จืด....คือเด็กชายที่ดูเหมือนจะทำตัวเป็นปัญหา  หรือถูกเหมาว่าเป็นเด็กมีปัญหา  เพราะขาดเรียนบ่อย มาโรงเรียนสาย สนใจเรียนน้อย  มีอยู่วันหนึ่งเมื่อฉันอบรมและถามว่า "ใครอยากปล่อยชีวิตไปตามยถากรรมบ้าง" ปรากฏว่าจืดยกมือขึ้น  และหัวเราะไปด้วยเหมือนทำเล่น ๆ รวมกับเพื่อนอีก ๒ คน  อีกสามวันต่อมาฉันได้ถามแบบนี้อีกครั้ง  จืดยังยืนยันเหมือนเดิม  ส่วนเพื่อนอีก ๒ คนบอกว่าไม่คิดเช่นนี้แล้ว  จะต่อสู้กับชีวิต 

 

         ฉันทราบรายละเอียดของจืดดีว่า... จืดอยู่กับแม่  ที่มีสามีใหม่คนแล้วคนเล่า มีน้องต่างบิดาถึง ๒ คน แม่ไม่ค่อยสนใจจืดมากกว่าสามีใหม่ของแม่  ตลอดเวลาที่แม่ทอดทิ้ง  จืดจะไปรับจ้างทำงานใร่ เพื่อหาเงินมาดูแลตัวเองและน้องสาว  ถ้าฝนตกก็ออกไปหากบหาปลามาทำอาหาร  หลายครั้งที่จืดทำอาหารเสร็จแล้วไม่มีข้าวสารจะหุง  จืดและน้องจะทานอาหารเปล่า ๆ  เมื่อแม่กลับมาจะให้เงินไว้แต่ไม่มากนัก  ฉันคิดว่าเป็นเหตุการณ์ที่ผ่านไปแล้ว  เพราะทราบว่าแม่ของจืดได้สามีใหม่คนนี้อาจจะกลับมาอยู่ดูแลลูก ๆ ที่บ้านเป็นปกติแล้ว

 

        เมื่อวานเป็นวันพระ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔  ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ไปสวดมนต์ทำวัตรเช้าที่วัด นักเรียนจะกลับมาเข้าชั้นเรียนให้ทันเวลาเรียน  แต่ชั่วโมงแรกของฉันขาดจืด ถามเพื่อน ๆ ก็ไม่มีใครทราบ จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณ ๒๐ นาทีจืดได้เดินเข้ามาในห้องเรียน  ร่วมกิจกรรมกับเพื่อน ๆ จนหมดชั่วโมง  จืดเดินออกจากห้องเรียนคนสุดท้าย เพราะทำงานเสร็จที่หลัง 

 

       ฉันได้โอกาสถามจืดด้วยความห่วงใย  ทราบว่าสาเหตุที่มาเข้าห้องเรียนช้าเนื่องจากจำตารางเรียนไม่ได้   คิดว่าชั่วโมงแรกเป็นการเรียนวิทยาศาสตร์  จืดมาไม่ทันไปสวดมนต์ทำวัตร  จึงไปรอเพื่อน ๆ ที่ห้องวิทยาศาสตร์ รออยู่นานเมื่อไม่เห็นเพื่อนเข้าห้องเรียน  จืดจึงตามมาดูที่ห้องภาษา ฯ 

 

       ฉันชวนจืดสนทนาเกี่ยวกับปัญหาทางบ้าน  จืดนั่งลงกับพื้นร้องไห้และบอกว่าแม่ทิ้งไปหลายวันแล้ว  พาน้องไปด้วยไปอยู่ที่บ้านพ่อใหม่  วันที่แม่ไปก็ไม่ได้บอกจืด  เมื่อจืดกลับไปจากโรงเรียนไม่เห็นแม่จึงถามเพื่อนบ้าน  แม่ไม่ได้ฝากเงินไว้  จืดจึงไปรับจ้างแบกหน่อสับปะรด ๓๐๐๐  หน่อได้ค่าจ้าง ๑๐๐  บาท  นำมาเป็นค่าอาหารและวันนี้ก็หมดแล้วด้วย  จืดอยากจะทำให้ได้เงินมากกว่านี้แต่ทำไม่ทันคนอื่น ๆ  จืดบอกว่า..เพราะแบบนี้จึงอยากจะปล่อยชีวิตให้ไปตามยะถากรรม  เรียนไปก็คงไม่เรียนต่อไปในระดับสูง ๆ เหมือนคนอื่น รู้สึกท้อแท้กับชีวิต .... ก่อนออกจากห้องเรียนจืดก้มกราบฉันอย่างอ่อนโยน

 

        วันนี้จืดมาเรียนทันเวลา  ฉันมองไปที่หน้าเสาธง  เห็นจืดยืนเข้าแถวก็รู้สึกดีใจ  ชั่วโมงแรกจืดเดินไปห้องเรียนภาษาไทยโดยผ่านที่หน้าห้องภาษาอังกฤษ  จืดแวะเข้ามาสวัสดีและถามฉันว่า "คุณครูทานข้าวเช้าหรือกาแฟหรือยังครับ"  ชั่วโมงที่ ๒ เป็นการเรียนภาษาอังกฤษ  จืดมีท่าทางร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใสกับเพื่อน ๆ  ก่อนกลับบ้านจืดเดินลงไปหาฉันที่แปลงเกษตร  และช่วยงานก่อนกลับบ้าน  ความหวังของฉัน....หวังว่า....จืดต้องเปลี่ยนใจ  ไม่ปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม..เหมือนที่เคยบอกไว้..และวันพรุ่งนี้ขอให้จืดมาโรงเรียนทันเวลาและไม่ขาดเรียน

 

Art Comments