
ต่อจากหนึ่งปีที่ G2K ตอนที่แล้ว(พื้นที่ไม่พอค่ะ)
จากรอยแรกที่ค่อยๆ กล้าวางในบล็อกของบล็อกเกอร์รุ่นพี่ๆ มีคำตอบอยู่ในสายลม แสงแดด…
ความเห็นของฉัน...เมื่อ พฤ. 24 ม.ค. 2551 @ 11:30
..โดนใจทุกข้อเลยค่ะ และปีนี้ตั้งใจทำเป็นพิเศษในข้อที่ 19 (เพื่อให้ตัวเองรู้จักประหยัดตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง) และข้อ 27 ค่ะ อยู่กับหนังสือ เลือกเพื่ออ่านประกอบการทำงานไว้เยอะ แต่ไม่ค่อยจะจบเล่มเสียส่วนมาก เริ่มต้นปีนี้อ่านได้หลายเล่มแล้ว ไม่นับรวมหนังสือที่อ่านเพื่อความเพลิดเพลินค่ะ) ขอบคุณค่ะ
ราวกับว่านี่คือการเริ่มต้นทำ BAR (Before Action Review) ตัวเราเองว่าเราทำได้ไหมตามที่คิดนั่น...วันนี้ขอทำ AAR (After Action Review) ตัวเองเสียหน่อยในรอบปีนี้ จากคำตอบต่อความเห็น 30 ความคิดดีๆ วิธีเรียกความสุขแบบง๊าย ง่าย บอกเขาว่าชอบข้อ 19.ถึงเสื้อกางเกงในตู้จะมีอยู่น้อย แต่ถ้าใส่สลับกันไปเรื่อยๆ ก็ดูเหมือนมันมีเยอะเอง ปีนี้ทำได้ เพราะโชคดีที่ตู้เอทีเอ็มกลืนบัตรเครดิตที่ใช้กดเงิน ก็เลยได้โอกาสยกเลิกการเป็นคนมีเครดิต (บัตรเครดิต) หันมาพกเงินสดติดตัว เลยมีข้ออ้างตังค์ไม่พอ....ส่วนข้อ 27.พยายามอ่านหนังสือทุกชนิดในมือให้จบเล่ม มันอาจจะไม่สนุกแต่ก็มีประโยชน์แฝงอยู่ เป็น อยู่ ได้พอตัว...ยังไม่ได้ตามที่คาดค่ะ)
หลังจาก 18 ธ.ค.2550 ฉันยังไม่กล้าคิดเขียนอะไร ใน G2K 1 สัปดาห์ ผ่านไป จึงเริ่มเขียนเรื่องแรก เขียนสำนวนแข็งมาก...น่าสะพรึงกลัว สร้าง: พ. 26 ธ.ค. 2550 @ 11:50 ไม่มีใคร(กล้า)ตอบรอย...555 เว้นไปได้เดือนเต็มๆ จึงเขียนเรื่องที่สอง สร้าง: อา. 27 ม.ค. 2551 @ 19:19 ทั้งสองบันทึกเริ่มต้นตอบโดย น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ เมื่อ พ. 06 ก.พ. 2551 @ 21:44 เย้ๆๆๆๆๆ ใจมาแล้วค่ะ แต่รอบันทึกที่สาม สร้าง: ศ. 01 ก.พ. 2551 @ 09:03 จึงได้รอยมาลงให้ครบวงจร รอยแรก โดยคุณ suksom เจ้าของบันทึกหนึ่งเดียวตลอดกาลและสงสัยจะตลอดไป รอยนี้มาเมื่อ ศ. 01 ก.พ. 2551 ตอบรอยเอาเมื่อ อา. 03 ก.พ. 2551 @ 14:00 มาก่อนได้รอย น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ ตั้ง 3 วัน
เขียนเล่านี้เพื่อบอกบล็อกเกอร์น้องใหม่ค่ะว่า
ไม่ต้องกลัวนะคะ เหมือนเครื่องยนต์กว่าจะสตาร์ทติด แล้วจะวิ่งได้ฉิวๆๆ ค่ะ
ถอดบทเรียนหนึ่งปี
ใครๆ ก็บอกว่าทำอะไรแล้วควรมีการถอดบทเรียนว่าได้อะไร จาก 1 ปีที่ผ่านมา มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น มี แล้วมีอะไร
คำศัพท์คำนี้ไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไรค่ะ เลยขอตัวช่วยจากการค้นหา ได้ความรู้มาจากบันทึกถอดบทเรียนคืออะไร ทำไมถึงต้อง"ถอด" โดยคุณจตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
บทเรียนจะต้องระบุว่า "อะไรใหม่" (What) หรือ "อะไรคือข้อมูลใหม่" บทเรียนต้องมิใช่การเล่าเรื่องในอดีตเท่านั้น
ลักษณะบทเรียนอาจจำแนกได้ ๒ แบบ ครับ
- บทเรียนที่เกิดขึ้นทันทีเมื่อจบเหตุการณ์(Active process)
- บทเรียนที่เก็บสะสมข้อมูลในอดีต (Passive process)
สำหรับแนวทางการถอดบทเรียน นั้น มีมากกว่าการตั้งคำถามว่า "ได้บทเรียนอะไรจากการทำงานในปีที่ผ่านมา" เราควรพิจารณาสิ่งต่อไปนี้
¤ การเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น หากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไม่ควรไปแสวงหาคำตอบว่าได้บทเรียนอะไร
