"ไร่สตรอเบอร์รี่" แหล่งท่องเที่ยวเป้าหมายที่อยู่ในใจมาหลายวัน ... วันนี้ (23 มกราคม 2552) ว่างพอดี เนื่องจากนักศึกษาที่สอนไปทำการทดลองสอนและศึกษาสังเกตตามโรงเรียนต่าง ๆ

การเลือกเดินทางร้อยกิโล มีสาเหตุจากความเบื่อหน่ายการเมืองภายในที่มี 2 L คือ Lock กับ Lobby

ผมเลือกเส้นทางวนรอบจากหางดง - สะเมิง - แม่ริม - เมืองเชียงใหม่

ออกเดินทางหลังเพลไปแล้ว ประมาณว่า นั่งดูข่าวให้จบเสียก่อน จึงตลุยเดี่ยวอีกคราหนึ่ง

 

ภาพที่ 1 ... ป้ายแสดงแหล่งท่องเที่ยวตำบลบ้านปง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ... แอบดูไร่ข้าง ๆ เขาขาย ตารางวาละ 15,000 บาท แพงมหาโหด

 

เส้นทางวนรอบนี้ เป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวอย่างมาก โดยเฉพาะฝรั่งต่างประเทศ ซึ่งเช่ารถเครื่องจากในเมืองแล้วขี่ในเส้นทางสายนี้

ผมใช้เส้นทางนี้ทุกปี ไม่ท่องเที่ยว ก็สัมมนาตามโรงแรม หรือ รีสอร์ทที่อยู่สองข้างทาง

ระหว่างมีแต่ "ป้ายขายที่ดิน" การตั้งใหม่ของรีสอร์ทหรือที่พักชั่วคราว รวมถึงการดับไปของรีสอร์ทที่เคยมีอยู่แล้วไม่สามารถประคับประคองตนเองอยู่ได้ ต้องขายทิ้งก็เยอะ

ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ "ตั้งอยู่และดับไป" ตลอดทุก ๆ ปี

ก่อนถึงกฤษดาดอยอันเลื่องชื่อของเชียงใหม่ ด้านซ้ายมือจะมีภูเขาอยู่ลูกหนึ่งที่มีรถบรรทุกดินวิ่งเข้าออกอย่างขวักไขว่ บนภูเขานั้นมีการระเบิดหิน และดิน เอามาขายที่พื้นราบ ภูเขาหายไปทั้งลูก เป็นแบบนี้มาสิบ ๆ ไป ไม่ทราบใครไปให้สัมปทานทำลายทรัพยากรได้ขนาดนั้น มีคนร้องไปที ก็หยุดที พอเรื่องเงียบไป ก็กลับมาระเบิดใหม่ ประเทศจะได้เจริญกว่านี้แน่ ถ้าภูเขานี้ไม่มีอีกต่อไป

 

ภาพที่ 2 ... ทางโค้งหักศอกระหว่างทางการไปอำเภอสะเมิง ถือเป็นแบบฝึกหัดย่อย ๆ สำหรับคนที่หวังจะไปเที่ยวที่ดอยอ่างขางในอนาคต

 

 

ภาพที่ 3 ... ขี่รถมา 30 กิโลเมตร ก็มาถึงป้ายบอกทางเข้าตัวอำเภอสะเมิงอันเป็นรอยต่อระหว่างอำเภอหางดงและอำเภอสะเมิง

 

 

ภาพที่ 4 ... ถนนตรงไปสู่อำเภอสะเมิง ทิวทัศน์เป็นภูเขาภูดอยสูง ด้านขวามือและซ้ายมือ คือ สถานีทดลองเกษตรปางดะ แห่งอำเภอสะเมิง ทดลองปลูกพื้นเมืองหนาวสารพัด

 

 

ภาพที่ 5 ... ตรงมาสุดถนนในตัวอำเภอสะเมิงจะพบป้ายบอกทางมากมาย แต่มีแค่เลี้ยวซ้าย กะ เลี้ยวขวา เท่านั้นครับ ... แอบเห็นทางไปอำเภอปายจากที่นี่ด้วยครับ

