เมื่อวานนี้ตอนเย็น  ครูอ้อยเหนื่อยล้าจากการสอน  และการขับรถที่มีการจราจรติดขัดมากๆ 

มาถึงบ้าน  ก็พักผ่อน  อาบน้ำ  และนำโทรศัพท์มาตั้งข้างๆในขณะที่กินข้าวเย็น.....

โทรศัพท์สั่น  นั่นคือสายเข้า...

เสียงทางโน้น คือ น้องสาว....น้าป๋อ 

น้าป๋อบอกว่า.....พี่อ้อย...แม่หายออกจากบ้านไป 

ครูอ้อยถามว่า....ตั้งแต่เมื่อไร  ตอบว่า..ประมาณหกโมงเย็น 

แล้ว...แต่งตัวอย่างไร 

ตอบว่า....แต่งตัวดี  

ถือกระเป๋าเดินทางไหม 

ตอบว่า...ไม่ได้ถือ 

เถียงกับคุณพ่อหรือเปล่า 

ตอบว่า....เล็กน้อย   ..

เดี๋ยวป๋อ  จะไปตามละแวกนี้ก่อนนะ และจะรายงานทุกระยะ

*****

ครูอ้อยเกิดความรู้สึก จิตป่วนปั่นทีเดียว....พ่อบ้านพูดไม่ถูกหูอีก  

ครูอ้อยพยายามทบทวนคำพูดที่น้องป๋อเล่า...และคิดว่า  หากคุณแม่มีอาการหลงลืม  ..... ก็ไม่น่าต้องแต่งตัวออกจากบ้านไป....

คิดในทางบวกและคูณว่า.....คุณแม่...น่าจะไปธุระมากกว่า.....

กินข้าวเสร็จพอดี  มีอาการดื่มน้ำไม่ลงเลย 

รีบเดินหนีออกจากพ่อบ้าน มานั่งที่โต๊ะทำงาน  ใคร่ครวญไปมา.....

สักครู่ใหญ่  ได้ยินพ่อบ้านพูดอีก....ครูอ้อยเลย..ดุดังๆว่า.....อย่าพูดเรื่องที่ผ่านมา  จงพูดเรื่องข้างหน้า...ได้ไหม  

ทุกคนในบ้านนิ่งเงียบ  

สักพักหนึ่ง  โทรศัพท์สั่นขึ้นอีก  ครูอ้อยรีบกด 

เสียงน้าป๋อบอกว่า....เจอแล้วพี่อ้อย  อยู่ที่ร้านทำผม  สวยเช้งเชียว  มาถึงบ้านรีบตักข้าวกินอย่างเอร็ดอร่อย.....เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

โธ่! คุณแม่ขา...อย่าให้ของขวัญอย่างนี้กับลูกๆๆอีกเลยนะคะ.....