การดำเนินการฝึกอบรมการใช้บล็อกแบบเป็นกันเอง ที่ไร้พิธีรีตรองที่สุด ก็เข้ามาถึงวันที่ 2 … พอจะทราบว่า คุณครูเริ่มเปิดเทอมและมีภารกิจเร่งด่วนมากมาย เหลือคุณครูมาน้อยกว่าวันแรก <p style="text-align: justify;">แต่นั่นไม่ได้มีความหมายใด ๆ ต่อพลังใจของผู้ให้ความรู้ เพราะเราปฏิญาณร่วมกันว่า …</p> <p style="text-align: justify;"> </p>

"ถึงแม้ ผู้เข้ารับการอบรมจะมีแค่ 1 หรือ 2 คน เราก็จะอบรม เพราะคนที่มาอบรม คือ คนที่นำหัวใจที่พร้อมเข้ามาอบรมด้วย"

 

เขาคนนี้ พร้อมเสมอ ... ผมจึงยกให้เขาเป็น Superman Canon 40d

 

เนื้อหาวันนี้ เข้าสู่ขั้น Advanced ของมือใหม่หัดใช้บล็อกทุกคน เพื่อนผมท่านนี้เลือกที่เริ่มต้นการอบรมด้วยการใส่ "วิญญาณของครูที่ดี" และ "ความคิดที่ดี" ลงไปต่อคุณครูที่เข้าอบรม โดยการใช้สื่อวีดิทัศน์การสร้างคุณธรรมของโรงเรียนหนองตาบ่ง อาทิเรื่อง พ่อแม่อุปถัมภ์ ( "ปลูกต้นกล้าจิตอาสา" ที่โรงเรียนหนองตาบ่ง กาญจนบุรี และ "โรงเรียนนี้ขาดความรัก" โรงเรียนหนองตาบ่ง กาญจนบุรี ) ตามด้วย Check in หัวใจด้วยการตั้งสมาธิก่อนรับความรู้

 

ผมนำวิธีการเข้าไปอ่านบันทึก ชี้จุดสำคัญของนักอ่าน นักค้นหาที่ดี

 

 

เพื่อนผม ... เปิดเทคนิคภาคพิสดาร และภาคประสบการณ์ในด้านการตกแต่งภาพอย่างมือสมัครเล่น การแทรกภาพลงไปในบันทึก รวมถึงการทำความเข้าใจและสร้างแพลนเน็ตให้เป็น

 

นี่คือ โฉมหน้าคุณครูที่มีความตั้งใจและตั้งมั่นอย่างแรงกล้าในการเรียนรู้การใช้บล็อก ... หากไม่ได้มาด้วยใจแล้ว ผมเชื่อว่า วันนี้เราจะไม่เห็นหน้าคุณครูเหล่านี้แน่นอน

 

 

 

 

 

เราเลือกที่อบรมเพียงครึ่งวันเท่านั้นครับ เพื่อให้คุณครูไม่เครียดมากเกินไป พร้อมได้มีเวลาปรับอารมณ์ เพิ่มความอยากเขียนเรียนรู้บันทึกมากขึ้น

เพื่อนผม Check Out อารมณ์ของคุณครู โดยการนั่งหลับตา ทำสมาธิ ทบทวนจิตว่า วันนี้ได้เรียนรู้อะไรมาบ้าง

 

 

หลังจากนั้น เพื่อนผมจึงเชิญ A.Son เจ้าของโครงการวิจัยเล็กๆ กล่าวขอบคุณคุณครูอย่างเรียบง่ายที่สุด

 

เพื่อนผม เชิญผมกล่าวความรู้สึกที่มีต่อการให้ความรู้ใน 2 วัน ...

