วันนี้ฉันไปโรงเรียนตามปกติ  แวะทานข้าวเช้าที่ร้านค้า ผู้ปกครองนักเรียนเดินมาคุยด้วยเกี่ยวกับรายจ่ายของลูก และอยากทราบว่าทางโรงเรียนพอจะมีทุนการศึกษาอะไรให้อีกไหม เมื่อไปถึงโรงเรียนมีนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ สามคน ยืนรอเพื่อขอเบิกเงินทุนการศึกษาไปซื้อรองเท้า ซื้อสมุด เมื่อสอบถามว่าเงินที่รับแจกไปนั้นเอาไปทำอะไร  เด็ก ๆ ตอบตรงกันเงินไม่พอกับราคาของสินค้า

       ตอนบ่ายได้นำเงินที่ผู้มีเมตตาจิตบริจาคมาจากงาน GotoKnow Forum จำนวนหนึ่งไปเสนอผู้อำนวยการโรงเรียน ท่านรับปากว่าจะแสดงความขอบพระคุณลงในบล็อกของท่าน  ตอนเย็นก่อนกลับบ้านนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๕ ยืนรอขอเบิกเงินทุนเพื่อไปซื้อเครื่องเขียน ด้วยเหตุผลเดียวกันว่าเงินที่ได้รับแจกไปนั้นไม่เพียงพอต่อราคาสินค้า 

      เงินทุนการศึกษาของเด็กแต่ละคนที่ทางโรงเรียนเก็บไว้  แต่ละคนมีไม่เกินคนละ ๓๐๐ บาทบางคนก็เหลือเพียง ๑๐๐-๒๐๐ เท่านั้น ถ้าไม่มีความจำเป็นเด็ก ๆก็จะไม่ยอมเบิกเงินจำนวนนี้ไปใช้ 

      ตอนหัวค่ำ...ก่อนหน้านี้ประมาณ ๑ ชั่วโมงมีผู้ไม่ประสงค์ออกนามได้โทรศัพท์มาจากหมายเลข 08...21..1819  ว่าขอมอบทุนการศึกษาให้ครูคิมไปช่วยจัดการกับเด็กในโรงเรียนจำนวน ๑๐,๐๐๐ บาท  บอกว่าขอสานฝันให้ครูคิมเพื่อเด็ก จากการสนทนาผู้มีเมตตาจิตท่านนี้ไม่ต้องการเปิดเผยตัวแต่มีความประสงค์ว่าเมื่อได้ทำเช่นนี้ทำใหท่านมีความสุข 

       อยากจะให้สว่างเร็ว ๆ จะรีบไปโรงเรียน ไปบอกข่าวดีกับเด็ก ๆ ว่ามีเสียงจากสวรรค์ทางโทรศัพท์..จะมาช่วยเหลือหนู ๆแล้ว ท่านผู้มีเมตตาจิตจะอ่านบันทึกอยู่หรือไม่ทราบหรือไม่ก็ตาม  ครูคิม..ในนามของนักเรียนโรงเรียนวิทยสัมพันธ์ ขอกราบแทบเท้าท่านมา ณ โอกาสนี้  แทนคำขอบพระคุณขอตั้งใจรับใช้ท่านด้วยการเป็นครูที่ดีค่ะ  ขอให้ท่านและครอบครัวจงประสบความสุขตลอดไปค่ะ