โรงเรียนปิดแบบนี้ทำให้มีเวลาในการช่วยคิดสาระที่จะนำมาเขียนบันทึก อันที่จริงแล้วฉันมีเรื่องตลอดเวลาในทุกวัน เพียงแต่จะเขียนให้เป็นการจัดการความรู้ได้อย่างไรเท่านั้นเอง วันนี้ย้อนคิดทบทวนการสนทนาและข้อคิดที่พ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ได้กล่าวด้วยความเป็นห่วงการจัดการศึกษาของโรงเรียนบ้านนอกของฉัน  ซึ่งมีปัญหามากมาย  ขาดโอกาสไปแทบทุกอย่าง รวมกันแล้วนับเป็นความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาแทบทั้งสิ้น

           การจัดการศึกษาที่ทุกคนต่างมุ่งวิ่งเพื่อการแข่งขันความเป็นเลิศ  ไขว่คว้ารางวัล โล่ห์เกียรติยศ เพื่อเป็นการประกาศเกียรติคุณ  แต่โรงเรียนของฉันจะวิ่งไปในลู่ใด แข่งกับใคร ก็คงแพ้อย่างสิ้นเชิง  เพราะเราต้องจัดการกับจุดอ่อนด้อยด้านความขาดแคลน ความยากจน ครอบครัวไม่อบอุ่น รวมทั้งโรคภัยไข้เจ็บบางประการ และความเหลื่อมล้ำให้กับคนในชุมชนได้เข้าใจบริบทและหน้าที่ของตนเองที่มีต่อการจัดการศึกษา เป็นตัวนำให้ชุมชนสามารถวิเคราะห์จุดอ่อนด้อยของตนเอง  นำมาเป็นเป้าหมายที่ต้องการ 

          เดิมชุมชนไม่ให้ความร่วมมือกับโรงเรียนมากนัก  เพราะการไม่เข้าใจบทบาทและหน้าที่ของตนเอง  เนื่องจากโรงเรียนอ่อนด้อยในการสร้างความสัมพันธ์กับคนในชุมชน  ทำให้เกิดช่องว่างมากมาย  ภายหลังโรงเรียนได้ให้ความรู้ความเข้าใจ ปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ในการทำงาน และสร้างปัจจัยภายในเพื่อให้ปรากฏในตัวเด็กอย่างมองเห็นด้วยรูปธรรมเป็นที่ประจักษ์อย่างชัดเจน อันได้แก่คุณลักษณะด้านการแสดงออก ความมีกิริยามารยาทอันอ่อนโยน  และการปฏิบัติตนอย่างผู้มีจิตสาธารณะ  และสานสัมพันธ์กับคนในชุมชนให้มาร่วมเรียนร่วมรู้กับโรงเรียนมากขึ้น

         ความเหลื่อมล้ำเรื่องการไม่เข้าใจพระราชบัญญัติการจัดการศึกษาชาติและหน้าที่ของตนเองที่มีต่อการจัดการศึกษาของโรงเรียนได้ลดลงมาก  และชุมชนหันมาเอาใจใส่ รักโรงเรียน ถือว่าโรงเรียนเป็นส่วนสำคัญของชุมชน ต้องการเห็นโรงเรียนของเขามีการพัฒนา  ร่วมมือร่วมใจกันแสดงความคิดเห็นและช่วยกันสร้างเป้าหมายให้กับโรงเรียนได้

        พ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ได้ให้ข้อคิดสนับสนุนส่งเสริมแรงใจว่า "ไม่ต้องไปลงสนามวิ่งแข่งกับใครทั้งนั้น  ให้ปฏิบัติอยู่ในสนามที่เป็นจริงของเราเอง รางวัลใด ๆ ไม่มีคุณค่าเท่ากับรางวัลที่ได้รับจากตนเองนับว่าเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่  เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ"  

000000000000

     จบบันทึกฉบับนี้  ฉันต้องทำการบ้านเพื่อเด็ก  โดยครูและชุมชน..เพื่อรางวัลอันยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ของฉันเพียงคนเดียวแต่เป็นของพวกเรา