ตอนเย็นฉันกลับมาจากออกกำลังกาย ได้รับข้อความทางโทรศัพท์"ขอแสดงความยินดีกับรางวัลสุดคะนึง" ฉันไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจเพียงแต่คิดว่า "เป็นไปไม่ได้"  ต่อมาได้รับโทรศัพท์เช่นเดียวกัน  คราวนี้คิดว่า"ถ้าเป็นความจริงก็คงเป็นทุกข์เล็กน้อย" เหมือนเช่นครั้งแรกที่มีการเสนอชื่อให้เข้ารับการคัดเลือกทำให้เป็นทุกข์และไม่สบายใจ  เพราะฉันพบว่ายังมีสมาชิกอีกมากมายที่ควรจะได้รับรางวัลนี้  อีกอย่างฉันไม่มีเจตนาที่จะแข่งขันกับใครไม่ว่าเรื่องใดก็ตามและไม่ชอบการแข่งขัน ถือว่าเป็นเพียงการฝึกเขียน นอกจากนี้ในชีวิตของฉันยังจะต้องเรียนรู้อีกมากมาย 

    นับตั้งแต่สร้างบล็อกด้วยวิธีการไม่ยากนัก  เพราะเป็นการสร้างบล็อกแบบสำเร็จรูปธรรมดา ฉันได้รับความอนุเคราะห์จากอาจารย์ ดร. ขจิต ฝอยทอง ฉันได้เรียนรู้ความหมายของ Blog วิธีการเขียนบันทึก วิธีการเขียนแสดงความคิดเห็นและการตอบสนทนากับสมาชิกที่มาเยี่ยมบันทึก  ครั้งแรกเกือบจะล้มเหลวเพราะไม่ทราบจะเขียนอะไร  คราวนี้ได้รับคำแนะนำจากคุณจตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ว่าให้นำเรื่องคล้าย ๆ กับที่เล่าไว้ใน Website  มาเขียน 

                                          PP

      ตามปกติฉันเขียนบันทึกในไดอารี่ทุกวัน  แต่เป็นการเขียนเพื่อนอ่านเองและเพื่อกันลืม  ส่วนการเขียนในบล็อกเป็นการเขียนอย่างสร้างสรร เพื่อการแลกเปลี่ยนความรู้ การถ่ายทอดประสบการณ์  จึงไม่พ้นเรื่องใกล้ตัวจากน้ำใสใจจริงของครูบ้านนอกคนหนึ่ง  เพื่อให้สังคมได้มองเห็นถึงความยากลำบากและอุดมการณ์ของครูที่สอนอยู่ตามโรงเรียนบ้านนอกโดยทั่วไป  ที่ขาดแคลน ขาดโอกาส  อยู่ห่างไกลความฝัน พบกับปัญหาอุปสรรคที่ต้องแก้ไข และเป็นกำลังใจให้ครูบ้านนอกด้วยกัน

     เมื่อสร้างบล็อกมีบันทึก ฉันพยายามเรียนรู้เกี่ยวกับการตกแต่งภาพ  คราวนี้ฉันได้รับความอนุเคราะห์ช่วยเหลือจากท่าน ผอ.ประจักษ์ ปานอินทร์ อาจารย์ ดร. ขจิต ฝอยทอง และศน.อ้วนhttp://gotoknow.org/blog/auon1/242271 ฉันได้ตั้งใจตกแต่งภาพเพื่อไม่ให้เสียกำลังใจของผู้ที่ปรารถนาดีต่อฉัน  และครั้งสุดท้ายอาจารย์ ดร. ขจิต ฝอยทอง    ได้แนะนำเทคนิคต่าง ๆเพิ่มให้ที่สวนป่า และครั้งนี้ต้องผ่านการทดสอบหลังเรียนด้วยว่าผ่าน 

                       PPP

     กลุ่มเฮฮาศาสตร์ ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ เป็นบทเรียนที่ต้องเรียนรู้อีกอันดับต่อมา  ส่งผลให้นักเรียน ครู โรงเรียนและคนในชุมชนที่โรงเรียนของฉันตั้งอยู่ได้รับการเอาใจใส่ ช่วยเหลือ ดูแลจากผู้มีเมตตาจิตจำนวนมาก ตามที่ฉันได้เสนอมาแล้วในบันทึกที่ผ่านมา ในครั้งนี้ฉันได้รับโจทย์และการบ้านมากมายซึ่งเป็นการบ้านที่ฉันจะต้องทำและแก้โจทย์ไปอย่างต่อเนื่องตลอดชีวิต 

