หลังจากที่ป้าแดงบอกกับเพื่อนคนหนึ่งทางโทรศัพท์ว่าฉันจะไปปายไปแจกของกันหนาวไปออกหน่วยแพทย์ เพื่อนตอบป้าแดงมาว่า ยินดีด้วยขอให้ภารกิจเสร็จสิ้น ฉันไม่เคยเห็นเธอทำอะไรสำเร็จ เหมือนต้องคำสาปของเพื่อน ป้าแดงไปไม่ถึงความฝันนั้นจริงๆ

หลังจากที่ป้าแดงตอบรับและขอติดตามน้องเอกจตุพร ไปร่วมจิตอาสา ที่เมืองปาย ก็เตรียมการเป็นอย่างดี ทั้งของที่จะบริจาค พาหนะและสารถี เพื่อปฏิบัติการภารกิจที่ได้เลิกลาไปนานมากกว่า 20 ปี มีผู้ที่ทราบข่าวและขอติดตามไปเป็นจำนวนมากกว่า 20 คน แต่ต้องปฏิเสธ เพราะเกรงใจเจ้าของโครงการ กระนั้นสุดท้ายก็ต้องยกเลิกการติดตามคณะขึ้นไปโรงเรียนบ้านแกงหอม อันด้วยเนื่องจาก ความไม่คล่องตัวหลายๆอย่าง

 

-เห็นใจเจ้าภาพที่ดูยุ่งๆแต่ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น

-เห็นใจน้องเอกที่ต้องติดต่อประสานงานกับหลายต่อหลายฝ่าย

-เห็นใจเจ้าภาพและน้องเอกที่ต้องดูแลทุกๆเรื่องราว

-เห็นใจทุกคนที่ร่วมเดินทาง กับเหตุการณ์ที่ต้องพบเจอกองทัพคนที่มากมายล้นลาม

-เห็นใจสารถีที่ต้องตามรถของคณะไม่ทัน และไม่รู้จุดหมาย

สุดท้ายเลยต้องแยกตัว

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย เพราะคนเรามีทางเลือกอื่น จึงได้เลือก

แต่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ประทับใจ

-ได้ร่วมทำฝายร่วมกับพี่ๆๆ น้องๆๆ ลูกๆๆหลานๆๆ

-ได้ร่วมพิธีบายศรีสู่ขวัญ สายสินธุ์จะไม่เอาออกจนกว่าจะดำจนทนไม่ไหว

-ได้กินอาหารเหนือที่คงหากินไม่ได้ หากไม่ไปถึง รพ.ปาย

-ได้เจอพี่น้อง ที่มีจิตใจดีงาม

-ได้เจอคุณหมอสุพัฒน์และครอบครัว ที่ดูยุ่งๆๆๆแต่ก็ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น มีเวลาคุยกันน้อยมาก แต่ก็รู้สึกดีที่พบเจอ

-ได้เจอ น้องนายกระท้อน น้องซูซู และหลานมะเมี่ยว แล้วก็จากมาแบบไม่ได้ล่ำลา เพราะประหนึ่งว่าจะเราได้พบกันอีก

-ได้เจอพี่ๆจาก รพ.ศรีนครินทร์ น้องพิมพ์ น้องดิเรก น้องจู น้องกาเหว่า น้องต้นกล้า น้องพนัสและครอบครัว ที่คุยกันแล้วรู้สึกว่า ถูกคอกันดีเหลือเกิน

-ได้เจอดินกับแดน ที่พาป้าแดง งมหินจนหน้ามืดและเล็บเท้าฉีก

-ที่สำคัญ คือ น้องเอกจตุพร ที่สัมผัสได้ถึงความเป็นผู้ให้อย่างแท้จริง เหนื่อยหน่อยน๊า.......

หากมีโครงการอย่างนี้ ก็จะขอตามไปด้วยเหมือนเคย แม้จะไม่ครบทุกภารกิจก็ยังอยากมีส่วนร่วม และจะเอาไปโม้ ให้ทุกคนฟังถึงความดีงาม ที่พี่น้องมีแก่สังคม เพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีของคนไทย

เหนื่อยนักก็พักบ้าง (สภาพหลังจากกลับจากการทำฝาย)

ดีใจที่เจอกับน้องครูแอน แต่เสียใจจังที่ไม่ได้คุยกันเลย