หลายคนเคยสงสัยไหมคะว่า... คนเราเนี่ยเมื่อตายลงแล้ว เราไปไหนต่อ ???

คำถามนี้คงมีใครเคยได้ยินมาบ้างทั้งจากในหนังสือ รายการโทรทัศน์ ฯลฯ

แต่ที่ ญ.ปุ้ย หมายถึงในวันนี้คือ เคยสงสัยกันบ้างไหมว่า เมื่อร่างกายเราหยุดทำงานลง (ตายอ่ะนะคะ...) จิตวิญญาณจะไปที่ไหนต่อ

ถามผู้ใหญ่ท่านก็ตอบไปตามเรื่องว่า ถ้าทำดีมามากๆ ก็ไปสวรรค์ แต่ถ้าทำแต่บาปบุญไม่สนใจจะก่อก็ไปเลย...นรก

คำถามต่อมาคือ อะไรล่ะคะที่เราเรียกกันว่าสวรรค์และนรก - - สถานที่แห่งนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร

ไม่มีใครเคยเห็น...แต่ก็ยังมีคนอีกพวกหนึ่งที่มีเรื่องออกมาบอกเพื่อนร่วมโลกได้ว่า พวกเขาเคยเห็นสถานที่หลังความตายทั้งสองมาแล้ว จากนั้นพวกเขาก็ฟื้นขึ้นมาบอกเล่าอย่างที่เป็นได้

และอีกพวกที่อ้างว่าระลึกชาติได้และเห็นสวรรค์ นรกมาแล้วเช่นกัน...สิ่งที่เขาพูดเป็นจริงหรือไม่ ไม่มีใครสามารถยืนยันได้เต็มปากร้อยเปอร์เซ็น (อย่างน้อยก็พวกนักวิทยาศาสตร์นั่นแหล่ะค่ะ)

ตอนเด็กๆ ญ.ปุ้ยเคยดูรายการโทรทัศน์ แต่จำชื่อรายการไม่ได้แล้ว เขานำเสนอเรื่องราวพวกนี้โดยเฉพาะผี สาง นางไม้ ฯลฯ แต่ที่ ญ.ปุ้ยได้ดูมาคือเรื่องของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสามารถบอกเล่าเรื่องราวที่เธอยืนยันว่าเป็นตัวเธอในชาติที่แล้วได้พบเจอ บอกได้ว่าใครคือพ่อและแม่ในชาตินั้น (ถ้าจำไม่ผิดพ่อในอดีตชาติของเด็กคนนั้นเป็นหมอ)

รายการนี้เค้าทำออกมาในรูปแบบของการจำลองสถานการณ์ คล้ายๆ ละครเลยค่ะ ว่าเด็กคนนั้นเดินทางกลับไปที่บ้านหลังเก่าในอดีตชาติเพื่อไปดูแลพ่อซึ่งป่วยและตรอมใจ

คนดูอย่าง ญ.ปุ้ย ในวัยสิบกว่าขวบนั่งอึ้งและซึ้งไปตามนั้น... ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์เดียวที่ตัวเองจดจำภาพในเทปนั้นได้ขึ้นใจมาจนทุกวันนี้ (สิบปีมาแล้ว)

ไม่หมดเพียงแค่นั้น ยังมีอีกหลายเรื่องราว หลายชาติ ศาสนาที่เกิดเหตุการณ์ในทำนองนี้ขึ้น เช่นที่ อินเดีย ก็มีคนมากมายที่ยืนยันว่าตัวเองสามารถบอกได้ว่าชาติที่แล้วเกิดเป็นใคร ทำอะไร อยู่ที่ไหน พ่อแม่ชื่ออะไร โดยมีหลายคนก็บอกว่าตรงกับที่เขาพูดมา คือแบบว่ามีคนชื่อนี้อยู่จริง พ่อแม่ก็ชื่อนี้ อยู่ที่ไหนและสุดท้ายคนที่บอกว่าตนเองระลึกชาติได้ก็สามารถบอกสาเหตุการตายของร่างในชาติที่แล้วได้ตรงเป๊ะ...???

แต่ ณ เวลานี้มันเกิดมีคำถามอย่างที่ได้ถามไปนั่นแหล่ะค่ะ... ว่าตายแล้วเราไปไหนต่อ แล้วทำไมบางคนถึงบอกว่าจำอดีตชาติได้ แต่ตัว ญ.ปุ้ยและอีกหลายคนบนโลกไม่สามารถจำอะไรได้ล่ะคะ

ดูหนังจีนกำลังภายในหลายเรื่องจะมีฉากที่ตัวละครต้องลงไปในนรก และถกเถียงกันว่าอย่ากินน้ำ... จำชื่อไม่ได้ค่ะ แต่เป็นประมาณว่าถ้าเรากินเข้าไปแล้วจะลืมอดีตทั้งหมดเพื่อไปเกิดใหม่

แสดงว่าคนที่บอกว่าระลึกชาติที่แล้วๆ มาได้นั้น... พวกเขาไม่ยอมกินน้ำที่ว่านี้ใช่หรือไม่

