ไร้แสงดาวพราวพร่างสว่างแล้ว

สายฝนพรำฉ่ำฟ้าอีกคราแล้ว

ไร้วี่แววแสงจันทราพาสดใส

ไร้เสียงนกผกผินบินไปไกล

ไร้กาไก่แมวเหมียวเที่ยวไปมา

ไร้สำเนียงเสียงฟ้าร้องก้องอากาศ

ไร้คนกวาดหยาดเยื่อใยใบไม้หนา

ไร้แต่งเติมเสริมส่งองค์กายา

ไร้ราคาค่าของคนควรจดจำ

ไร้คำเชิญเยินยอลออลักษณ์

ไร้ปกปักรักคนป้องมองแล้วขำ

ไร้ยึดเหนี่ยวจิตใจในทางธรรม

ไร้การนำนิ่งเฉยเลยพอดี

ไร้แสงดาวพราวพร่างสว่างแล้ว

ไร้เรือแจวหลบฝนทนหลีกหนี

ไร้ผู้คิดมิตรรักใคร่ใฝ่ทำดี

แต่เรานี้มีเพียงคุณ..อุ่นใจ..เอย.