เมื่อหลายวันก่อน ผมเจอความประทับใจอย่างเป็นที่สุดจริงๆ ครับ และตั้งใจจะเก็บความประทับใจดังกล่าวไว้ในบล็อกของผมครับ แต่ด้วยความวุ่นๆ บวกกับง่วงๆ จึงกลัวว่าถ้าหยิบเรื่องความประทับใจดังกล่าวมาเขียนก่อน อาจจะออกมาได้ไม่ดีเท่าที่อยากเขียน ก็เลยกะว่าจะรอให้พร้อมก่อนแล้วค่อยเขียน แต่รอไปรอมา ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะพร้อมเขียนสักที เพราะงานที่วุ่นๆ อยู่ก็ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เอาละครับ ก่อนเริ่มงานคืนนี้ ขออนุญาตเขียนก่อนแล้วกัน

ความประทับใจที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อหลายวันก่อนคือ ความเป็นสัจจธรรมของอัลกุรอานครับ อัลกุรอานที่สามารถเป็นทางนำให้กับมนุษยชาติได้ในทุกยุคทุกสมัย ไม่มีวันที่ความจริงจะผิดเพี้ยนไปจากที่ระบุไว้ในนั้นได้

เมื่อหลายวันก่อนท่านอธิการบดีได้บรรยายในเรื่อง "เป้าหมายที่แท้จริงของยิวในการโจมตีปาเลสไตน์" ท่านขึ้นต้นการบรรยายด้วยคำว่า ด้วยตัวท่าน ท่านไม่รู้ (ฮือ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน) แต่ดีที่อัลกุรอานบอกไว้แล้ว ผมฟังท่านอธิบายอัลกุรอานแล้วรู้สึกสะเทือนใจครับ สะเทือนใจที่ว่า อัลกุรอานบอกให้กับเราได้รับรู้ได้ทุกเรื่อง อดีต ปัจจุบันและอนาคต ทุกอักษรของอัลกุรอานเป็นความจริง

ท่านอธิการบดียกโองการของอัลกุรอานมาอธิบายปรากฏการณ์ในปัจจุบันได้อย่างแหลมคมมากครับ ผมรู้สึกว่า ผมเห็นมูลเหตุที่ชัดเจนขึ้น ผมเห็นเป้าประสงค์ของอิสราเอลได้ชัดขึ้น ที่สำคัญการบรรยายครั้งนี้ ทำให้ผมรู้บทบาทของตัวเองมากขึ้น

อีกอย่างหนึ่งในช่วงต้นของการบรรยาย ท่านอธิการบดีได้กล่าวถึงบทบาทของแต่ละคนแต่ละฝ่ายที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ท่านย้ำว่า คนแต่ละคนมีภาระหน้าที่ไม่เหมือนกัน ดังนั้นบางครั้งคนที่ทำหน้าที่เพียงแต่คอยตำหนิคนอื่นว่า ไม่ทำอะไร โดยไม่ได้เข้าใจบริบท หรือความจริงของคนที่เขากำลังตำหนิอยู่นั้นนั่นแหละแย่ที่สุด