การบริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์

มีคนเฉลยเรื่องเมืองสองทะเลไปแล้ว ว่าคือจ.สงขลานั่นเองค่ะ ลองตามไปอ่านที่บันทึกนี้ค่ะ

พี่ครูอิง เป็นคนเฉลยค่ะ

P 

 

8. อิงจันทร์
เมื่อ ศ. 24 เม.ย. 2552 @ 08:40
1256150 [ลบ] [แจ้งลบ]

  • สวัสดีค่ะน้องพอลล่า
  • ดีใจจัง เห็นน้องพอลล่าบันทึกเรื่องเมืองสองทะเล
  • อ่านคำขวัญอันแรกต๊กใจหมดเลย คิดว่าเอ๊ะเค้าเปลี่ยนคำขวัญแล้วเหรอ ไม่เห็นมีคำว่า เมืองสองทะเล
  • แต่พออ่านคำขวัญที่สอง เฮ้อ โล่งอก ครูเมืองสองทะเล ขอยืนยัน คำขวัญที่ถูกต้อง
  • “นกน้ำเพลินตา สมิหลาเพลินใจ เมืองใหญ่สองทะเล เสน่ห์สะพานป๋า ศูนย์การค้าแดนใต้”
  • นกน้ำเพลินตา  หมายถึง  นกน้ำจำนวนมากที่ คูขุด อำเภอสทิงพระค่ะ
  • สมิหลา หมายถึงแหลมสมิหลา น้องพอลล่าถ่ายรูปมาสวยมากค่ะ
  • สองทะเล ก้อหมายถึง ทะเลสาบสงขลา และ ทะเลอ่าวไทย
  • สะพานป๋า หมายถึง สะพานติณสูลานนท์ข้ามฝั่งจากอำเภอสิงหนครสู่อำเภอเมืองสงขลาค่ะ
  • ศูนย์การค้าแดนใต้ หมายถึง อำเภอหาดใหญ่ค่ะ
  • ขอบคุณน้องพอลล่ามากนะคะ ที่เผยแพร่จังหวัดสงขลาด้วยภาพสวย ๆ เช่นนี้ 

 อิอิ ขอบคุณพี่ครูอิงชาวสงขลามากค่ะ

 ย้อนกลับไปในเวทีการสนทนา ที่เมืองสองทะเล เราสร้างบรรยากาศความเป็นกันเอง ความไว้วางใจ คงจะเพียงพอที่จะทำให้เกิดเรื่องราวดีงาม ผุดขึ้นระหว่างเวทีสนทนา เริ่มวอร์มด้วยการมองหาความงาม รอบๆ ตัวในวันนี้ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เรามองเห็นอะไรบ้าง ทุกคำตอบล้วนแต่เป็นความงามอย่างยิ่ง บางท่านบอกว่าวันนี้ตื่นสายแต่พบความงามของน้ำใจสามีที่รีดเสื้อผ้าให้อย่างเรียบกริบ พบความงามเส้นผมของเพื่อนที่ปกติจะคลุมผมตลอดเพราะเป็นชาวมุสลิม เมื่อเปิดผ้าคลุมแล้ว ผมยาวดำมีน้ำหนักมากๆ พบความงามของน้ำใจของเพื่อน รพ.ใกล้เคียงที่ให้อาศัยติดรถมาอบรมและความงามของน้ำใจที่ไปช่วยซื้อปลาท่องโก๋ของแม่ค้าที่ติดเชื้อไวรัสเอดส์(คนอื่นไม่ทราบ)แม้จะไม่ค่อยอร่อยแต่ก็อุดหนุนประจำ...

ความงามของน้ำใจ พี่ฮะ คนนี้ค่ะ

เกิดความงามมากมายในห้องประชุม บางท่านยินดีบอกเล่า บางท่านก็เก้บไว้ชื่นชมเองค่ะ

พอลล่าคิดว่า ถึงเวลาของเรื่องเล่าที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้กันและกันได้ เปิดเพลงเบาๆ พร้อมกับบอกเล่าโจทย์ให้ทุกคนได้พูดคุย บอกเล่าการดูแลด้วยหัวใจ จากประสบการณ์จริงของทุกคน  พี่พยาบาลจาก รพ.กระแสสินธุ์ เล่าว่า

 เมื่อฉันไปเยี่ยมบ้านในชุมชน ได้ไปพบชายคนหนึ่งถูกล่ามโซ่มายี่สิบปี ได้ไปพบในชุมชน ที่รพ.รับผิดชอบ ครอบครัวปฎิเสธการดูแลรักษา เขาเริ่มป่วยตั้งแต่เก้าขวบได้รักษาทีรพ.จิตเวช ได้ยามาทาน แต่เกิดอาการข้างเคียงของยา (Side effect) จึงหันมารักษาทางไสยศาสตร์ ช่วงเป็นใหม่ๆ ญาติจะหาวิธีการรักษาไปเรื่อยๆ ระยะหลัง เมื่อรู้ว่ารักษาไม่ดีขึ้น ไม่หาย ญาติจึงล่ามโซ่ไว้

