สวัสดีครับ
เดินทางกลับมายังกรุงเทพแบบฉ่ำฝนในช่วงกลางคืนดึกที่ผ่านมาครับ...
นั่งนิ่งๆถอดบทเรียนตัวเองได้เยอะเลยครับ การเดินทางไปเชียงใหม่ครั้งนี้ได้ เรียนรู้และสัมผัส ความหลากหลาย เห็นความดี ความงามในการทำงานของกลุ่มครูบา อาจารย์
เรื่องการอบรม...การสื่อสารบนโลกออนไลน์ ผ่าน blog นั้น
การอบอรมในวันที่่สอง เป็นของแถม เพราะวันที่สองครึ่งวันนั้น คือ การตกแต่ blog และเรียนรู้เทคนิคบางอย่างสำหรับการสื่อสารที่เอื้อต่อการเรียนรู็มากขึ้น คุณครูบางโรงเรียนที่โรงเรียนเปิดแล้วก็มีภาระกิจกันไป
ผมคิดดังๆ และ พูด บ้างแล้วว่า ประเด็นการแลกเปลี่ยนการเขียน blog นั้น หัวใจสำคัญอยู่ที่ คุณครูและผู้เรียนรู้ จะใช้ประโยชน์ตรงนี้อย่างไรกับตนเองและสังคม หากไม่ทำให้เห็นประโยชน์ตรงนี้ด้วยตนเองก็ จอดไม่ต้องเเจว blog ก็ร้างไปอย่างที่เราเห็นกันมากมาย
ดังนั้น มีคนคุยกันเล่นๆว่า ต้องบันทึกไประยะหนึ่งจนมีภูมิคุ้มกัน และมีอาการติด blog นั่นหละครับ ถึงสามารถเขียนต่อไปได้ และ เขียนไปได้สม่ำเสมอ
ที่เชียงใหม่ ผมขอสัก ๑๐ เปอร์เซ็นต์ (มากไปหรือเปล่านะ) ที่จะเขียนต่อ อีก ๕๐ เปอร์เซ็นต์ ได้มีโอกาสรู้ และอาจหาเวลาเขียนในอนาคตของเขา และ ๔๐ เปอร์เซ็นต์ ก็จะหายไป ซึ่งปกติมากๆครับ
ต้องให้เกิดกระบวนการเรียนรู้ด้วยตนเอง
ส่วนคณะผู้จัดการอบรม ฯ รวมถึง วิทยากรคู่หูผมเอง
เราคุยกันน้อย แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆในการเรียนรู้ และลงมืออบรมในเวทีเลย เพราะ ความตั้งใจที่เหมือนกัน กระบวนการอาจต่างกันในการนำเสนอออกไป แต่ การเปิดใจเรียนรู้ ความเข้าใจความเป็นมนุษย์ ตรงนี้ความสมานฉันท์เกิดขึ้นในใจตลอดเวลา มีเพียงแต่ความสุข ชื่นชมคนรอบข้างอย่างจริงใจ
ต้องบอกว่า อ. Was เป็นคนที่น่ารัก มีอัธยาศัยดี มีความตั้งใจ จิตวิญญาณแห่งการเป็นครูนั้นเต็มในสายเลือดครับ
ทุกอย่างจึงประสานสอดคล้อง บทเพลงที่ต่างคีย์ แต่ก็ลงตัว ได้เพลงที่ไพเราะบทหนึ่ง จบเพลงอย่างงดงาม พร้อมกับเสียงปรบมือ
การ AAR หลังการทำงาน แบบไม่เป็นทางการตลอดเวลา ที่เราไม่รู้สึกว่าเราถอดบทเรียนนั้น เป็นการ Dialogue ที่เกิดขึ้นเสมอในกลุ่มคนทำงานตรงนี้ผมขอยกยอดไปไม่เขียนครับ
แต่บรรยากาศในร้านกาแฟ บาการิสต้า นั้นยอดเยี่ยมมากที่เดียวครับ
มีโอกาสไปเชียงใหม่ จะไปเยือนอีกครั้งนะครับ บาการิสต้า
ขอบคุณมากๆครับ สำหรับ โอกาสที่เอื้อให้ผมได้ทำ ได้เรียนรู้ และมิตรภาพที่อบอุ่นของทุกท่านที่เชียงใหม่
มีความสุขครับ
--------
กรุงเทพฯ วันฟ้าฉ่ำฝน