หลายวันก่อน…ได้คุยกับเพื่อนที่เรียนด้วยกันคนหนึ่ง เธอเป็นเด็กต่างจังหวัด มาเรียนทำงานและใช้ชีวิตโลดแล่นในกรุงเทพ ฯ และเนื่องจากงานที่ต้องเดินทางตลอดประกอบกับมาเรียนต่ออีก ทำให้ไม่ค่อยได้มีโอกาสกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่นัก…
วันแม่ปีนี้ เธอได้หยุดยาวติดกัน 5 วัน จึงตัดสินใจกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด หลังจากไม่ได้กลับไปกว่า 2 ปีแล้ว
เพื่อน : ปีนี้ได้กลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่ด้วยนะ
คนไม่มีราก : อืม...ดีแล้ว มีพ่อแม่ให้ได้ไปเยี่ยม แล้วเป็นไงบ้าง
เพื่อน : โอย...เธอเอ๋ย หนังเศร้าเคล้าน้ำตาท่วมจอ..เสียงสูง
คนไม่มีราก : อ้าวเหรอ... อมยิ้ม เดี๋ยวคงได้ฟังเรื่องสนุก
เพื่อน : ก็แม่นะทำเหมือนว่าฉันรอดตายกลับมาจากสงคราม
อิรักเลยแหละ...เสียงเล่าสนุก
คนไม่มีราก : ทำไมล่ะ ถามต่อ รู้อยู่ว่าเพื่อนเป็นไม้เบื่อไม้เมากับแม่
มาแต่ไหนแต่ไร
เพื่อน : ไอ้เรา...ก็รู้สึกผิดอ๋ะ หาย...ไป ไม่กลับบ้านเลย ส่ง
แต่เงินเข้าบัญชีแม่น่ะ
คนไม่มีราก : ดีแล้วนี่ กลับบ้านไม่ได้ ก็ส่งเงินให้แม่ทุกเดือนน่ะ...
ให้กำลังใจเสียหน่อย
เพื่อน : ซื้อของไปเพียบเลย สองกระเป๋าใหญ่ พอเอาของออกมา
เท่านั้นแหละ...โดนเป็นชุดเลย เซ็งเลย...ทำอะไรไม่เคย
ดีในสายตาแม่สักที... หน้าตาเพื่อนเซ็งอย่างคำพูดจริง ๆ
คนไม่มีราก : อืม... ยิ้มให้กำลังใจ กลายเป็นเรื่องเศร้าไปได้นะ
เพื่อน : เฮอะ...ไอ้นี่แพงจะตาย ซื้อมาด้าย ไอ้นี่ไม่ดี..แกซื้อมา
ทำไม้ ... อ้าวนี่เหรอ...ไม่เคยใช้ ซื้อมาเสียของ...นี่มีแล้ว
เต็มบ้านเลย ซื้อมาอีกละ... ลอยหน้าลอยตาสาธยาย จนอดจะหัวเราะกับท่าทางนั้นไม่ได้
คนไม่มีราก : ธรรมดาน่า...แม่ก็ไม่อยากให้เธอเสียเงินไง ทำ
น้ำเสียงปลอบประโลม
เพื่อน : คงจริงแหละ...พอว่าเราเสร็จ เก็บทุกอย่างเลย แหม
นึกว่าจะโยนให้เราขนกลับซะอีก...
คนไม่มีราก : คิดไปได้...เสียงปลง
เพื่อน : แล้วไงรู้มะ...พอฉันเอาพวงมาลัยออกมารดน้ำขอพรพ่อ
แม่ แค่นั้น....น้ำท่วมจอเลย ฉันงี้ทำอะไรไม่ถูก เสียงเบา
ลง ไม่เคยซึ้งกับพ่อแม่สักทีอ่ะ...