     กระบวนการ  Humanized Educare เพื่อพัฒนาจิตวิญญาณของครู นักเรียนและคนในชุมชนให้อยู่ร่วมกันอย่างความสุขทั้งองค์กร โดยคุณจตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร เป็นการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ น่าสนใจและท้าทายเป็นที่สุด และดูเหมือนฉันยังไม่รู้อะไรเลย หันรีหันขวางรอรับรอเรียนรอโอกาสที่จะรู้ และพยายามอย่างยิ่งที่จะนำไปทดลองฝึกปฏิบัติ 

      ความเหลื่อมล้ำ  เป็นมิติใหม่สำหรับฉัน  เป็นความสำคัญที่ฉันจะต้องเรียนรู้ โดยมีความตั้งใจว่าจะต้องลดความเหลื่อมล้ำให้ตนเองก่อน อ่าน ค้นคว้าและศึกษาอยู่ทุกวัน  เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง  แต่ก็สร้างความคิดรวบยอดให้พอเป็นที่เข้าใจของตนเองอย่างง่าย ๆ วา "การเข้าถึงความรู้ นำความรู้ไปจัดการอย่างมีทักษะและการแบ่งปันความรู้ให้กับคนในสังคมเพื่อความเป็นสุข"

      การถ่ายภาพ กำลังมาแรง ก่อนหน้านี้ใช้กล้องดิจิทัลพังไปแล้วหลายกล้อง  ชนิดยกกล้องขึ้นมากดแชะ ๆ ได้ภาพตามต้องการแบบไร้ฝีมือ คราวนี้หากล้องตัวใหม่มาเพื่อฝึกถ่ายภาพ  ด้วยความตั้งใจจริงและนำภาพมาใช้ประกอบการตกแต่งบล็อก เขียนบันทึกให้สวยงามน่าดูน่าอ่าน  และนำความรื่นรมย์เป็นการสร้างความสุขให้กับผู้อ่านอีกประการหนึ่ง  แต่อยู่ระหว่างการศึกษาเรียนรู้ ยังไม่สามารถถ่ายทอดและแบ่งปันได้

     ระยะเวลาของการเรียนรู้และฝึกเขียนบันทึกมาประมาณ ๖ เดือนเศษ  นับว่าเป็นการลดความเหลื่อมล้ำของฉันในการเรียนรู้เรื่อง Blog การตกแต่งภาพ กลุ่มเฮฮาศาสตร์ Humanized Edu care และ ความเหลื่อมล้ำ รวมทั้งเรื่องอื่น ๆ สำหรับความรู้สึกที่ได้สำรวจและประเมินจากตัวตนของฉัน  พบว่าเหมือนฉันยังไม่รู้อะไรเลย และมีความจำเป็นต้องเรียนรู้อีกมากมาย   ขอขอบพระคุณกัลยาณมิตรผู้ให้ความอนุเคราะห์ช่วยเหลือทุกท่าน

   รางวัลสุดคะนึง ฉันมีความจำเป็นต้องเรียนรู้อีกนานแค่ไหน  ทำให้ฉันหวั่นไหวพอสมควรกับการที่ได้รับรางวัลนี้  พอ ๆ กับการได้รับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบอีกอย่างหนึ่ง   จึงขอขอบพระคุณทุกท่านที่ได้เสนอชื่อของฉันให้เข้ารับการคัดเลือกที่ผ่านมาทุกครั้ง รวมทั้งครั้งนี้ด้วย  ขอขอบคุณทุกท่านที่ไว้วางใจ เห็นคุณค่าและความสำคัญ  ที่ได้กรุณาโหวตให้คะแนน และขอขอบพระคุณคณะกรรมการด้วยความเคารพนับถือ 

      คุณงามความดีและเกียรติยศของรางวัล "สุดคะนึง" ฉันขอมอบให้นักเรียนของฉัน เพื่อนครูทุกท่าน ผู้อำนวยการโรงเรียนวิทยสัมพันธ์และผู้เกี่ยวข้อง ที่เป็นวัตถุดิบและแรงบันดาลใจให้ฉันนำเรื่องราวมาเขียนบันทึก รวมทั้งเพื่อน ๆ กัลยาณมิตรชาวบล็อก ที่เป็นกำลังใจในการเขียนบันทึก  ฉันมีความยินดีที่จะรับใช้ gotoKnow และแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับชาวบล็อกทุกท่านด้วยความเต็มใจ

นพวรรณ  พงษ์เจริญ (ครูคิม)

๙ พฤษภาคม ๒๕๕๒