สัปดาห์ที่ผ่านมา  โรงเรียนวิทยสัมพันธ์จัดกิจกรรมเยี่ยมบ้านนักเรียน  โดยครูประจำชั้นหรือครูที่ปรึกษา ผู้อำนวยการโรงเรียน คณะกรรมการสถานศึกษาและเครือข่ายผู้ปกครอง  นักเรียนที่มาเรียนโรงเรียนวิทยสัมพันธ์มีหลายหมู่บ้านที่อยู่นอกเขตบริการ ไกลที่สุดประมาณ ๑๔ กิโลเมตรหมู่บ้านที่ไกลครูจะใช้รถยนต์ นักเรียนส่วนหนึ่งขึ้นรถไปด้วย  หากใกล้ ๆ นิยมเดินเท้า  พานักเรียนไปเป็นกลุ่ม ๆ   

       ปีนี้พวกเรามีความเห็นว่าควรมีสิ่งของติดไม้ติดมือไปฝากผู้ปกครอง  แต่ท่านช่วยกันเสนอสิ่งของสบู่ ผงซักฟอก ยาสีฟัน ผ้าเช็ดตัว และน้ำปลา ในที่สุดเลือกได้น้ำปลา  ครอบครัวที่มีนักเรียน ๑ - ๒ คนจะได้น้ำปลา ๑ ขวดและมีนักเรียนเกิน ๒ คนจะได้น้ำปลา ๒ ขวด

         ครูคิมช่วยเหลือครูประจำชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑-๓  จำนวน ๒๐ คน พานักเรียนเดินออกเยี่ยมบ้าน ใช้เวลา ๒ วันเป็นบริเวณใกล้ ๆ ไม่เกิน ๒ กิโลเมตร 

          ครูเยี่ยมบ้านคุยกับผู้ปกครอง  นักเรียนคนอื่น ๆ จะช่วยกันทำกิจกรรม

เก็บขยะ กวาดบ้าน ถูบ้าน และขัดห้องน้ำ

ผู้อำนวยการโรงเรียนแวะไปติดตาม 

การเยี่ยมบ้านตามจุดต่าง ๆ

เด็กส่วนมากจะอาศัยอยู่กับปู่ย่า ตายาย

หรืออยู่กับแม่ เพราะพ่อไปทำงาน

บางคนพ่อแม่เสียชีวิตเพราะติดเชื่อ HIV

เด็ก ๆ จะขอถ่ายภาพหน้าบ้านของตนเอง

บางครอบครัวนอกจากไม่สมบูรณ์  

ปู่ย่าตายาย...ไม่สมประกอบ  บางรายเป็นพิษสุราเรื้อรัง

บางรายถูกทอดทิ้งให้อยู่ลำพังเพียงคนเดียว 

บางรายเด็กต้องเป็นฝ่ายดูแลคนในครอบครัว

คุณภาพชีวิต  และสภาพที่อยู่อาศัย

ครูต้องดูแล  จำเป็นทำหน้าที่พัฒนากร (ครู)

       กลับมาแล้ว  นำนักเรียนมานั่งล้อมวงกันสแกน  ทำให้ได้พบกับความจริงที่ไม่น่าเชื่อ ซึ่งข้อมูลที่เราได้จากผู้ปกครองนั้นเป็นเพียงบางส่วนและปกปิดเป็นบางส่วน  ไม่ใช่ผู้ปกครองไม่ไว้วางใจครูหรือโรงเรียน แต่เป็นปัญหาที่มาจากความไม่เข้าใจกันระหว่างผู้ปกครองและเด็ก 

      ภาพนักเรียนหญิงนั่งร้องไห้ .... และเพื่อน ๆ พี่ ๆ ทั้งหญิงชายนั่งปลอบโยนให้กำลังใจ และในที่สุดทุกคนร้องไห้รวมทั้งครูก็สุดกลั้น..เชิญติดตามบันทึกใหม่ค่ะ