ผมเพิ่งกลับถึงที่พักในเวลา 3.19 น.  และกำลังเตรียมตัวออกเดินทางไปสมทบกับ "พี่แก้ว"  ที่ขอนแก่น  เพื่อร่วมเส้นทางไปสู่ "ปาย" -

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกล้าหาญพอที่จะ "เว้นวรรค"  จาก "งาน"  ไปสู่วิถีของการใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองเรียกในระบบว่า "ลาพักผ่อน"

จะว่าไปแล้ว  ผมไม่เคยได้ลาพักผ่อนเนิ่นนานร่วม 3 - 4 ปีได้กระมัง
สำหรับการยื่นใบลาพักผ่อนในคราวนี้จึงรู้สึกเขิน ๆ อยู่ไม่ใช่น้อย  ..เขินเพราะลืมไปเลยว่าต้องทำอะไรบ้าง และที่สำคัญเลยก็คือ  การลาครั้งนี้  เป็นการลาพักผ่อนที่ "แปร่งๆ" อยู่มาก  เนื่องจากช่วงนี้มีภารกิจใหญ่หลวงให้ต้องแบกรับกันถ้วนหน้า  นั่นคือ  การวิ่งมินิ - ฮาล์ฟมาราธอน เนื่องในวันคล้ายวันสถาปนามหาวิทยาลัยฯ

สำหรับงานนี้  ว่ากันตามตำแหน่ง หรือสถานะนั้น  ผมหลีกหลบไม่ได้เลยแหละ  เพราะในจุดที่เป็นอยู่นั้น  เรียกได้ว่าเป็นกองเลขานุการเรื่องนี้โดยตรง   หากแต่การไปปายในครั้งนี้  ผมได้ตัดสินใจไว้ก่อนหน้านี้พอสมควร  อย่างน้อยก็ก่อนโปรแกรมการวิ่งฯ จะถูกกำหนดเสียด้วยซ้ำ 

ดังนั้นในห้วงที่ผู้บริหารซักถามผมถึง "สิ่งที่ต้องเลือก" ...  ผมจึงรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกกดทับด้วยภูเขาลูกเล็ก ๆ ลูกหนึ่งเลยก็ว่าได้  พร้อม ๆ กับการยืนยันแบบหนักแน่นว่า "ยังไงเสีย...ผมก็ต้องมา ..ปาย"

ด้วยเหตุดังกล่าวนี้  ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา   ผมจึงเงียบหายไปทั้งในระบบมือถือและ G2K
โดยแทบจะไม่ติดต่อกับใคร  กลายเป็นภาระของใคร ๆ ที่ต้องสาละวน "ตามตัว" กันอยู่หลายยก

จนในที่สุด   วันที่ 3  ธ.ค. 51   ผมจึงโหมงานตั้งแต่เช้าจนถึง "วันใหม่"   หลัก ๆ เป็นการเคลียร์งานที่ตนรับผิดชอบหลัก ๆ พร้อมกับการฝากงานทีมงานด้วยลายมืออันยุ่งเหยิงวางเกลื่อนไว้ตามโต๊ะต่าง ๆ อย่างน่าขบขัน 

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตการงานที่ผม "เลือก"  ที่จะเว้นวรรคการงานอันใหญ่หลวงอย่างเด็ดเดี่ยว  โดยไม่สนใจคำทัดทานใด ๆ จากคนรอบข้าง   เพราะผมเชื่อว่า  หลังกลับจากปาย  ผมจะกลับไปมีพลังชีวิตเหมือนแต่เก่าก่อน  เพราะตลอดเส้นทางของการเดินทางที่แวดล้อมด้วยกัลยาณมิตรนั้น  ผมเชื่อเหลือเกินว่ามันคือ "ความสุข"  ที่ผมควรต้อง "สัมผัส" ... และที่สำคัญคือ  การได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่ผมตระหนัก หรือเออออเอาเองว่า  มันจะเป็นต้นทุนใหม่ที่ผมสามารถนำมาปรับแต่งกระบวนการพัฒนานิสิตของผมได้

....

ผมดีใจที่กำลังจะได้ออกเดินทางอีกครั้ง
ดีใจที่ได้ทำให้ทีมงานอีกหลายคนในสำนักงานต้องรับผิดชอบอะไรต่อมิอะไรกันมากขึ้น  โดยเฉพาะบทบาทของการเป็น "พระเอกนางเอก"  ด้วยตัวของเขาอย่างแท้จริง

โชคดีจงเป็นของทุกคน
(ผมกล่าวคำอธิษฐานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน)