วันนี้...เป็นวันที่รับโทรศัพท์มากที่สุดในรอบปีหรือตั้งแต่ที่มีการใช้โทรศัพท์  รู้สึกซาบซึ้งกับความห่วงใย  ความเอื้ออาทรจากพี่น้อง ญาติมิตรชาวบล็อกทั้งนั้น  มาจากภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้

      บางรายทำให้กดบันทึกชื่อไม่ทันบ้างเพราะมีสายเรียกเข้าตามมาติด ๆ ต้องจดใส่กระดาษไว้รอ  เพื่อบันทึกภายหลัง เพราะถ้าไม่เช่นนั้น  อาจทำให้หมายเลขนั้นหายไปได้  ซึ่งส่วนมากเรายังไม่เคยคุยกันเลยสักครั้ง

     พี่ครูคิมเป็นอย่างไร  เกิดอะไรขึ้น  อย่าคิดมากนะ  ทำไมจึงเป็นแบบนี้  สบายใจดีหรือยัง  เออ..เอ่อ  แปลกนะพี่ครูคิม  เคยได้รับเมล์แบบนี้ไหม   จะป้องกันอย่างไรดีละ 

    พี่ครูคิมใจเย็น ๆ นะ  ทานข้าวหรือยัง  ทำจิตใจให้สบาย ๆ นะ  ทำดีได้ดี เวรกรรมมีจริงนะ  เขาทำเพื่ออะไรล่ะ  ทำไมต้องเกิดกับพี่ครูคิมนะ  และอีกหมายเลข.....วันนี้หนูขอคุยแค่นี้ก่อนนะคะ  มาเป็นกำลังใจให้  แบตหนูจะหมดเพราะหนูต้องเดินทางค่ะ 

     บันทึกฉบับนี้ไม่ได้เขียนขึ้นเพื่อแสดงความโกรธ ความเจ็บแค้น  แต่เขียนขึ้นเพื่อบอก.."ขอบคุณ"  ทุกท่านที่แสดงความห่วงใยมาทั้งทางโทรศัพท์และในบันทึก