 

 

ภาพที่ 6 ... ป้ายไป "อำเภอปาย" ตัวใหญ่ ๆ ให้เลี้ยวขวามันจะไปทางป่าสนวัดจันทร์ที่คุณเอกเคยพาเที่ยวในบันทึกครับ ห่างจากตรงจุดนี้ 170 กิโลเมตร รถยนต์ไม่ควรเอาไปทางนี้ครับ เพราะคงไปไม่ถึง พังเสียก่อน

 

ผมเลือกเลี้ยวซ้ายเพื่อเป้าหมายคือ "ไร่สตรอเบอร์รี่วงค์วาน" ที่ผมเคยมาเมื่อปีที่แล้ว

 

 

ภาพที่ 7 ... ถึงแล้วครับ "ไร่สตรอเบอร์รี่วงค์วาน" มีป้ายแนะนำผู้ที่อยากเก็บสตรอเบอร์รี่แบบสด ๆ ว่า เก็บเสร็จแล้วให้นำออกมาชั่งกิโลข้างนอก ห้ามรับประทานก่อน

 

 

ภาพที่ 8 ... ลูกนี้ยังไม่แดงมากครับ สุกไม่เต็มที่

 

 

ภาพที่ 9 ... ลูกนี้สิ ทานได้แล้วครับ ลูกโตมาก

 

 

ภาพที่ 10 ... นี่คือ ดอกของต้นสตรอเบอร์รี่ ครับ ... เคยเห็นหรือเปล่าเอ่ย

 

 

ภาพที่ 11 ... ไร่สตรอเบอร์รี่วงค์วานมีประมาณ 4 - 5 ไร่ ครับ ...

 

 

 

ภาพที่ 12 ... อีกมุมหนึ่ง สุดลูกหูลูกตา

 

 

ภาพที่ 13 ... สะพานไม้ข้ามไปสู่ไร่สตรอเบอร์รี่ด้านหลัง ครับ

 

 

ภาพที่ 14 ... วิถีชีวิตของเจ้าของไร่ที่มีลำเหมืองผ่านระหว่างกลาง หม้อ ชาม จาน ไลปอนเอฟ ฯลฯ

 

 

ภาพที่ 15 ... อย่าคิดว่าเป็นรองเท้าบูตสำหรับเจ้าของไร่และคนงานนะครับ แต่นี่สำหรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการเก็บผลสตรอเบอร์รี่ เพราะระหว่างร่องอาจจะมีน้ำขังได้ครับ มันจะเลอะ

 

 

ภาพที่ 16 ... หมวกสานไม้ไผ่สำหรับนักท่องเที่ยวเพื่อกันความร้อน

 

 

ภาพที่ 17 ... นอกจากไร่สตรอเบอร์รี่แล้ว ยังมีต้นหอมใหญ่จำหน่ายด้วยครับ กิโลละ 20 บาท

 

 

ภาพที่ 18 ... ผลิตภัณฑ์แปรรูปจากผลสตรอเบอร์รี่ เช่น น้ำสตรอเบอร์รี่, สตอรเบอร์รี่แช่อิ่ม, ไวน์สตรอเบอร์รี่, สาโท ฯลฯ

 

 

ภาพที่ 19 ... อีกมุมด้านหลังไร่สตรอเบอร์รี่

 

 

ภาพที่ 20 ... ข้าวดอยตากแดด (ใครทราบที่มาที่ไปแจ้งด้วยนะครับ)

 

 

ภาพที่ 21 ... วิถีชีวิตก็อยู่กันอย่างพอเพียง

 

 

ภาพที่ 22 ... ไร่ด้านหลัง

 

 

ภาพที่ 23 ... น้อง ๆ นักท่องเที่ยว แต่งตัวเปิ๊ดสะก๊าด ไปเก็บผลสตรอเบอร์รี่กัน เป็นห่วงว่าขาจะไหม้เสียก่อน เป็นห่วงมาก ๆ ครับ :)

