เรียนรู้ รู้สึกกับเขา

        

เป็นเรื่องเล่าของพี่พยาบาลท่านหนึ่ง ..เล่าให้ฟัง เมื่อเราทำกิจกรรม ที่รพ.แกลง

เขาได้เรียนรู้ความรู้สึกของคนไข้ เพราะได้เป็นคนไข้จริงๆ ค่ะ ...

                                 

     เคยป่วยนอนรพ.เดือนกว่าๆ(นอนรพ.ในกรุงเทพ) ไม่อยากเป็นภาระของครอบครัว จึงไม่ให้ใครมาเฝ้า นอนรพ.คนเดียว ไม่ได้พูดคุยกับใคร วันๆ มองดูลิฟต์ขึ้น ลง ขึ้น ลงอยู่อย่างนั้น ทุกคืนจนชินตา วันหนึ่งเจ้าหน้าที่พาไปเอกซเรย์ มีคนๆหนึ่งมาทัก เป็นพยาบาล รพ.เดียวกันมาเยี่ยมญาติ...เรา รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องมาที่หัวใจเรา มีคนรู้จักเราแล้ว... ขณะนั้นเรารู้สึกว่า..เราต้องการกำลังใจขนาดนั้น ....

     การรักษาของเรา ..เราต้องสวนหัวใจ ซึ่งจำเป็นต้องใส่สายสวนหัวใจทางหลอดเลือดที่คอหรือที่ขา ทางรพ.ได้ให้ข้อมูลว่า....จะเจ็บปวดมาก และทรมานมาก ในใจเราคิดว่าคงไม่เจ็บเท่าไหร่ สู้ๆๆ ให้กำลังใจตัวเองอยู่คนเดียว.....

    วันที่สวนหัวใจมีเจ้าหน้าที่ สี่คน เป็นชายทั้งสี่คน  แพทย์บอกว่าต้องใช้เส้นที่หน้าขา จึงพาไปเตรียมตัวที่ห้องผ่าตัด เราถูกเตรียม..โดย...เปิดผ้าช่วงล่างและตรึงขา เพื่อรอแพทย์ เมื่อเขาเตรียมเสร็จไม่ได้สนใจอะไรเรา ก็พูดคุยกันเรื่องอื่น เรารู้สึกน้ำตาไหล เจ้าหน้าที่ถามว่า เป็นอะไร..กลัวหรือเปล่า?? เราบอกว่าเราไม่กลัว แต่เราอาย........... เจ้าหน้าที่จึงเดินออกจากห้องไปหมดเลย

                   จากการเจ็บป่วยครั้งนั้นได้รับรู้และเข้าใจความรู้สึกของคนไข้มากขึ้น เรื่องนี้เราได้เรียนรู้ว่า ...อย่ามองข้ามความรู้สึกของคนไข้ การป่วยทางกายไม่เท่ากับการป่วยทางใจ ผู้ป่วยต้องการกำลังใจ ต้องการคนพูดคุยเพราะอย่างน้อยเขาได้รู้สึกว่ามีคนที่รู้จักอย่างน้อยก็ คนหนึ่ง....