มาดูด้านชาวตะวันตก พวกเขาเองก็มีความเชื่อแบบนี้เช่นเดียวกัน

ที่สหรัฐฯ ยังมีการสะกดจิตฟื้นความทรงจำ (ย้อนเวลา) ในอดีตชาติกันอย่างแพร่หลาย บ้างก็ทำหนังสือกันออกมาเผยแพร่ทฤษฎีกันอย่างเอาเอป็นเอาตายกันเลยทีเดียว ญ.ปุ้ย เองก็ได้อ่านและสะสมไว้หลายเล่มเพราะส่วนตัวชอบเรื่องพวกนี้เป็นพิเศษอยู่เป็นทุน

ในเรื่องราวของการระลึกชาติก็ยังมีคำหนึ่งเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยก็คือ "เดจาวู" เป็นภาษาฝรั่งเศลค่ะ แปลว่า "อีกแล้ว..." อะไรประมาณนั้น เขาคงตั้งใจจะหมายถึงว่าเห็นอีกแล้ว คือในบางกรณีที่คนเรายืนยันว่าตัวเองระลึกชาติได้เนี่ย จะมีเหตุการณ์ "เดจาวู" เกิดขึ้น ก็สมมติว่า วันนึงเราเดินทางไปยังสถานที่ที่ตั้งแต่เกิดมาเนี่ยเรายังไม่เคยไป (ต้องย้ำนะคะ...ว่าไม่เคยไป) แล้วดันจดจำหรือรำลึกอะไรเกี่ยวกับสถานที่นั้นๆ ได้ขึ้นมากะทันหัน ซึ่งเป็นเรื่องแปลก หรือไม่ก็เห็นภาพซ้อนทับภาพที่เรากำลังมองอะไรอยู่ หากแต่เป็นคนละเวลากัน คือบรรยากาศมันต่างกัน (อันนี้เราจะรู้สึกได้เองค่ะ) นั่นเรียกว่า "เดจาวู"

แต่ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานั้น ญ.ปุ้ย ก็ศึกษามาพอสมควร แต่ในเรื่องที่ไม่เข้าใจและไม่สามารถหาคำยืนยันใดได้ และถึงแม้หาได้ก็ยังข้องใจก็คือ จิตวิญญาณของคนเรามีอยู่จริงหรือไม่ ทำไมเมื่อร่างกายเกิดใหม่แล้วจิตวิญญาณจำเพาะต้องเป็นดวงเดิม มีเหตุผลอะไรที่เป็นเช่นนั้น

และจิตวิญญาณเป็นดวงเดิมจริงหรือไม่ แต่พอมาเปรียบเทียบกับเรื่องเด็กผู้หญิงที่เล่าไว้ข้างต้นก็อาจเป็นไปได้ (ถ้าเรื่องนั้นเป็นเรื่องจริง)

ทำไมดวงวิญญาณ หรือ จิตวิญญาณ หรือ กายละเอียด ตามแต่จะเรียกกันไม่เกิดใหม่ไปด้วย ก็ในเมื่อต้องลืมเรื่องในชาติที่ผ่านมาไป แล้วทำไมถึงต้องใช้ของเดิม

ความเป็นจริงในเรื่องนี้ก็คงต้องศึกษากันต่อไป จริงๆ ญ.ปุ้ย ก็อยากรู้เสียให้ทะลุปรุโปร่งกันไปเลย แต่ก็คงยาก... อิอิ - - มีเพื่อนสนิทเคยเอ็ดเอาว่า "ถ้าอยากรู้มากนัก แกก็ลองตายดูสักทีเป็นไง...???"

อุเหม่...อันนั้นยากกว่าค่ะ - - ขอสงสัยเรื่อยไปแบบนี้ดีกว่า

ในวงการหนังสือก็มีเรื่องที่เขียนออกมาในแนวว่าตายแล้วไปไหนอยู่หลายเล่ม แต่ส่วนใหญ่เนื้อหาภายในเป็นคำสอน และหลักธรรมทางศาสนาพุทธ สุดท้ายก็พูดเรื่องนรกสวรรค์

ไม่มีเล่มไหนที่บอกความเป็นธรรมชาติว่าถ้าเราตายไปจริงๆ จิตวิญญาณเราไปทำอะไร ที่ไหนต่อกันแน่ หรือว่าที่จริงแล้วเราจะต้องไปที่นรก หรือสวรรค์อย่างที่ในหนังสือบอกจริงๆ

จะว่าไปไม่ต้องรอให้ตายหรอกค่ะ...

แค่ ณ เวลาปัจจุบัน คนที่ทำอะไรไม่ดีไว้ไม่ว่าจะทางตรง ทางอ้อมและทำไว้กับใครก็ตา ญ.ปุ้ยว่า พวกเขาก็คงเป็นทุกข์ และตก "นรก" ในใจตัวไปเรียบร้อยแล้ว

หรือถ้าใครทำดี... ก็ได้ขึ้น "สวรรค์" ไปแล้วเหมือนกัน

คงเหมือนกับคำกล่าวที่มีมานานนม...แล้วว่า

"สวรรค์อยู่ในอก - - นรกอยู่ในใจ"

ทุกคนว่าจริงไหมล่ะคะ...???