ความภูมิใจ

เมื่อพูดถึงพยาบาลหลาย ๆ คนคงนึกถึง นางฟ้าผู้แสนใจดีสวมชุดสีขาว หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส เมื่อตอนเด็ก ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน  ยังเคยคิดเล่น ๆ เลยว่าคนอย่างฉันจะเป็นพยาบาลได้มั้ยเนี๊ยะ! และแล้วก็เรียนจบชั้นม.6 ...(แล้วเราจะเรียนอะไรดี)....ด้วยเหตุผลนานัปการจึงเลือกคณะนี้อันดับ 1 และแล้ววันนี้ ปี 3 แล้วเร็วจัง...ก็ยังงงกับตัวเองอยู่ดีว่าเรานี่นะหรือ   "พยาบาล"  จนกระทั่งวันที่คุณแม่โทรมาบอกว่า"คุณปู่ไม่สบายต้องเข้าห้อง ICU" ฉันรีบกลับบ้านไปเยี่ยมคุณปู่ที่โรงพยาบาล  พบคุณย่าแล้วก็ญาติ ๆ อีกหลาย ๆ คน ฉันสอบถามกับคุณพยาบาลพบว่าคุณปู่เป็น Pneumonia ที่มีอาการหนักมาก วินาทีนั้นฉันบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร มันงง  สมองมันคิดอะไรไม่ออก เสียใจสุดๆ จนกระทั่ง คุณย่าเดินเข้ามาถามฉันว่าคุณปู่จะอยู่กับพวกเราได้อีกนานแค่ใหน  (แล้วฉันจะตอบคุณย่าว่าอย่างไรดี) ฉันเริ่มได้สติ แล้วก็นำความรู้เท่าที่มีซึ่งมันเล็กน้อยมาก ซึ่งก็คือการประเมินผู้ป่วย นำความรู้เกี่ยวกับโรค Pneumonia มาทบทวน ฉันจำได้แม่นว่าฉันเคยดูแลผู้ป่วยโรคนี้มาก่อน  แต่ ณ วันนี้มันเกิดขึ้นกับคนที่เรารักซะแล้ว ฉันอธิบายเกี่ยวกับโรคนี้ให้คุณย่าและญาติ ๆ ฟังอีกครั้งหลังจากที่ฟังอาการกับคุณหมอมาแล้วทุกคนเข้าใจดี  และพยายามทำใจให้ได้   

     ฉันใช้วิชาความรู้ที่ท่านอาจารย์ได้พร่ำสอนมากับคุณปู่ อาบน้ำ เช็ดตัว ดูแลให้รับประทานอาหาร ให้ยา พลิกตะแคงตัว ดูดเสมหะ และอีก ๆ อย่าง เท่าที่จะสามารถทำได้ในตอนนั้น    ดูแลท่านจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตมาถึง ฉันจำได้ดีว่าเป็นวันปีใหม่ที่ครอบครัวของฉันเศร้าสุด ๆ คุณปู่จากไปในตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมาทุกคนต่างอยู่ในภาวะซึมเศร้า ฉันเริ่มได้สติ แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว   คุณปู่คนที่เราดูแลมากับมือจากไปแล้ว...ท่านจากไปด้วยรอยยิ้ม  แต่มีชายผู้หนึ่งที่มีคราบน้ำตาเปื้อนเต็มใบหน้านั้นคือคุณพ่อของฉัน  ท่านเศร้ามาก  ท่านร้องไห้  ฉันเข้าไปกอดท่าน หลังจากนั้นพ่อฉันก็บอกว่า "ถึงแม้พ่อจะเสียใจที่คุณปู่จากไปแต่วันนี้มีสิ่งหนึ่งที่พ่อภูมิใจ นั่นก็คือการที่ได้เห็นลูกของพ่อทำหน้าที่ของหลานที่ดี  บุตรที่ดี สิ่งที่ลูกได้ทำในวันนี้พ่อขอให้ลูกนำไปใช้ในวิชาชีพของลูกต่อไปเป็นพยาบาลที่ดีในอนาคต"  ตอนนั้นฉันพูดไม่ถูกว่าจะดีใจหรือเสียใจดี  แต่สิ่งที่พ่อได้พูดไว้ในวันนั้นมันได้กลายมาเป็นกำลังใจให้ฉันในวันนี้และในวันข้างหน้า ฉันก็จะเก็บคำพูดของพ่อไว้เป็นกำลังใจต่อไปและหวังว่าจะใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนไปนั้นดูแลคนที่ฉันรักให้มีความสุขที่สุด