คนไม่มีราก : ดูเหมือนจะไปได้ดีนะ... แหย่ ๆ เพื่อน
เพื่อน : ฉันไม่ช้อบ ไม่ชอบเลย...บทนี้เล่นไม่เป็น จะมาซึ้งมา
เศร้านี่ ไม่สันทัด...เสียงสูงขึ้นมาอีกแล้ว
คนไม่มีราก : เคยเล่นแต่บทบู๊ล่ะสิ...
เพื่อน : อือ เขินน่ะ ฉันเลยหักดิบแก้อารมณ์ซะหน่อย จะได้ไม่
เศร้าเกินไป
คนไม่มีราก : ทำไงเหรอ...ชักจะสนใจ
เพื่อน : พอกราบแล้ว ให้พวงมาลัยเสร็จ ฉันก็กระซิบที่หูแม่ว่า...
ตอนกลับขอยืมเงินสักสามพันนะแม่...ไม่มีค่ารถกลับ...
ตอบพลางยิ้มกริ่ม
คนไม่มีราก : ??????
เฮ้อ...คนเรา ทำไปได้นะ...
(^__^)
เป็นการหลบอารมณ์ค่ะ
พี่ก็ชอบทำคล้ายๆแบบนั้น
ตัดอารมณ์ที่กำลังเกิดขึ้น
ไม่ให้มันครองความเป็นใหญ๋ในหัวใจเราค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ฮิฮิ สามพันน้อยไปมั้ย...(แม่อาจจะถามก็ได้นะคะ)
ทำไปได้จริงๆ ด้วยนะคะ สถานภาพแม่และพ่อ..เครียดเลยค่ะ
สวัสดีค่ะพี่krutoi
อ่านคอมเม้นท์พี่ต้อยทำให้เข้าใจมากขึ้นค่ะ....
อ้อ...นี่คือ "การหลบอารมณ์"
เป็นด้วยไม่เคยพูดคุยซึ้ง ๆ กับพ่อแม่ คงคล้าย ๆ กับตอนเรียนประถมแล้วครูสอนว่าให้สวัสดีพ่อแม่ก่อนไปโรงเรียน แต่เนื่องจากคนไม่มีรากอยู่ในครอบครัวคนจึน ซึ่งไม่มีการสวัสดี แต่ใช้วิธีการ เรียกและบอกกล่าวยามจะทำอะไร ...นี่เอง
จำได้ว่าวันแรกที่สวัสดีพ่อแม่...เขินกันทั้งคู่ค่ะ
ขอบคุณพี่ค่ะที่มาให้ความกระจ่าง
(^___^)
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะพี่ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี
จะขอมากกว่านี้ ไม่แน่ใจว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นน่ะสิคะ...
555555....หนังเศร้าจะกลายเป็น หนังบู๊ ไปน่ะสิ
คิดไปด้ายยยยย....ทำไปด้ายยยยย...เพื่อนเรา
พี่คงสบายดีนะคะ
คิดถึงค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณ อิงจันทร์
นั่นแนะ....ยกประสบการณ์ตรงมาประกอบคำยืนยันด้วย....
ครูอิงเองได้รับตุ๊กตาตัวใหญ่ จากน้องต้นน้ำ ยังพูดไปได้เหมือนกัน อมาทำไม แม่ชอบตุ๊กตาซะที่ไหน แต่หัวใจก็พองโตที่ลูกมีความคิด
แสดงว่าวัฒนธรรมบ้านเรานี่...ยังไม่ค่อยยอมแสดงความรัก ความพอใจออกมาตรงๆ นะคะ
ขอบคุณมากค่ะ
มีความสุขมาก ๆ ในวันหยุดนะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่ชายชยพร แอคะรัจน์
พี่ชายมาเยี่ยมเยือนทักทายทีไร น้องก็มีความสุขค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
ทำให้...ยิ้มได้ค่ะ ..........อิอิอิ
หนังตอนจบ คงเป็นบทบู๊อีกละซิคะ
ถ้ายังมีพ่อ - แม่ อยู่จะบู๊จะเศร้าก็ยังดีกว่าคนที่มีแต่ในรูปภาพและในใจนะคะ
สวัสดีวันหยุดค่ะ
ลูกยังไงก็เป็นลูกนะคะ พ่อแม่รัก และห่วงเสมอ
รักเสียลูกเขินเลย
อิอิ..น่ารักมากนะคะ..มุขเช่นนี้เกิดขึ้นได้เกือบทุกคนคำกระซิบข้างหูตอนจะกลับ...ยืมสามพัน..แต่ไม่คืนนะจ้ะ...
