที่ตนทำมาเสียหายหมด  ลดศักดิ์และศรีของตนลงไป  แท้จริงคนที่ทำลายตนก็คือตนนั้นเอง 

...จะเสียใจไปทำไมกันเล่า  เขาไม่รักเราจะไปง้อเขาอยู่ทำไม...เพลงเขาว่าก็ถูกนะ คนเราร้องไห้เสียใจที่สูญเสียได้แต่อย่าเสียสูญ ...

คือสำคัญที่ว่าเมื่อตนเป็นที่รักแล้วก็พึงรักษาตนนั้นให้ดี...ถึงแม้ชีวิตดุจดังใบไม้ที่หลุดลอยไป...แต่ความดียังปรากฏดุจเกลือรักษาซึ่งความเค็มอย่างนั้นแล.