สองสามวันที่ผ่านมา รู้สึกได้ว่า มีอะไรสักอย่างที่ต่อสู้กันอยู่ในห้วงความคิดของผู้เขียน ภาวะหนึ่งคือผู้ใฝ่ในวัฒนธรรมอันเป็นฮีต อีกภาวะหนึ่งก็ประธานประชาคมหมู่บ้านที่อาศัยมติแห่งคณะกรรมการและสมาชิกเป็นแนวทางดำเนินการ
          มติแห่งประชาคมหมู่บ้าน "จัดงานส่งท้ายปีเก่า-ต้อนรับปีใหม่ 2552" ซึ่งเป็นการจัดงานครั้งแรกของหมู่บ้าน (ชาวบ้านคงจะมีความสบายใจกระมัง...ถึงได้คิด.)
          "เอาอย่างไรดีล่ะหว้า ซึ่งงานเช่นนี้ไม่ใช่"ฮีต"
          ให้หวนนึกถึงคำสั่ง-สอนของครูบาอาจารย์ขึ้นมาจั๋งหนับ
          "นันท์เอ๋ย... ในโลกนี้มีไหม? ต้นไม้ที่มีแต่แก่น ไม่มีเปลือก ไม่มีกระพี้ ไม่มียาง... แล้วยังตั้งต้นชูช่อไสวอยู่ได้ ต้องเอาให้เหมาะกับสถานการณ์ รานกิ่งรานใบให้พอเหมาะพอดู อย่าถึงกับตัดถากเอาแต่แก่น หากยังต้องการความเขียวชอุ่มแห่งต้นไม้นั้นอยู่..."
          ...ความพอดี......
          แล้วงานนั้น ก็ผ่านพ้นไปด้วยความเรียบร้อย
          มีเสียงกระซิบมาถึงหูว่า "ดีนะท่าน เรียบ ง่าย ได้สาระ และประทับใจครับ"
          อือม์... หากจะเอาแก่น ก็ต้องหลุดออกจากเปลือกนั่นเทียว.