หน้าที่กับความเครียด

24 ตุลาคม  2551  เวลา  23.00 น.

ไม่รู้จะถามใคร  เพราะคงไม่มีใครกล้าตอบ .. ค่อนข้างตกใจ หลังจากที่รู้ว่าน้องพยาบาล  2 คน 

กับ พ.ข.ร  กำลังอยู่ในเหตุการณ์..ปะพะกันในเขตปะกาลือสง  ( พื้นที่สีแดง อมดำ ในเขตอำเภอ

หนองจิก  )  ไม่รู้ว่า มีการประสานงานกันอย่างไร  ที่ต้องทำให้พยาบาล ไปรับผู้ป่วย 

ขณะที่ยังมีการปะทะกัน  อย่างดุเดีอด และยังไม่มีวี่แววว่าจะสามารถ Clear พื้นที่ เพื่อให้ไปรับผู้ป่วย

ได้จริง  การปะทะยังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง   ความวุ่นวาย ณ จุดเกิดเหตุ กับเสียงปืนที่ห่างจากจุด รถ Refer

ห่างกันไม่ไกลนัก  ตัวผู้ป่วย  ซึ่งคาดว่าเป็นตำรวจ  อาจจะเสียชีวิตไปแล้ว 

ตั้งแต่  5 โมงเย็น  จนบัดนี้  4  ทุ่ม เศษ  ยังไม่มีวี่แวว ว่าน้องพยาบาล ทั้ง 2 คน  และ พ.ข.ร

จะออกจากจุดเกิดเหตุได้  การปะทะกันยังเกิดขึ้นเป้นระยะๆ  ผู้ก่อการร้าย ยังคงอยุ่ในบ้านที่เข้า

ไปหลบอยู่  การปะทะเกิดขึ้นนาน จน.มีการปล่อยแกส๊น้ำตา เข้า ณ..จุดเกิดเหตุ  ด้วยหวังว่าจะทำ

ให้จัดการกับผู้ก่อการร้ายได้ ... 

5 ทุ่มเศษ  เสียงโทรศัพท็ดังขึ้นรัวๆ  จากมือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ  ... พี่เอ๋ ..รถ Refe  กลับมาแล้ว 

 พร้อมผู้บาดเจ้บมากมาย  .. แค่นั้ก่อนนะ  .. พี่เอ๋    ..เป็นเสียง หัวหน้าห้องฉุกเฉินที่ขึ้นไป  Stan BY

ณ..ห้องฉุกเฉิน   ตั้งแต่  6. โมง เย็น  รู้สึกโล่งใจที่น้อง ทั้ง 2 และ พ.ข.ร กลับมาแล้ว 

ส่วนความโกลาหล ณ..ห้องฉุกเฉิน..ที่น้อง พยาบาล..ยังต้องเผชิญ  คงเป็นความเหน้ดเหนื่อย

ที่พวกเขาเต็มใจทำ   เพราะที่ผ่านมา  มันมากยิ่งกว่าคำว่า .. เหนื่อย  เพราะมันคือความเครียด

ที่แลกกันไม่ได้  .. เลย

 ...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง  เสียงน้องพยาบาล   โทรมารายงานเหตุการณ์ที่ออกมาจากจุดเกิดเหตุได้

แต่ ตำรวจผุ้บาดเจ็บที่คาดว่าเสียชีวิตแล้วหรือไม่  ก้ยังคงยังไม่สามารถนำออกจากจุดเกิดเหตุได้ 

 และสำคัญ  ผุ้ก่อการร้าย  ยังอยุ่ในบ้านหลังที่หลบอยุ่  และ การปะทะกัน ก็ยังไม่สิ้นสุด  

ส่วนผู้บาดเจ้บที่มากับรถ Refer   เป้นทหารที่บาดเจ็บเพิ่มเติม  ..