แม่ปากกับใจไม่เคยตรงกันเลย..ปากว่าไม่รักๆแต่ใจน่ะรักลูกท่วมท้น..เข้าใจนะ..เพราะเราก็เป็นแม่ไง..เฮ้อเป็นได้เน๊าะเผลอแป๊บเดียวเป็นแม่ของชายหนุ่มวัย 17 เข้าไปแล้วเรามะแก่ทนไหวเหรอเนี่ย..
สวัสดีค่ะพี่ pa_daeng [มณีแดง คนสวย แซ่เฮ]
ดีใจที่ทำให้พี่ได้ยิ้มค่ะ....อิ อิ ...ตามพี่แดงบ้าง...
ผ่อนคลายและมีความสุขมาก ๆ ค่ะ
(^___^)
สวัสดีครับ คุณคนไม่มีราก (มีแต่ดอกและใบ -> ดูนี่สิครับ
...ไม่มีรากจริงๆด้วย...ฮาฮา)
แม่ลูกคู่นี้จริงๆ แล้วสนิทกันมากทีเดียวนะครับ ไม่งั้นตอนจบคงจะไม่หักมุมขนาดนี้ ;-)
นำเพลงมาฝากครับ ได้รับแรงบันดาลใจในการค้นจาก อ.หมู (ธวัชชัย) & คุณซูซาน 007
สวัสดีค่ะ
ช่วงนี้ พี่ไม่ค่อยได้มาอ่านอะไรที่โกทูโนเท่าใด ยกเว้น อนุทิน ที่เขียนทุกวัน คิดถึงน้องจังค่ะ
พอดี แม่บ้าน คนรถป่วยทั้งคู่ เลยยุ่งๆหน่อย ต้องให้คนอื่นผลัดกันมาที่บ้าน
เรื่องการที่ลูกมากราบแม่วันแม่นั้น ที่ครอบครัวพี่ ทำเป็นประจำ น้ำหู น้ำตาคลอกันทั้งแม่ลูก เพราะแม่ปลื้ม และลูกก็ซึ้ง
แต่บางครอบครัวก็เขินๆกัน เพราะไม่ค่อยได้แสดงออก ว่ารักกันมากๆน่ะค่ะ แม้ว่า ในใจ จะรักกันมากก็ตาม
ฝนตกบ่อยๆ รักษาสุขภาพนะคะ
สวัสดีค่ะคุณครู ป.1
ตอนจบน่าจะเป็น บทบู๊ ค่ะ มีการลงไม้ลงมือกันพอหอมปากหอมคอ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณ ณัฐรดา
พ่อแม่ลูกที่ไม่ค่อยได้แสดงความรักกันนี้ ... หากต้องทำก็คงเขิน ๆ บ้างค่ะ
ปัจจุบันส่งเสริมให้แสดงความรัก ให้มี "การกอด" ซึ่งอบอุ่นมาก
คนไม่มีรากเอง...ชอบกอดแม่มาก กอดทั้งในที่สาธารณะและในที่ลับตา ..5555....นอนกอดกันจนหลับไปทุกคืนค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณadd
เล่าเรื่องเบา ๆ สบาย ๆ ให้ได้ขำ ๆ ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณอ้อยเล็ก
โอ๊ะ...เป็นคุณแม่ของลูกชายวัย 17 แล้วหรือคะ....หนุ่มน้อยเสื้อดำใช่ไหมคะ กำลังตัดเค้กเสียด้วยสิ
ยังไม่แก่เลยค่ะ ดูจากภาพแล้วยังเด็กมากเลยค่ะ
(^___^)