 

 

ภาพที่ 24 ... เอ้า !!! ยิ้มหน่อยครับ ... สาวน้อย ลูกสาวคุณป้าเจ้าของไร่มาช่วยแม่ดำเนินกิจการต่าง ๆ สอบถามได้ความว่า เรียนอยู่ กศน.ของอำเภอสะเมิง อีก 2 ปีจะจบ ม.ปลาย ผมเลยบอกว่า แบบนี้ต้องเรียนเกษตรดีที่ซู้ด แต่ป้าเจ้าของไร่ดูเหมือนจะไม่อยากให้ลูกเรียนต่อ อยากให้อยู่ช่วยงานที่ไร่มากกว่า ครับ เสียดายโอกาสแทนเท่านั้นเอง

 

 

ภาพที่ 25 ... กลับทางอำเภอแม่ริม จะผ่านจุดชมวิวทิวทัศน์ป่าสะเมิง ครับ

 

 

ภาพที่ 26 ... แดดเข้าหน้ากล้องมากครับ หามุมลำบาก เลยเอาศาลาริมทางมาบังแสงเล่น

 

 

ภาพที่ 27 ... ตบท้ายที่นักท่องเที่ยวฝรั่งขี่รถ FINO มาจอดแล้วกด กด กด ผมก็กดบ้าง อิ อิ

 

 

การเลือกขี่รถข้ามอำเภอมาที่ไร่สตรอเบอร์รี่มานี่ ... เหมือนมาสำรวจวิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงของชาวบ้านต่าง ๆ โดยเฉพาะไร่สตรอเบอร์รี่ ... ผมก็ได้นั่งคุยกับป้าเจ้าของไร่แบบเป็นกันเอง ป้าไม่ทราบหรอกว่า ไฉนผมจึงว่างงานมาเที่ยวได้ ทำงานอะไรก็ไม่ได้บอก คุยไปเรื่อย ๆ ได้ความรู้มาหลายเรื่อง ครับ

  • ฝนตกเมื่อพฤศจิกายน สตรอเบอรี่เน่าหมด สงสัยปีนี้คงขาดทุน
  • สตรอเบอรี่ปลูกได้ 3 รุ่น รุ่นแรกเริ่มกันยายน ตอนนี้เป็นรุ่นที่สองธันวาคม
  • ค่าปุ๋ย ค่ายา แพงขึ้น
  • ปีหน้าจะย้ายไร่ไปด้านในแล้ว ดินไม่ค่อยดี ต้องพักดินเสียบ้าง
  • ฯลฯ

ปีนี้อำเภอสะเมิงจะจัดงานวันสตรอเบอร์รี่ วันที่ 13 - 15 กุมภาพันธุ์ครับ ท่านใดว่าง ๆ อยากเชิญชวนมาชิมสตรอเบอรี่ผลใหญ่ ๆ ครับ

 

ผมได้อะไรจากการเดินทางวันนี้บ้าง

  • ผมได้พักผ่อน เปลี่ยนบรรยากาศจากความตึงเครียดการเมืองภายใน ไม่ต้องคิดอะไรมาก
  • ผมมองเห็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงตลอดสองข้างทาง
  • ผมเห็นวิถีชีวิตที่เรียบง่ายของชาวบ้านสองข้างทาง
  • ผมเห็นคนที่รู้จักคำว่า "พอเพียง" อยู่ในซอกหลืบเขาของประเทศไทย
  • ผมได้ช่วยซื้อสตรอเบอร์รี่ 1 กิโลกว่า ๆ ... กะ ต้นหอมใหญ่อีก 1 กิโล
  • ผมมีความสุขใจ ...
  • ฯลฯ

 

ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมในบันทึกนี้ครับ

หวังว่า คงได้รับความรู้สึกดี ๆ กลับไปนะครับ

บุญรักษาทุกท่านครับ