นอกจากจะเก็บความประทับใจไว้ในความทรงจำแล้ว ครูพรรณา ยังมีโอกาสเก็บมุขเด็ดๆ จากงาน GoToKnow Forum  ครั้งที่1 ไว้หลายเม็ดค่ะ 

     เม็ดที่๑ จาก World Cafe  ผลงานของฉันถูกคนโกงนำไปสวมรอยเป็นของตน เมื่อแรกรู้สึกโกรธ  ต่อมารู้สึกภูมิใจที่ผลงานของตนมีประโยชน์มาก  แม้จะถูกนำเสนอโดยผู้อื่น 

   เม็ดที่ ๒ จาก World Cafe  อีกแหละ  น้องคนหนึ่งเล่าว่าตัดสินใจลางานเพื่อเข้าร่วมงาน GotoKnow Forum  ครั้งที่1  เนื่องจากท่องเน็ตมานานและรู้สึกถูกใจกับเว็บไซต์นี้  และเห็นว่าความรู้ที่ได้รับจากงานนี้จะคงอยู่ในตัวของตนตลอดไป  การรับผิดชอบค่าใช้จ่ายด้วยตนเองก็เหมือนกับไปเรียนพิเศษสักวิชาหนึ่งนั่นเอง

   เม็ดที่ ๓ ได้จากสนามบินหาดใหญ่ ช่วงดื่มกาแฟระหว่างรอขึ้นเครื่องบิน  นั่งฟังคุณซูซานคุยกับน้องเอกเรื่องกล้องถ่ายรูป แล้วก็มาถึงสารกันความชื้น คุณซูซานแนะนำว่าควรซื้อเป็นกิโลกรัมเพราะถูกดี  เมื่อใช้จนเก็บความชื้นไม่ได้แล้วให้นำไปใส่กะทะตั้งไป ไฟคั่วสักประเดี๋ยว(ให้แห้ง) แล้วนำกลับมาใช้ใหม่ได้  เวลาเก็บสารพวกนี้ก็เก็บใส่ขวดแก้วที่ฝาปิดมียางแยกขวดใช้แล้วกับยังไม่ได้ใช้  และอีกเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับกล้องนั่นคือขาตั้งกล้อง คุณซูซานเล่าว่าขาตั้งกล้องที่ใช้มือถือเธอไม่ได้ซื้อใหม่ใช้อันที่ตั้งพื้นยาวๆ นั่นแหละมาเลื่อย(ตัด)ให้สั้นก็ใช้ได้แล้ว.....ยกนิ้วให้เธอค่ะ

   เม็ดที่ ๔ กิจกรรมแก้ปัญหาของ ดร.ขจิต  ฝอยทอง  ...ก้าวข้ามความเหลื่อมล้ำโดยไม่รู้ตัว

    เม็ดที่ ๕ ได้เห็นการทำงานของน้องๆ ทีมงานแล้วทึ่งค่ะ  ...สำนวนเด็กเมื่อวานซืน....ต้องเปลี่ยนใหม่ค่ะ เพราะเด็กเมื่อวานซืนเขาทำงานกันอย่างแข็งขัน  ( เมื่อวานซืนในที่นี้แปลว่าเมื่อวันก่อน )

   เม็ดที่๖ ภาพรอยยิ้มบนใบหน้าและดวงตาที่เปล่งประกายแสดงความยินดีของผู้ร่วมงานทุกท่านที่ได้พบปะกัน

 

ยามว่างช่วงพักรับประทานอาหาร.....ขอบันทึกแพนด้าค่ะ

 

สาเหตุที่คนตกงาน....แรงงานเกินค่ะ

 

 

เด็กน้อยชาวมุสลิม ...แอบล้อเล่นกับครูพรรณา  ที่ร้านค้าแห่งหนึ่งในตลาดหาดใหญ่

สุขกายสุขใจนะคะ