 

ผมบอกคุณครูว่า "การให้ความรู้ในครั้งนี้ ผมมีความสุขครับ และเราอยากเห็นคุณครูทุกท่านได้นำความรู้ที่ได้รับนี้ไปทำให้เกิดประโยชน์สูงสุด ไม่อยากเห็นความรู้ที่คุณครูมีได้สูญหายไป และอยากให้เขียนด้วยความสุขครับ ขอบคุณสำหรับความตั้งใจของคุณครูมาก ๆ ครับ"

   

เพื่อนผมคิดดังๆ และ พูด บ้างแล้วว่า ประเด็นการแลกเปลี่ยนการเขียน blog นั้น หัวใจสำคัญอยู่ที่ คุณครูและผู้เรียนรู้ จะใช้ประโยชน์ตรงนี้อย่างไรกับตนเองและสังคม หากไม่ทำให้เห็นประโยชน์ตรงนี้ด้วยตนเองก็ จอดไม่ต้องเเจว  blog ก็ร้างไปอย่างที่เราเห็นกันมากมาย

ดังนั้น มีคนคุยกันเล่นๆว่า ต้องบันทึกไประยะหนึ่งจนมีภูมิคุ้มกัน และมีอาการติด blog นั่นหละครับ  ถึงสามารถเขียนต่อไปได้ และ เขียนไปได้สม่ำเสมอ

ที่เชียงใหม่ ผมขอสัก ๑๐ เปอร์เซ็นต์ (มากไปหรือเปล่านะ) ที่จะเขียนต่อ  อีก ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ได้มีโอกาสรู้ และอาจหาเวลาเขียนในอนาคตของเขา และ ๔๐ เปอร์เซ็นต์ ก็จะหายไป ซึ่งปกติมากๆครับ

ต้องให้เกิดกระบวนการเรียนรู้ด้วยตนเอง

(เติมความสมบูรณ์จากความคิดเห็นของเพื่อนผม Superman Canon 40d)

 

ในระหว่างการอบรม ... ผมได้รับโทรศัพท์จากน้องอาจารย์ใน gotoknow ท่านหนึ่งครับที่กำลังไปศึกษาต่อ ป.โท ที่ มศว.ประสานมิตร กลับบ้านจากแม่ฮ่องสอนมาแวะที่เชียงใหม่ เพื่อเอาหนังสือที่ถ่ายเอกสารมาให้ผม ซึ่งฝากให้ช่วยหาที่ มศว. เอาไว้

ตอนแรกบอกว่าจะแวะเอามาให้ก่อนไปแม่ฮ่องสอน ตั้งแต่วันที่ 1 พ.ค.52 แต่ปรากฎว่า มาในวันนี้แทน โชคดีอะไรปานนี้ครับ เพราะเพื่อนผมมาอยู่ที่เชียงใหม่นี่พอดี ... น้องกำลังอยากปรึกษาเรื่องวิทยานิพนธ์ด้วยพอดีเลย

 

เออ คือว่า ... คนซ้ายน่ะ น้องสาว แต่คนกลาง ... อดีตเพื่อนสนิทเมื่อชั้นประถมของน้องต้นกล้า ... น่ารักเช่นกันครับ :)

 

แถมยังไม่พอ ... ด้วยเหตุบังเอิญ น้องสาวผมได้พบกับพี่ "ป้ารหัส" ตัวเองอีกต่างหาก นั่นก็คือ น้องอดีตเพื่อนสนิทของเมื่อชั้นประถมของน้องต้นกล้า ... โลกอะไรมันจะกลมขนาดนั้นครับ

ผมว่า กฎของแรงดึงดูดมันแรงจริง ๆ บังเอิญแล้วบังเอิญอีก ทั้ง ๆ ที่คุณครูที่มาอบรมจำนวนน้อย แล้วเจอและพบกันได้อย่างไรกัน

ถ้าไม่ใช่ "ความมหัศจรรย์" :)

การอบรม ... จบด้วย "ความสุข" ด้วยเหตุฉะนี้ ครับ

 

ทีมงานมีความสุข

ผู้ให้ความรู้ความสุข

ผู้เข้ารับการอบรมมีความสุข

น้องสาวผมมีความสุข (ขึ้น)

 

ขอบคุณ .. กัลยาณมิตรทุกท่านที่ติดตามให้กำลังใจมาตลอดครับ :)