การออกแบบกิจกรรมเพื่อพัฒนาผู้เรียนเป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญมาก ในกระบวนการตรวจสอบองค์ความรู้และทักษะที่นักศึกษาได้รับจากการเรียนรู้

 

 

 

 

 

               ช่วงที่หายจ้อยไปก็เรื่องนี้แหล่ะค่ะ เพราะหลังจากพิธีเปิดสัตบรรณเกม ครั้งที่ 10  ของโรงเรียนวิบูลย์บริหารธุรกิจ รามอินทรา (VBAC) ในวันที่ 21 พฤศจิกายน ไปแล้ว

                วันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม นี้ จึงเดินขบวนพาเหรดและแข่งขันกีฬาและเชียร์ลีดเดอร์รอบชิงชนะเลิศ ณ สนามจันทรุเบกษา สนามกีฬากองทัพอากาศภายใต้ concept การแข่งขันประจำปีที่ว่า  "สีสันแห่งรักและสามัคคี"              

                ทุกคณะสีจึงพยายามตอบโจทย์นี้กันใหญ่ค่ะ  ลองดูภาพบรรยากาศนะคะ

บันไดดาว

 


 

หมู่ภมรกับมวลดอกไม้

 


 

ผีเสื้อแสนซน

 


 

เรารักในหลวง

 


 

สีสันตระการตา

 


 

ความเป็นหนึ่งเดียวในสถาบัน

 

 

               ภาพเมื่อซักครู่เป็นเบื้องหน้าอันงดงาม แต่จะเกิดขึ้นไม่ได้หากขาดเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง และแข็งขัน อดหลับอดนอน ร่วมแรงร่วมใจ  ยก แบก หาม ลาก ลุย

 

                คนเป็นครูอย่างเรา ๆ เห็นแล้ว ปลื้มซะ หุบยิ้มไม่ลงมาเป็นเดือน ๆ แล้วค่ะ

               การออกแบบกิจกรรมเพื่อพัฒนาผู้เรียนเป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญมาก ในกระบวนการตรวจสอบองค์ความรู้และทักษะที่นักศึกษาได้รับจากการเรียนรู้

 


 

              เป็นเสมือนเวทีที่เปิดกว้างให้พวกเขา ได้มีพื้นที่ในการแสดงออก ถึงฝีมือ ความคิด วิธีการบริหารจัดการ เกิดการเรียนรู้เรื่องการทำงานกับคน เครื่องมือ ข้อจำกัด เวลา สถานที่ เงื่อนไขกติกาต่าง ๆ โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน

 


 

              ได้ร่วมทุกข์ ร่วมสุข  ถกเถียง หิว เหนื่อย ท้อ ง่วง ถอดใจ เริ่มใหม่ ขาดแคลน เข้าใจผิด  สื่อสารพลาด  น้อยใจ เสียใจ ผิดหวัง สมหวัง หัวร่อร่า ได้เพื่อนใหม่ เห็นคุณค่าของเพื่อนมากกว่าเคย  ภายใต้เป้าหมายเดียวกัน

 


 

              ครูซึ่งตกลงกันว่าจะเป็นเพียง  facilitator  (ซึ่งไม่ค่อยมีใครจะยอมเป็นแค่นี้กันซักเท่าไหร่)    ก็ปรากฎตัวอยู่ในทุกสถานการณ์ คอยแปรปรากฎการณ์ใหม่ ๆ ในชีวิต ให้เขาเข้าใจ ด้วยภาษาที่ง่ายขึ้น  เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการไปผจญกับเวทีชีวิตจริงในอนาคต  ให้สามารถเอาตัวรอด  ด้วยความเข้าใจได้

 


 

งานออกมาตามคาดบ้าง ผิดคิวบ้าง

 


 

เบื้องหน้าก็เหนื่อย เบื้องหลังก็ลุ้นซะแทบลืมหายใจ

 

 


คิวเอฟเฟ็ค คิวไฟ คิวเพลง คิวพร็อพ

 

 


            ทีมทำก็ทำกันไป ทีมเอนเตอร์เทน วิ่งซื้อข้าว ซื้อน้ำ หรืออยู่ว่าง ๆ ก็อย่าให้เสียเวลา  จับไมโครโฟนแซวคนนู้นที คนนี้ที เรียกเสียงฮา และเสียงกรี๊ดตลอดเวลาการทำงานไปด้วย

           

             จะได้เป็นหยาดเหงื่อที่เปื้อนเปรอะไปด้วยรอยยิ้มอย่างแท้จริงค่ะ

 

             สังเกตไหมคะ ว่างานนี้ทุกคนลืมเรื่องรางวัลไปเลย

 

 

 

(^_______^)