แต่มีสิ่งเดียว ที่ผู้เขียนรู้สึกนิยมชมชอบ เพราะทำให้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที นั่นคือ เสียงสวดมนต์

 เก็บความทรงจำที่ดี เอาไว้เล่าถึง ในวันนี้ ๑๓ มีนาคม ๒๕๕๒ ครบรอบหนึ่งปี ที่ผู้เขียนเดินทางไปเป็นอาสาสมัครที่กุสินารา พอดี

  การเดินทางจากกรุงเทพฯ-คยา(GAYA) ใช้เวลา ๓.๓๐ ชั่วโมง สายการบินไทย สร้างความอบอุ่นให้ผู้เขียนเสมอ ได้ยินเสียงพูด เสียงสอบถามจากเจ้าหน้าที่ ด้วยภาษาไทย ที่คุ้นเคยและไพเราะ จวบจนกระทั่ง ล้อเครื่องบินแตะสนามบิน นับจากนี้ ผู้เขียนจะได้ผจญภัยในแผ่นดินอินเดียอย่างโดดเดี่ยวต่อไป

 สนามบินGAYA ที่ถูกสร้างขึ้น จากประเทศที่นับถือศาสนาพุทธ เช่น ไทย ภูฏาณ ศรีลังกา โดยร่วมทุนกับประเทศอินเดีย โดยหวังให้ชาวพุทธของประเทศเหล่านั้น ได้เดินทางตรง มายังพุทธคยา และสังเวชนียสถานต่อๆไป ลดระยะทาง จากการลงสนามบินจากเมืองอื่น

  แม้จะเป็นสถานที่ที่เทียบไม่ได้กับสุวรรณภูมิของเราเลย เป็นอาคารต้อนรับ ที่ไม่ได้หรูหราใดๆ เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ก็ดูดุดัน พูดจากเสียงดังเฉียบขาด เครื่องอำนวยความสะดวก หรือการประดับตกแต่งให้สวยงาม แทบไม่มีเลย เหมือนตึกธรรมดาๆ โล่งๆ

 แต่มีสิ่งเดียว ที่ผู้เขียนรู้สึกนิยมชมชอบ เพราะทำให้รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที นั่นคือ เสียงสวดมนต์ ที่เปิดดังกระหึ่มไปทั่วอาคาร ณ สนามบินแห่งนั้น

....พุทธัง...สะระณัง....คัจฉามิ

.....ธรรมัง...สะระณัง....คัจฉามิ

......สังฆัง....สะระณัง....คัจฉามิ

เป็นน้ำเสียงสวดมนต์ ที่ไพเราะที่สุด กระหึ่มเข้าไปในโสตประสาท นุ่มนวลเข้าไปซ่านในหัวใจ

สิ่งเหล่านี้ เกิดขึ้นที่อินเดีย โดยแสดงถึงมิตรภาพ ที่ยินดีต้อนรับชาวพุทธทุกคน แม้ว่าเจ้าถิ่น แทบจะไม่ได้นับถือพุทธศาสนา แต่ก็มิได้ปิดกั้น รังเกียจแต่อย่างใด นี่คือคนอินเดีย ถึงแม้ผิวพรรณจะไม่ขาวผุดผ่อง เหมือนชาวเอเชียทั้วๆไป แต่แท้จริง เขามีความใสะอาดในชีวิตเขามาก

  แต่เมื่อผู้เขียนผ่านด่านมาได้ มีสิทธิ์ที่จะยืนบนแผ่นดินนี้ โดยสมบูรณ์ แต่ผู้เขียนกลับรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา เมื่อโทรศัพท์ ติดต่อพระอาจารย์ที่จะมารับไม่ได้ และทั่วสนามบิน ก็ไม่มีพระสักรูป มารอรับตามที่นัดหมาย แล้วก็ถึงเวลาที่ผู้เขียน ต้องใช้สติในการแก้ไขปัญหาเป็นอย่างมากในครั้งนั้น

  สำหรับวันนี้ ขอให้ผู้อ่าน อยู่รอเป็นเพื่อนผู้เขียนในสนามบินนี้ และฟังเสียงสวดนต์ไปพลางๆก่อน บันทึกต่อไป จึงจะได้เล่าว่า ผู้เขียนจะจัดการกับตัวเอง ต่อไปอย่างไร

  รอนะคะ