วันนี้ผมมาอยู่ที่ มอ.ปัตตานีครับ มาตามคำเรียกร้องของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ อันเนื่องจากศิษย์คนนี้หายหน้าหายตาไปนานมากครับ ถ้าจะถามว่าทำไมหายไปนาน คำตอบง่ายๆ ครับ คือ ยังตอบคำถามของอาจารย์ไม่ได้ครับ แล้วเวลาที่ผ่านไปหลายเดือนนั้นทำอะไร คำตอบคือ ที่ยังหาคำตอบไม่ได้ นั้นสภาพเมื่อสองเดือนก่อนนั้นไม่เหมือนกับตอนนี้ครับ เพราะหลังจากที่อาจารย์ให้คำถามมานั้น ผมมีสภาพแบบที่ไม่มีอะไรในมือเลย แต่ตอนนี้มีของในมือแล้วครับ เพียงแต่ยังไม่ได้คัดแยก ดังนั้นการตอบคำถามไม่ได้ตอนนี้ต่างจากครั้งแรก (ไม่มากก็น้อย)

เจอหน้าอาจารย์ ท่านก็ถามว่า จำคำถามเดิมได้ไหม? คำตอบคือ จำได้ขึ้นใจครับงั้นลองอธิบายมาสิ ฮาฮาฮา คำตอบที่ให้อาจารย์ไปมันเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ทราบ ติดๆ ขัดๆ ไปหมดครับ ผมเลยต้องเปลี่ยนสถานภาพจากผู้ถูกถาม เป็นผู้ถามบ้างครับ เพราะตอนนี้ผมต้องการคำชี้แนะ ผมเลยเล่าอาจารย์ว่า ใช้เวลาไปกับอะไรบ้าง (ที่ทำไปกับวิทยานิพนธ์เล่มนี้)จากนั้นอาจารย์ท่านได้เลยคำตอบว่า ปัญหาที่ผมยังตอบคำถามไม่ได้เกิดจากอะไร ใช้เวลาคุยต่ออีกนิดหนึ่งครับ พอจะเห็นแนวทาง ท่านก็แนะนำว่า ให้ไปคุยกับ ผศ.ดร.อิบราเฮ็ม ณรงค์รักษาเขต ที่ปรึกษาร่วม เผื่อท่านจะให้คำแนะนำเพิ่มเติมได้ ออ.ก่อนกลับท่านฝากว่า ให้ผมไปทำแผนการทำวิทยานิพนธ์มา อย่าปล่อยสภาพให้เป็นแบบนี้ มันไม่เห็นเส้นชัย ฮือ เป็นคำแนะนำที่ดีมากครับ เพราะขนาดทำวิจัยยังมีแผนงาน มีกำหนดเวลาชัดเจน ตรวจสอบตัวเองได้ ทำไมวิทยานิพนธ์ไม่คิดทำด้วย จะได้เช็คตัวเองได้บ้าง ฮือ เส้นผมบังภูเขาจริงๆ

เป็นจังหวะดีจริงๆ ครับ เมื่อวานท่านอาจารย์อิบราเฮ็มโทรหาผม ผมโทรกลับท่านก็ยังไม่ได้รับสาย ดังนั้นเสร็จจากอาจารย์ที่ปรึกษา ผมก็เลยโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษาร่วมเสียเลย ไม่เอ๋ยอะไรมากครับ ถามว่าอาจารย์อยู่ที่ไหน สะดวกให้ผมไปคุยที่นั่นไหม ท่านตอบว่า ได้ ผมเลยไปหาท่านที่ภาควิชาอิสลามศึกษา ทันที ประเด็นแรกที่คุย คือ เอาสิ่งที่ท่านโทรหาผมก่อนว่า มีกิจการใดให้ผู้น้อยได้รับใช้ ซึ่งก็เหนือความคาดหมายครับ ท่านถามความเห็นเกี่ยวกับโรงเรียนของอิลฮาม ซึ่งท่านเป็นที่ปรึกษาใหญ่ เสร็จนั้นก็เข้าประเด็นของผมบ้างครับ อาจารย์ครับ ผมทำประเด็นวิทยานิพนธ์กว้างไปหรือเปล่า ผมกำลังหาวิธีการเปรียบเทียบทฤษฏีการศึกษาในอิสลามกับโลกตะวันตกอยู่ แต่ผมทำไม่ได้สักที (คิดมาเป็นเดือนๆ แล้ว)หรือว่า มีอะไรที่ผมเข้าใจผิดอยู่ ท่านอาจารย์เลยอธิบายโดยสรุปให้ผม ก็ชัดขึ้นมาอีกระดับหนึ่งครับ ผมว่า ผมไม่ได้เข้าใจผิด เพียงแต่ผมจับจุดสำคัญไม่ได้เท่านั้นเอง ฮือ............. แล้วท่านอาจารย์ก็ขอเค้าโครงวิทยานิพนธ์ของผมดู ฮือ ผมก็เหลือเกินครับ ไม่เคยเอามาให้ท่านดูเลย รอบนี้ดีว่า มีอยู่ชุดหนึ่ง แต่หน้าปกเต็มไปด้วยลายมือผมที่เขียนตอนคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษา เลยต้องขออภัยท่านแล้วมอบชุดนั้นให้ท่านไป ท่านว่า หัวข้อนี้ยาก แต่ก็เหมาะมากสำคัญทำเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก ยากอย่างนี้สิท้าทายดี อัลฮัมดุลิลลาห์ หาคำชมมานานแล้วครับ เหมือนเป็นน้ำทิพย์ชโลมใจเลย

ท่านถามผม ผมตอบท่าน แล้วก็ถามท่านบ้าง จนกระทั่งท่านพาผมไปห้องพักอาจารย์ แล้วก็หยิบหนังสือให้มาหนึ่งเล่ม พร้อมกับถามว่า ลำบากหน่อยนะ เป็นภาษาอังกฤษ ผมตอบท่านไปว่า ตอนนี้ ไม่เกี่ยงเรื่องภาษาแล้วครับ เพราะยังงัยๆ ภาษาไทยก็ไม่สามารถตอบงานวิทยานิพนธ์ผมได้แน่ๆ ผมตอบท่านไปแบบนี้ท่านเลย แถมมาอีกสองเล่ม เป็นภาษามลายูอินโดนีเซียอีกเล่มหนึ่ง อังกฤษเล่มหนึ่งเป็นฉบับถ่ายเอกสาร ซึ่งท่านบอกว่า เล่มนี้หายากมาก รักษาดีๆ ผมลองเซิร์ทหาทางเน็ทพบว่า เล่มนี้เล็กนิดเดียว แต่ราคาจริงๆ 4000 กว่าบาท แหม่ แพงจริงๆ แต่ตรงประเด็นที่ผมตอบคำถามไม่ได้อยู่ตอนนี้เลยครับ หลังละหมาดวันศุกร์ ผมเลยมานั่งที่ลานหน้าสำนักวิทยบริการครับ (สำนักฯ ปิด)หยิบเอาหนังสือสามเล่มมาอ่านคร่าวๆ แล้วก็เริ่มเห็นประเด็นครับ ดังนั้นต่อจากนี้คือ การจัดเวลาสำหรับงานครับ ต้องพยายามทำให้สำเร็จไปพร้อมๆ กันให้ได้ครับ อินชาอัลลอฮ์