...ขอบคุณครูเอครับ สำหรับมิตรภาพที่งดงาม...

           

                    ...พี่ ป้า น้า อา เป็นญาติที่พระเจ้าจัดไว้ให้แต่ เพื่อน เป็นญาติที่เราจัดเอง...

           ขอเริ่มต้นบันทึกแรก จากทริปจิตอาสาโทโนว์ทริปนี้ ด้วยหนึ่งข้อคิดดี ๆ จากหลาย ๆ ข้อคิดในบันทึกกระดาษสาเล่มงาม ซึ่งเป็นของที่ระลึกจาก ครูเอ ที่มอบให้ทันทีที่ถึงเมืองเชียงใหม่ครับ...

            ทันทีที่ผมถึงสนามบินเชียงใหม่ ก็มีโทรศัพท์จากหญิงสาวเข้ามาบอกว่า ใช่คุณดิเรกหรือเปล่า คุณเอกให้มารับค่ะ ตอนนั้นผมคิดว่าคงเป็นน้อง ๆ ที่ทำงานของเพื่อนเอก ที่เพื่อนเอกไหว้วานให้มารับผมไปยังจุดนัดพบจุดแรกที่เชียงใหม่ครับ...

              

             พอออกจากประตูก็มีหญิงสาวมายกมือไหว้ แล้วก็ทักทายกับผม โดยที่ตอนนั้นตัวผมเองก็ยังจำไม่ได้ครับว่าเป็นใคร จนขึ้นรถไปแล้วก็เลยถามว่าใช่ครูเอหรือเปล่า คำตอบคือ ใช่ ก็เลยรู้สึกดีใจครับ ที่ได้มีโอกาสเจอะเจอบล็อกเกอร์ที่ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนผ่านบันทึกกันมานาน...

             ทุก ๆ ครั้งที่ผมได้ขึ้นมาเยือนเมืองเชียงใหม่ ผมมักรู้สึกดีและประทับใจ จากการต้อนรับเป็นอย่างดีของบล็อกเกอร์น้ำใจงามชาวล้านนาเสมอครับ และอย่างที่คำกล่าวเขาว่าไว้นะครับ พี่ ป้า น้า อา พระเจ้าอาจจะจัดไว้ให้เรา แต่ "เพื่อน" คือมิตรภาพที่เราต้องหาเองครับผม...

             และนี่คือจุดเริ่มต้นแรกของมิตรภาพกับทริปจิตอาสาโกทูโนว์ครั้งนี้ของผมครับ รอติดตามมิตรภาพต่อ ๆ ไป และหลากหลายเรื่องราวประทับใจที่ได้รับ ในบันทึกต่อ ๆ ไปของผมนะครับ...

                                        ...ขอบคุณครูเอครับ สำหรับมิตรภาพที่งดงาม...