หัวใจฉันชุ่มฉ่ำแล้ว ก็อยากให้เธอเป็นเหมือนฉันบ้าง " หนึ่งคน หนึ่งต้น ก็หนึ่งชีวิต"

    

    

   ในเวลาขับรถยามค่ำคืนดูจะเงียบเหงา

ยิ่งดึกสงัดดูเหมือนจะเคว้งคว้างเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บ่อยครั้งที่ต้องเดินทางคนเดียวด้วยความจำเป็น

สิ่งทีช่วยได้บ้างในเวลานี้คือ เปิดเพลงฟังเบาๆเป็นเพื่อน แต่ก็ต้องใช้ความระมัดระวังบวกกับความแม่นยำของสายตามากเป็นพิเศษ 

เพราะถ้าพลาดก็หมายถึงความสูญเสีย ไม่ทรัพย์สินก็ชีวิต 

    ในช่วงเวลาที่กำลังฟังเพลงเพลินๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลง  กดรับโดยไม่ได้ดูเบอร์ ดูชื่อ

 เสียงเพลงคงทำใหต้นสายเกิดความสงสัย

    เฮ้ย ....! อยู่ไหนเนี่ย  

 "  ขับรถค่ะ  "   ตอบรับอย่างเสียงดังฟังชัด เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย

   ฮั่นแน่ !!! อย่าบอกนะว่าหนีเที่ยว 

 " เปล่าเที่ยว   ไปทำธุระมาค่ะ "

   ธุระอะไร???? ดึกดื่นแล้วยังไม่เข้าบ้านอีก     

   แฮ่ๆๆ  ส่วนตัวค่ะ

โทรมาจะบอกว่า  อยู่ มอ.แม่ฟ้าหลวง เชียงรายเน้อ  อบรมตั้งแต่ 3 - 21 มีนาคม  คิดถึงก็เลยโทรมาหา  เดี๋ยวจะหาว่าหายไปไหน 

ได้คุยกันหลายๆเรื่องพอประมาณ เสียงต้นทางตัดบท  พอก่อนนะดึกแล้ว  จะโทรมาหาใหม่คงเป็นตอนมืดหลังเสร็จอบรม 

 กลางวันจะปิดเครื่อง เดี๋ยวโทรไปไม่ติด พายุจะถล่ม...  5555  ขับรถดีๆนะระวังตัวด้วย ก็เป็นห่วงน่ะ

     หัวใจพองโตอีกครั้ง  ในเวลาที่เหมือนอยู่โดดเดี่ยว (ไม่ได้น้อยใจ แต่คิดถึงสัจธรรมที่เกิดขึ้นบางเรื่องค่ะ)ยังมีคนคิดถึงเรา สนใจ

ห่วงใยเรา เราลืมไปชั่วขณะหนึ่งจริงๆว่าเรายังมีเพื่อนๆ พี่ๆ ผู้ที่เราเคารพนับถือ และอีกหลายๆคน ไม่ได้อยู่คนเดียวเนอะ

    พอกลับถึงบ้านสี่ทุ่ม  ลากสายยางรถน้ำต้นไม้  มีแรงกระปรี้กระเปร่าขึ้นเป็นกอง 

ถ้าต้นไม้พูดได้ก็คงจะพูดว่า  ฉันหลับแล้ว ยังจะปลุกมาอาบน้ำอีกฮื่อๆ  หนาวๆ          

ช่วยไม่ได้นี่จ๊ะเพราะมีธุระ ปกติก็ทำให้ทุกๆวันอยู่แล้ว  วันนี้ผิดเวลาไปนิดเดียวเอง

    ฉันอาบความสุขด้วยหัวใจอันชุ่มฉ่ำแล้วก็อยากให้เธอเป็นเหมือนฉันบ้าง 

   "  หนึ่งคน  หนึ่งต้น  ก็หนึ่งชีวิตเหมือนกันนะจ๊ะ ต้นไม้จ๋า "

                                                

      เพราะได้กำลังใจขึ้นมามากมายก่ายกองแท้ๆ  เลยมีแรงๆ

 

                                                                                    ซุ้มการะเวกหน้าบ้านส่งกลิ่นหอมอบอวล

                                                       

                                                            

                                                                               เปิดไฟรดน้ำต้นไม้สี่ทุ่มเนี่ยนะ !! ชาวบ้านงง ๆ                                                                                                                                                                                                                        

                                                                      

 

                                                         

                                                                                        กระดังงาสำลักน้ำแน่ๆเลย อิอิ........

 

                                                          

                                                                                                       วัดร่องขุ่น

                                                                                   คิดถึงเชียงราย  เมื่อวันที่  1  มีนาคม  2551 ค่ะ

                                                       

 

                         

                                                                                      ให้กำลังใจซึ่งกันและกันทุกๆวัน

                                                                                               ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้ทุกๆท่านค่ะ