ฉันได้ซักถามถึงสาเหตุที่ต้องล่ามโซ่ ญาติเล่าว่า คนไข้ได้สร้างความวุ่นวาย ในชุมชน ในบ้านใกล้เคียงเช่นคนไข้ไปเปิดตุ่มน้ำ ถุยน้ำลายใส่ ปล่อยไก่ ปล่อยวัวที่ชาวบ้านเลี้ยง ขโมยขนมที่ร้านค้า ครอบครัวต้องชดใช้ค่าเสียหายมากมาย รู้สึกเบื่อหน่ายจึงต้องล่ามโซ่ไว้ บางครั้งก็ถูกทุบตีมา เคยพบครั้งแรกเมื่อนานมาแล้ว แต่คนไข้ปฎิเสธที่จะรักษา จึงให้ทีมที่ดูแลในชุมชนไปช่วยดู

 

 ฉันคิดว่าเราจะต้องปลดโซ่ให้ได้ แต่ไม่รู้ช่องทาง ถามข้อมูลจากรพ.นั้น รพ.นี้ ว่าเขามีการรักษาอย่างไรถึงจะปลดโซ่ได้ จึงประสานกับรพ.จิตเวชใกล้เคียง ถ่ายรูปคนไข้นอนแก้ผ้า ใส่เสื้อขาดๆ เมื่อไปเยี่ยมที่บ้านผู้ป่วยจะเดินหนี แอบใต้บันได เห็นมุ้งขาดๆ ดำๆ สำหรับนอน แคร่เก่าๆ 1 อัน มีจานข้าวที่เศษอาหารเหลือค้างเกรอะกรัง ขันน้ำสกปรก ถ่ายเรี่ยราด ถุยน้ำลาย จึงถ่ายรูปและมาเล่าให้แพทย์ที่รพ.ฟัง แพทย์คิดว่าน่าจะรักษากับแพทย์เฉพาะทาง จึงได้ประสานส่งต่อ รพ.จิตเวช

ตอนที่ส่งต่อญาติไม่สะดวกพาไป จึงพาไปเอง เราขอรถรพ. ตำรวจไปด้วยให้นั่งกับคนไข้ วันที่จะพาไปรักษารพ.จิตเวชญาติแต่ตัวให้สะอาดสะอ้าน ญาติถามว่าจะไปเยี่ยมได้ไหม เลยรู้สึกแปลกใจเพราะเห็นภาพที่ญาติดูแลเหมือนสัตว์เลี้ยง ระหว่างนั่งรถคนไข้ดูตื่นเต้นมาก หันซ้าย ขวาตลอด เมื่อถึงสะพาน เห็นทะเล ถามว่าอะไร ใช่ทะเลหรือปล่าว เขาดีใจมาก มองข้างทางเหมือนไม่เคยเจอโลกภายนอกมายี่สิบปี

มาถึงรพ.จิตเวช เราคิดว่า น่าจะรับไว้รพ. ให้ญาติได้พักบ้าง แต่ที่รพ.จิตเวช แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นมานานแล้ว ได้ฉีดยาให้เข็มหนึ่งและให้ยามาทานที่บ้านต่อ จึงพากลับมาบ้าน

 วันนี้เราให้เขาได้รับอิสระภาพ 1 วัน หมอถามว่าญาติจะทำอย่างไร ญาติบอกว่าต้องล่ามต่อ วันนี้เรายังปลดโซ่เขาไม่สำเร็จ.....แต่เราไม่ละความพยายาม ได้ประสานกับชุมชน ไปเยี่ยมบ้านผู้ป่วย วันที่เราไปเยี่ยมเราให้ญาติพาออกมานั่งหน้าบ้าน อย่างน้อย วันที่เราไปเยี่ยมบ้านเขาได้ปลดโซ่ตรวน วันหนึ่ง

 วันนี้ทีมงานยังปลดโซ่ไม่สำเร็จ แต่ขอเป็นกำลังใจให้ทีมงาน ได้ค้นพบผู้ป่วยเจอในระยะเริ่มแรก และปลดโซ่ตรวนจนสำเร็จ ซึ่งต้องใช้การทำงานเป็นทีมร่วมกันระหว่าง รพ. กับรพ.จิตเวช ทีมชุมชน แพทย์และที่สำคัญคือญาติต้องมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงค่ะ