หลังจากกรำงานเสาร์อาทิตย์แบบหนักหน่วง  ผมก็คล้ายกับพ่ายพับพ่ายไปกับสังขาร  เหมือนร่างกายถูกทุบด้วยท่อนไม้เล็กๆ ให้ออกอาการมึนๆ เป็นระยะ

 

ในเช้าที่สายลมอิสระยังคงเดินทางแบบเอื่อยเฉื่อย  ผมนั่งทอดสายตาออกสู่หน้าต่างบานเก่าของห้องหับอันแสนรัก  พร้อมๆ กับการคิดคำนึงว่า  ไฉนเลยเช้าวันนี้ผมถึงรู้สึกว่าอ่อนล้าและอ่อนแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ผมตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลม  จัดการกับความอ่อนล้าที่กำลังรุกคืบไล่ต้อนหัวใจของผมอย่างคึกคะนองด้วยการหวนกลับไปสำรวจตรวจค้นเรื่องราวของตัวเองในบล็อกเก่าๆ ว่า “วันนี้เมื่อสองสามปีที่แล้ว  เกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง”  โดยหวังว่า จะใช้บันทึกที่ว่านั้น  เป็นแรงบันดาลใจขับเคลื่อนชีวิตและการงานของวันนี้อย่างมีพลัง ...


(ภาพสะพานไม้ในบันทึกของวันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว)

 

วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว  ผมเขียนบันทึกด้วยลำนำที่มีชื่อว่า “สวนสวรรค์อันรื่นรมย์”

และบันทึกที่ว่านั้น  ผมก็รู้สึกว่า  เราต่างมีพื้นที่แห่งความสุขด้วยกันทั้งนั้น และที่สำคัญ พื้นที่ดังกล่าวก็อยู่ไม่ไกลจากตัวเราเลย  เพียงแต่ว่าเราหลงลืมและไม่ใคร่ให้ความสำคัญกับมันสักเท่าไหร่  บางทีมันอาจเป็นได้ทั้งพื้นที่และผู้คน ...

 

บางที (หรือแม้แต่บ่อยครั้ง)  เราใช้เวลาส่วนใหญ่ไปสู่โลกภายนอกตัวตนของเรามากเกินไป หรือเปล่า...
นั่นคือ คำถามที่ผมหันกลับมาถามตัวเองอีกครั้ง - ถามตัวเองในห้วงยามที่ชีวิตรู้สึกว่า ...เหนื่อย และอ่อนล้า ซึ่งมันก็เรื่องเป็นธรรมดาของชีวิต กระมัง

 

สำหรับลำนำที่ผมเขียนเมื่อสองปีที่แล้วนั้น  ใครสนใจ ท่องไปตามลิงค์ข้างล่างนั้นได้เลย นะครับ

http://gotoknow.org/blog/pandin/118732

สวนสวรรค์อันรื่นรมย์