วันนี้ฉันตื่นนอนตี ๔ เพราะเป็นวันอาทิตย์ เพื่อรอชมรายการ "ธรรมะในใจ" ได้รับฟังอาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ให้ข้อคิดเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม การฝึกสมาธิ  ก็คือการวิเคราะห์ปัญหาหรือการคิดอย่างโยนิโสมนสิการว่า "ก่อนอื่นต้องรู้จักตัวตน รู้จักปัญหาและจะละวางสิ่งใดก่อนหลัง  ค่อย ๆ ฝึกไปทีละน้อย ๆ และการละวางนั้นต้องใคร่ครวญว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ดีจริง ไม่ใช่สิ่งที่ไม่ชอบเพราะเป็นอคติต่อจิตใจ"

        เพื่อนเก่าโทรศัพท์มาที่หมายเลขบ้าน  จากต่างประเทศเธอบอกว่า  พบเว็ปไซท์ของฉันและเมล์มาแล้วไม่ได้รับคำตอบ  จึงดิ้นรนหาหมายเลขโทรศัพท์บ้าน  เดิมฉันนำสายไปเสียบไว้กับโมเด็ม  เมื่อมีเสียงเรียกเข้าก็จะไม่ได้ยิน  คล้ายกับไม่มีคนรับสาย  แต่เช้าวันนี้ฉันดึงมันกลับมาไว้ที่เดิม  จึงโดนแจ๊คพอร์ตต้อนรับอรุณ 

       คุยกันนานมาก  แต่ฉันก็รู้สึกยินดีที่เพื่อนได้ดีมีสุข  และยุค Internet  นี้ดีทำให้ฉันได้พบเพื่อนเก่ามาแล้วหลายคน เพื่อนคนนี้เป็นคนเก่ง คนสวย คนดีเล่นกีฬาเก่ง และความสามารถพิเศษอื่น ๆ อีกมากมายจึงทำให้เธอมีแบรนด์มาตั้งแต่เด็ก 

        เธอสงสัยว่า "อ่านดูประวัติหน้าเว็ปไซท์ของฉันแล้วไม่มีข้อมูลอะไร เพียงแต่บอกว่าเป็นครูคนหนึ่ง ตำแหน่งทางวิชาการอะไรก็ไม่มีบอก  ประวัติการศึกษาก็ไม่ปรากฏ" เธออยากจะให้ฉันแก้ไขและพัฒนาหน้าประวัติเสียใหม่ให้ดูดีขึ้นตามค่านิยมของสังคมไทยทั่วไป 

        ฉันอธิบายให้เพื่อนฟังว่า "ฉันเป็นคนไม่มีแบรนด์มาแต่ไหน แต่ไร แบรนด์ไม่มีความหมายสำหรับฉัน  ฉันอยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีเงื่อนไขตายตัว และฉันพอใจที่จะเป็นแบบนี้ ใครจะมองหรือตัดสินว่าฉันเป็นอย่างไร  ฉันก็รับได้ไม่ขัดต่อความรู้สึก"  สำหรับแบรนด์สุดคะนึงฉันติดไว้เพื่อให้เกียรติกับ GotoKnow เมื่อฉันหยุดการเขียนบันทึกเมื่อไรก็ต้องส่งคืนเจ้าสำนักเขา โดยแจ้งให้เขาทราบล่วงหน้าว่าฉันจะหยุดเขียน 

        แล้วฉันจึงหันมาทบทวนกับข้อคิดของอาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์อีกครั้งหนึ่ง  ทำให้เข้าใจถึงการปฏิบัติการละวางและคิดอย่างโยนิโสมนสิการ  รวมทั้งย้อนนึกไปถึงคำสอนที่ได้อ่านผ่าน ๆ มา