กุดร่อง...ร่องรอยแห่งการเรียรู้...สู่การพัฒนาองค์กร (ภาคปฏิบัติจริง)
เวลานัดขึ้นรถเตรียมต่อออกเดินทาง...
สองพ่อลูกนั่งรอเวลา
นั่งรถสองแถว...สู่เส้นทางท้องทุง...
หัวจุกหรือน้องแดน
เส้นทางมุ่งสู่บ้านกุดร่อง
ถึงพี่หมายเก็บของเริ่มกิจกรรมแรก....นั่งล้อมวงเล่า...
กิจกรรมต่อ...รับน้องทำงาน...ใหม่...ให้แต่งกายโดยมีเครื่องประดับที่สามารถหาได้ที่หัว หู คอ เอว ขา
ให้พรีเซนต์ concept ที่แต่งตัวแบบของตัวเอง ..
ต่อด้วยเกมส์การหลุดพ้นจากพันธกาลของเชื่อสองเส้นด้วยวิธีการใดๆก็ได้...บ้างก้อลอด...บ้างก็ข้าม...บ้างก็หมุน...บ้างก็กอด...นานา..
กิจกรรมของบอส เล่าเรื่องราวของตัวเองให้คู่ที่ตัวเองจับได้ให้กันฟัง แล้วเปลี่ยนคู่เรื่อยๆ..ตามมุมสบายๆ
ต่อด้วยการกิจกรรมการปั้นรูปสัตว์ ...โดยการแบ่งออกเป็นกลุ่มๆ ...ปั้นด้วยกระดาษ..
ปั้นหนู..
ปั้นหมี..
ปั้นลิง...
พรีเซนต์ ถึงเอกลักษณ์ของสัตว์แต่ละชนิดที่มีลักษณะเด่นที่เกี่ยวข้องกับงานนั้นๆ
แบ่งกลุ่มแล้วจับฉลากวาดรูปตามคำบอกในกระดาษที่จับได้ ลงในกระดาษชาร์ตขาว..ทีละคนเสร็จแล้ววิ่งแตะมือสับเปลี่ยนกับเพื่อนคนถัดไปจนครบ
กรรมการกำลังเฝ้ามองดูเพื่อตัดสินผลงาน อิอิ
ยืนมองเพื่อน...ลุ้น...เป็นกำลังใจ..
พรีเซนต์ภาพที่กล่มนั้นๆวาดร่วมกันให้เป็นเรื่องราว...
เจ้าหัวจุกนั่งมองอย่าง.. งง.. งง..
นั่งฟังอย่างตั้งใจ...ใจจดใจจ่อ...จะรอดไหม...
สรุปท้ายบทเรียนเรื่องนี้...โดยบอส (พนัส ปรีวาสนา)
พักทานอาหารเที่ยงร่วมกัน...
ตอนบ่าย กิจกรรม สอนคน สอนตน สอนงาน โดยพี่สุริยะ สอนสุระ
แยกงานสอนงานให้กับน้องใหม่ ถ่ายทอดความรู้ พร้อมสรุปงานเพื่อจัดทำคู่มือการปฏิบัติงานนั้นๆ
กิจกรรม รู้จักฉัน รู้จักเธอในมุมของฉัน
กิจกรรม สถานการณ์เฉพาะกิจ ความคิดผ่านพ้นเฉพาะหน้า โดยพี่พนัส ปรีวาสนา
ให้คำสัญญาคนละสองข้อ... ว่ากลับมาวันจันทร์จะทำอะไร...
สรุปกิจกรรม แล้วพักทานข้าวเย็น...
บรรยากาศยามค่ำคืน...สรุปงานร่วมกัน....
บรรยากาศยามเช้า...
เช้า ทานข้าวต้ม ขนม ปลาท่องโก๋ นม กาแฟ..
เก็บของ...กลับ...บ้าน...
...............................................
ขอขอบคุณภาพถ่าย::จาก นุ้ย / พี่พนัส / น้องอ้อน/ พี่ยะ
บันทึก:: นุ้ย (จันเพ็ญ ศรีดาว)
เมื่อวันที่ :: 20 ก.ค.52
สวัสดีครับนุ้ย ห่างหายไปนาน แต่พอกลับมาก็เอามาให้ชมจนอิ่มทั้งความคิดทั้งบรรยากาศครับทั้งการนำเสนอ เห็นการรอคอยของอาจารย์แผ่นดิกับน้องแดนแล้วมีความนิ่งอยู่ในทีครับ
มาเยี่ยมยาม เพื่อนเพื่อน ชาว MSU ครับ ด้วยความระลึกถึง
สวัสดีค่ะ
ห่างหาย...แต่ไม่ห่างเหิน ค่ะ อิอิอิ
กลับมาพร้อมภาพกิจกรรม
นุ้ยเพิ่งเคยเห็นว่าในแหล่งชุมชนใกล้บ้านเราก็มีที่สำหรับการเรียนรู้ที่บรรยากาศดีๆแบบนี้ เหมือนกัน ไม่ต้องเดินทางไปเสาะแสวงหาไกลๆเลยค่ะ
ขอบคุณมากมายค่ะ
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์
ขอบคุณมากมายที่แวะมาเยี่ยมค่ะ
ว่างๆ ท่านอาจารย์ลองไปชิมบรรยากาศใกล้ๆ มมส.เราดูนะคะ
สดชื่นมาก
คราวหน้า-
เมื่อมีทีมแล้ว พี่ก็คงได้เข้าร่วมกระบวนการเหล่านั้นด้วยตนเองเสียที
บางที เรื่องของพี่หลายเรื่องก็ยังไม่ได้เล่าเลยนะ แต่ก็อย่างว่า คนประเภทพี่ เปิดเปลือยทุกสถานะอยู่แล้ว (ยิ้มๆ) ...
