• ผมพยายามซื้อของจากร้านชำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  เพื่อช่วยกันรักษาร้านชำเอาไว้    ให้ผู้ประกอบการรายย่อยอยู่ได้    ไม่โดนทุนใหญ่ ทุนข้ามชาติกลืนไปหมด 
• ผมคิดว่าคนที่เป็นชาวบ้าน   ชีวิตการเปิดร้านชำและอยู่ได้    ดีกว่าชีวิตการไปเป็นลูกจ้างในร้านซูเปอร์สโตร์   เป็นชีวิตที่พอเพียงกว่า อิสระกว่า และมีโอกาสเรียนรู้ มีโอกาสเติบโตได้ดีกว่า  
• เราไม่ได้ต่อต้านร้านซูเปอร์สโตร์    แต่เราส่งเสริมร้านชำ     เราชอบส่งเสริมคนเล็กคนน้อย
• ที่จริงของที่ร้านชำแพงกว่าเล็กน้อย    แต่เรายินดีจ่าย
• ที่ร้านสะดวกซื้อที่เป็นเชนใหญ่มีอยู่ทุกหัวระแหง สินค้าก็แพง    และเราไม่ยินดีจ่าย    ไม่จำเป็นไม่เข้าไปซื้อ    ไม่ได้รังเกียจ แต่อยากอุดหนุนร้านชำของผู้ประกอบการรายย่อยมากกว่า   
• ชีวิตที่พอเพียงนั้น ต้องไม่ใช่แค่คำนึงถึงผลประโยชน์ของเราฝ่ายเดียว    แต่ต้องคิดถึงผลประโยชน์ของอีก ๒ ฝ่ายด้วย    คือฝ่ายผู้ร่วมโลก ร่วมสังคม (พูดง่ายๆ ว่าคนอื่น – เห็นใจคนอื่น)   และฝ่ายสังคมภาพรวม (พูดง่ายๆ ว่าเห็นแก่ส่วนรวม)    ผมมองว่าระบบปลาใหญ่กินปลาเล็กไม่เหมาะต่อความเป็นมนุษย์    ที่เป็นเพื่อนร่วมเกิดแก่เจ็บตายด้วยกัน   
• ร้านชำคือ “ปลาเล็ก”    ชีวิตที่พอเพียงต้องส่งเสริมให้ “ปลาเล็ก” อยู่ได้
• คิดแบบนี้อาจมีคนบอกว่าเป็นไดโนเสาร์ก็ได้

วิจารณ์ พานิช
๑๙ เมย. ๔๙
ระหว่างนั่งรถไปเลือก สว.