เอกลักษณ์ไมใช่เรื่องที่เราบอกคนอื่น แต่เป็นเรื่องที่คนอื่นบอกเรา

      ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการสภาวัฒนธรรมของอำเภอปากพะยูน เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2552 พอวันที่ 6 สิงหาคมงานเข้าทันที ได้รับเชิญจาก "สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเซีย ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมลฑล จังหวัดนครปฐม  ให้เข้าร่วมประชุมเวทีระดมความคิดเห็น และเสนอแนวทางเรื่อง

   "การศึกษาและพัฒนาการจัดการเรียนรู้เอกลักษณ์ของชาติ ในหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พศ. ๒๕๔๑ และพศ.  ๒๕๕๑"  ณ.ห้องประชุมสภามหาวิทยาลัย ทักษิณ ชั้น ๒ อาคารบริหารและสำนักงานกลาง วิทยาเขต พัทลุง 

   ไปถึงห้องประชุมเห็นท่านประธานสภาวัฒนธรรมจังหวัด ท่านสานิตย์ เพชรกาฬ นั่งอยู่ในห้องประชุมแล้ว  สอดส่ายสายตาทอทั่วห้องประชุมสำรวจคนคุ้นชิน" ทีมวิจัยเชิงประปฎิบัติการระบบบริหารจัดการเครือข่ายกองทุนสวัสดิการชุมชนระดับอำเภอเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน"(กรณีศึกษาอำเภอปากพะยูน) นำทีมโดยหัวหน้าโครงการ อจารย์เทพรัตน์ จันทพันธ์ อาจารย์  บุญเลิศ จันทระ จากสถาบันทักษิณคดีศึกษา น้องผึ้ง ชูใจ สหัสดี จากมหาวิทยาลัยราชภัฎสงขลา  มากันครบทีม อาจารย์ จรูญ หยูทอง ผู้มีอุปการะคุณต่อผู้เขียนเสมอมา  อาจารย์ ดร.(ไทย) บุญธรรม เทอดเกียรติชาติ แห่งมหาวิชชาลัยชุมชนศิลปินพื้นบ้านศรีวิชัย (ผู้เขียนยังไม่ได้ส่งการบ้านอาจารย์ บุญธรรมเรื่องของศาสนาอิสลาม) 

   อาจารย์ เอี่ยม ทองดี จากสถาบันวิจัยภาษา มหาวิทยาลัย มหิดล ดำเนินการชวนคุย ชี้ให้เห็นความเหมือนที่ต่างกันระหว่าง เอกลักษณ์ และวัฒนธรรมของชาติ ว่า"เอกลักษณ์ของชาติหมายถึง ลักษณะที่แสดงถึงความเด่น ความดีงามเฉพาะที่ร่วมกันของชาติไทย เกี่ยวกับชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ การปกครองประธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (สำนักงานเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติ 2552)โยนโจทย์ให้เวทีได้แลกเปลี่ยนระดมความคิด ภายใต้ กติกา

1. ในวิชาชีพหน้าที่การงานหรือที่ท่านเชี่ยวชาญได้ปฏิบัติอยู่มีลักษณะเป็นอย่างไร 

 2. ให้นำความรู้ที่ทำมาแล้ว หรือกำลังทำ หรือคิดจะทำนำมาเล่าสู่กันฟัง 

 3. ฟังคนอื่นพูด แบ่งเวลา ให้โอกาส ไม่ชี้ผิด ชี้ถูก ไม่คัดค้าน

 ผู้เข้าร่วมประชุม ล้วนเป็นนักการศึกษา และศาสนา มีภูมิรู้กว้างขวาง แสดงความเห็นกันเต็มที่ในช่วงเช้า

 อ.  บุญเลิศ บอกว่าธรรมะ และชาติต้องทำให้ท้องถิ่นมีความเป็นชาติ วัฒนธรรมท้องถิ่นหรือชาติ มักถูกลางครอบงำ  ยกปริศนาคำทายมาให้เห็นเอกลักษณ์ท้องถิ่นว่า"อะไรเอ่ย ยิ่งฝังยิ่งหมิน* ยิ่งกินยิ่งมัน 

อ.บุญธรรมบอกว่า เอกลักษณ์ คือความเป็นภราดรภาพ เป็นพลังข้ามพ้นเชื้อชาติ ศาสนา ความเป็นภราดรภาพต้องนับญาติอย่าให้ขาด หลอมจริตให้ละลายกลายเป็นจารีต นพลักษณ์ "นับญาติให้ถูกต้องแม่นยำ นับเป็นประจำอย่าให้ขาด "

 อ.เทพรัตน์ เอกลักษณ์เปลี่ยนรูปได้แต่อย่าเปลี่ยนราก ต้องอ่อนน้อมต่อธรรมชาติ ต้องอ่อนโยนต่อวิถี 

ช่วงบ่ายเปิดโอกาสให้ทุกคนได้พูดสุดท้ายสรุปรายการโดยอาจารย์ จรูญ หยูทอง แห่งสถาบันทักษิณคดีศึกษาว่าเอกลักษณ์ มีสองระดับคือความไม่รู้ ไม่เข้าใจ เอาแน่ไม่ได้ แม้แต่วันชาติก็เอาแน่ไม่ได้  เด็กๆเข้าใจว่าประเทศไทยคือเสาธง เพราะต้องร้องเพลงชาติหน้าเสาธง การเปลี่ยนแปลงเพราะอะไร  ระบบรัฐสภา สร้างอัตลักษณ์ส่วนกลาง  การศึกษาถูกแยกจากชุมชน  โรงเรียนเป็นของผู้อำนวยการ เราถูกกระแสลมพัดกลับ กระแสพอเพียงสู่ชุมชน ทั้งๆที่ชุมชนพอเพียงมาก่อน สูญเสียความเชื่อมั่นทางสังคม  ครอบครัว เราบอกไม่ได้ว่าสามีของแม่กับพ่อของลูกเป็นคนเดียวกันหรือไม่(พ่อข่มขืนลูก) 

"เอกลักษณ์ไม่ใช่เรื่องที่เราไปบอกคนอื่น  แต่เป็นเรื่องที่คนอื่นบอกเรา"

 เวทีวันนี้ผู้เขียนได้กำไรเพราะเอาแต่รับไม่ได้จ่ายออกบอกความคิดตัวเองให้คนอื่นฟัง 

 *ยิ่งฝังยิ่งหมิน(เหม็น) ยิ่งกินยิ่งมัน =ลูกเนียงเพาะ