ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

สวัสดีค่ะ ทุกท่าน แนะ แนะ นึกว่าพอลล่าจะเศร้าละสิ!!!! ...ขอบอกๆๆ ว่าหายแล้วค่ะ วันนี้ได้มาใคร่ครวญอีกครั้ง เกิดการเรียนรู้ใหม่ ว่าเวลาที่เรามีปัญหาคนที่ช่วยเราได้มากที่สุดคือตัวเราเองค่ะ บางครั้งการที่เราฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยตัวเราเองเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจที่สุดค่ะ และเข้าใจ ให้อภัยคนที่ไม่สามารถเข้าใจและช่วยเหลือเราได้ เพราะ ทุกคนล้วนมีเหตุผลทั้งนั้น อิอิ อย่างที่ๆ เขาเรียกกันว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน นะคะ อัตตาหิ อัตโนนาโถ  ซะหน่อย อิอิ

กลับจากเยี่ยมชมเรื่องราวดีงามของรพ.สุรินทร์ วันนี้ เตรียมจะไป กาญจนบุรี พรุ่งนี้เช้าค่ะ  โดยจะมีท่านป๋า ดร.ขจิต  ท่านนี้

P

 ไปแจมค่ะ พอลล่าจะขอนำพาความสงบสุขให้บังเกิดกับทุกท่าน โดยการอยู่กับตัวเอง ลองอ่านข้อความข้างล่างและอยู่กับตัวเอง เปิดเพลงบรรเลงเบาๆ คลอตามนะคะ ปล่อยวางได้จริงๆค่ะ

ขอเรียนเชิญทุกท่านนั่งอยู่ในท่าที่สบาย ๆ...... ผ่อนคลายจากการจับยึด ปลดปล่อยจากสิ่งต่างๆที่จับต้องไว้ ไม่ว่าจะเป็นปากกา เอกสาร หรือความรู้สึกจับยึดอื่นๆ  ทางเสียง ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์ ขอให้ปรับเป็นระบบสั่น ปิดรับการสื่อสารจากช่องทางอื่นๆ สักระยะหนึ่ง......แล้วค่อยๆ หลับตาลงเบาๆ ..........

ขอให้ทุกท่าน กลับมาอยู่กับตัวเอง..... ผ่อนคลายร่างกาย... ทำจิตใจให้สงบ ดำรงอยู่ในความสุข อันเกิดจากความสงบภายใน.....

หายใจเข้าลึกๆ........... หายใจออก ยาวๆ.................หายใจเข้าลึก.......... หายใจออก ยาวๆ รับรู้ลมหายใจของเรา ที่บริเวณปลายจมูก รับรู้ลมหายใจ เข้า ออก ลมหายใจที่นำพาเข้าสู่ร่างกายของเรา นำพาและก่อให้เกิดชีวิตอย่างมากมาย......... ลมหายใจที่ส่งผ่านไปยังปอดของเรา ผสมผสานความมีมีชีวิต ผ่านไปสู่หัวใจของเรา

หัวใจได้นำพาสิ่งมีชีวิตมากมาย กระจายไปทั่วเรือนร่างของเรา.... ไปทั่วทุกเซลล์ นำพาพลังบางสิ่งบางอย่างที่หลงเหลือ กลับสู่หัวใจ... ออกไปสุ่ปอด ผ่านลมหายใจออกไปสู่ภายนอก ลมหายใจของทุกๆคน ที่ออกจากร่างกาย ได้ผสมผสานกับอากาศภายในห้องนี้ ให้ทุกๆท่านได้อาศัยลมหายใจที่อยู่ภายนอก กลับเข้าไปหล่อเลี้ยงชีวิตของตัวเราเองอีกครั้งหนึ่ง ผ่านปอดและหัวใจของเรา

ลมหายใจของเรา ล้วนแต่เป็นลมหายใจที่เป็นหนึ่งเดียว ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ ได้แบ่งปันการมีชีวิตซึ่งกันและกัน ผ่านลมหายใจของเรา

ส่งผ่านการรับรู้ไปยังกัลยาณมิตรทุกคน ที่ได้แบ่งปันการมีชีวิตให้กันและกันทางลมหายใจ ขอบคุณกัลยาณมิตรที่ได้นำพาชีวิตผ่านลมหายใจของเรา ขอให้เราขอบคุณทุกๆชีวิตในห้องนี้

ให้การรับรู้มาอยู่ที่หัวใจของเรา หัวใจที่ได้นำพาชีวิตของเรา ตั้งแต่เราอยู่ในท้องแม่ จนเติบโตมาทุกวันนี้ และยังนำพาการมีชีวิตให้ดำรงอยู่ในตัวเรา

ส่งผ่านการรับรู้ของทุกท่านมาอยู่ที่หัวใจของเรา ขอบคุณหัวใจดวงนี้ของเราที่ได้ทำงานมาอย่างต่อเนื่อง ขอบคุณหัวใจของเรา........

ส่งผ่านการรับรู้ของทุกท่าน ไปสู่ผู้ให้กำเนิดหัวใจดวงนี้.......ได้แก่ คุณแม่ และพ่อของเราที่ได้มอบสิ่งดีงามให้กับเรา..... มอบชีวิต.. มอบหัวใจ พร้อมทั้งหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของเราทุกคน ให้มุ่งทำสิ่งดีๆให้เกิดขึ้นบนโลกใบนี้

ขอบคุณพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย และบรรพบุรุษของเราที่ได้มองสิ่งดีๆให้กับชีวิตของเรา  ขอบคุณกัลยาณมิตร ที่ทำงานของเรา ที่ทำงานแทนเรา และให้โอกาสเราได้เข้ามาเรีบนรู้ในวันนี้ เราจะร่วมระลึกและขอบคุณเขา

ให้การรับรู้มาอยู่ที่ลมหายใจของเรา รับรู้ว่าขณะนี้ลมหายใจที่เราหายใจเข้าไป นำพาการมีชีวิต.................รับรู้ลมหายใจอุ่นที่ออกจากร่างกายของเราที่คละเคล้าอยู่ในห้องนี้ เราจะปล่อยเวลาให้ท่านได้อยู่กับลมหายใจสักระยะหนึ่ง

เพราะรักจึงเข้าใจ เพราะเข้าใจจึงอภัย  ค่ะ สาธุ