¤ หากมีผลสืบเนื่องที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงคล้ายๆกันต้องพยายามตอบให้ได้ว่า "อะไรสำคัญที่สุด" และ "ทำไมจึงสำคัญ"
¤ บทเรียน มิใช่ ความแตกต่างที่เกิดขึ้นระหว่างสิ่งที่คาดหมายกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เพราะสิ่งนั้นคือสมมุติฐาน แต่หากมีสิ่งที่ไม่ได้คาดหมายเกิดขึ้นแสดงว่ามีอะไรทำให้เกิดความแตกต่าง และ "อะไร" ที่ทำให้เกิดความแตกต่างนั้นก่อให้เกิดผลต่อพฤติกรรมอย่างไร สิ่งนั้นคือบทเรียน
ถอดบทเรียนว่ามาเขียนบล็อกแล้วได้อะไร
มีผู้เขียนเล่าในบันทึกหรือบทความไว้มากมายว่าตนเองนั้นได้อะไรจากการเข้ามาเป็นบล็อกเกอร์เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ จากการเปิดตัว(แสดงตัวตนอันแท้จริง) เปิดใจ (ฟังและน้อมรับความเห็น) ซึ่งถ้านักสถิติคิดทำโพลหาค่าเฉลี่ยคงได้ความเห็นที่สอดคล้อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ความผูกพันกัลยาณมิตรทั่วทุกสารทิศ ความกล้าหาญบวกความมั่นใจในตัวเองมีเพิ่มมากขึ้นในการจะแสดงความคิดเห็น แสดง “ดี” ที่มีในตัว เห็นมุมมองมากกว่ามุมเดียวที่เห็น ผ่านความช่วยเหลือในการมองของบล็อกเกอร์ร่วมทาง มีความคิด รู้สึกต่อสิ่งที่แวดล้อมในเชิงบวกยิ่งขึ้น แต่ก็มีบางสิ่งที่อาจหายไปจากชีวิตใครหลายคนที่ “ติดบล็อก” อย่างเช่น "เวลา" ที่เคยใช้ร่วมกับสมาชิกครอบครัว สังคม "เวลา" ของการพักผ่อน เล่นกีฬา "เวลา" ของงานอดิเรกก่อนหน้านั้น
ฉันเองก็เป็นเช่นนั้น ฉันมองเห็นป่าทั้งป่า ไม่ได้มองแค่ต้นไม้ทีละต้น ทีละต้น และฉันก็มองเห็นตัวเองด้วยว่า ฉันจะสวมวิญญาณเป็นคนตัดไม้หรือเป็นคนบำรุงรักษาพันธุ์ไม้...นับต่อจากนี้ไป
(ต้นไม้ยืนต้นรอวันตาย(คง)จะไม่เหี่ยวเฉาอีกต่อไป!)
มีใครบางคนบอกว่า...”เธอดูสดใสขึ้น...นะ”
ตั้งแต่ใครบางคนบอกว่า“ออกไปดูโลกภายนอกเสียบ้าง จะได้มีเพื่อนฝูงมากขึ้น”

ฮ่าๆๆๆ พี่เจ๊เขี้ยว
ขยันจริงๆ นับถือๆ
แวะมาลงชื่ออีกรอบ เดี๋ยวจะมาไม่ครบทั้งสองบันทึก
ตอนแรกๆหนูก็ไม่ค่อยกล้าเขียนบันทึกหรอกค่ะ จำได้ว่าบันทึกแรกๆไม่มีใครมาคอมเม้นท์เลย พอมีผู้ใจบุญเข้ามาคอมเม้นท์เป็นคนแรกโอ้โฮ ถ้าอยู่ใกล้ๆจะกระโดดกอดเลย
และแรกๆก็ยังไม่กล้าเข้าไปคอมเม้นท์ของคนอื่นด้วย เวลาคอมเม้นท์หรือตอบคอมเม้นท์ก็แบบสั้นมากๆ ไม่น้ำลายแตกฟองเหมือนตอนนี้ อิ..อิ...
เริ่มเม้นท์ยาวอีกและ ไปดีกว่าค่ะ ^___^
เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์
ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าจะได้พบกัลยาณมิตร มิตรภาพ ความรู้จากมวลมิตรทั้งหลายมากมายขนาดนี้
ได้ปรับใช้ในชีวิตการทำงาน ชีวิตประจำวันได้เป็นอย่างดี
ขอขอบคุณ g2k ที่ทำให้เกิดบรรยากาศแบบนี้
ราตรีสวัสดิ์ครับ
คุณจรค่ะ
น้องครุตุ๊กแกคะ
พี่เจ๊(รอบสาม)
คุณไข่ค่ะ
อ่านทั้ง 2 บันทึกแล้ว อยากบอกว่าดีใจที่คุณ ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี
ได้รู้จัก GotoKnow และดีใจที่ GotoKnow ทำให้พี่โอ๋ได้พบกับคุณ ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี (คงมีคนเห็นด้วยอีกเพียบเลยค่ะ) ขอบคุณบันทึกย้อนรอยที่มีรูปแบบน่าสนใจอีกแบบค่ะ ถ้าพวกเราทุกคนทยอยทำแบบนี้ ทีมงาน GotoKnow คงดีใจน่าดูเลยนะคะ
วารสารลูกช้างสัมพันธ์ มาอีกแล้ว ทำให้คิดถึงห้องสมุดฯ อีกครั้ง
เจริญพร
:)
..มาแฮบปี้เบิร์ดเดย์อีกครั้งหนึ่งค่ะ..คนเก่งในดวงใจ..
สวัสดีค่ะ
* มาส่งความสุขปีใหม่ค่ะ