ขอบคุณที่กลับมาเขียนบันทึกนะครับ
ถึงพี่พนัส
แน่ใจเหรอคะว่าเปิดเปลือยทุกเรื่อง ยังมีหลายเรื่องอยู่นะที่ปิดไว้ 5555 (หัวเราะ)
ส่วนการบ้านที่จะให้ส่งพรุ่งนี้ลิมิต หกทุ่มใช่ไหมคะ อิอิอิ
บันทึกนี้เป็นหนึ่งในสองข้อที่เป็นคำสัญญาว่าจะทำหลังจากกลับจากกุดร่องค่ะ อิอิอิ อีกหนึ่งกำลังดำเนินการค่ะ
ตามผู้เฒ่า-วอญ่า
มาเรียนรู้ครับ
มีอะไรผ่านเข้ามาในหัวสมองพี่มากมาย...
อยากทำอะไรหลายอย่าง...แต่เราอยากได้ความเป็นทีมมากกว่า (อยากได้ความเป็นทีมก่อน)
การสูญเสียบุคลากรที่เป็นต้นแบบของเลือดเนื้อองค์กรเป็นเรื่องน่าเสียดาย
การสอนงาน คือ บาดแผลที่พี่กำลังแก้ไขความผิดพลาดของตัวเองนั่นแหละ
ความเป็นทีม ...ไม่ได้หมายถึง ความเป็นหนึ่งเดียวกันเสียทั้งหมด หากแต่ในอีกนัยหนึ่งที่พี่ซ่อนงำไว้ก็คือ ..."แต่ละคนควรต้องทำงานด้วยใจ...และให้ใจกับการทำงาน...คิดเผื่อองค์กร-มิใช่วันต่อวัน...."
สวัสดีคะ
เรียนรู้...รู้เรียน...
ขอบคุณมากมายค่า
ถึงพี่พนัส
จากคำถามที่เกิดในกิจกรรมสุดท้าย "สถานการณ์เฉพาะกิจ ความคิดผ่านพ้นเฉพาะหน้า" ของพี่พนัสวันนั้นที่ให้คนในแต่ละกลุ่มหมุนเวียนกันที่ถามว่า
คุณจะมีวิธีการหรือกระบวนการหรืออะไรๆ ที่จะนำไปสู่การพัฒนางานหรือองค์กรให้ประสบความสำเร็จได้...
วันนั้น...คำตอบนุ้ยที่ได้บอกกับเพื่อนที่นั่งร่วมวงเดียวกันคือ ....ต้องมีใจ... ใจ....และใจ.... เพราะคิดว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันขึ้นอยู่ที่ใจเราเท่านั้น นุ้ยถือว่าการทำงาน ต้องมีใจนำทางเสมอ ภาระกิจนั้นๆถึงจะสำเร็จไปได้ด้วยดี
การสูญเสียบุคลากรที่เป็นต้นแบบของเลือดเนื้อองค์กรเป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆค่ะ
และนุ้ยคิดว่าคนคนนั้นก็ไม่ได้อยากไปจากองค์กรเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เค้าเพียงแค่....ในบางครั้ง....ที่เค้าเจอ...แต่คนอื่นไม่เห็นเท่านั้นเอง
ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้กับพี่ชายคนนี้เสมอค่ะ สู้ๆ สู้ไม่ตาย อิอิอิ
หวัดดีจ๊ะพี่เจี๊ยบ
สอนตน... สอนคน... สอนงาน....
การที่เราจะสอนคนอื่นได้เราก็ต้องสอนตนเองได้ด้วยเช่นกัน จริงไหมคะ
พลังกายจะปรากฏ... พลังใจต้องเข้มแข็ง...
เป็นกำลังใจให้พี่สาวคนนี้เสมอๆในทุกๆเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องชีวิต...
ขอบคุณโลกใบนี้ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน...
มาเยี่ยมวันหยุดค่ะ
ขอให้น้องนุ้ย มีความสุขค่ะ
หวัดดีค่ะพี่นงค์
ขอบคุณค่ะ เช่นกันนะคะ
สวัสดีค่ะ
อิอิอิ
ขอบคุณค่ะ สุขสันต์วันแม่ในทุกๆวันค่ะ
น้องนุ้ยจ๋า งานเยอะฤา มาฝากร่องรอยไว้ ด้วยคิดถึงค่ะ
สุขสันต์เทศกาลแห่งความสุข สมหวั่งดั่งใจปรารถนานะคะ
หายไปนานเกินไปแล้วคิดถึงครับ
น่ารักดีชอบบรรยากาศเเบบนี้