สวัสดีครับ

       วันนี้ผมมีความรู้สึกดีๆ จะมาเล่าให้ทุกท่านฟังนะครับ ผมได้รับของฝากจาก เด็กน้อย ๆ คนหนึ่งซึ่งอยู่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ นั่นก็คือ น้องแอมแปร์ พูดง่าย ๆ คือ พี่อ๋อย คุณแม่น้องแอมแปร์นั่นเองครับ

Tukata3

Amjawsaw4

       บ่อยครั้งที่พี่อ๋อยเข้ามาเมนท์และนำน้อแอมแปร์ มารำอวยพร หรือมาโพสท่าให้ดู แต่ละท่า น่ารักทั้งนั้น เคยคุยกับน้องแอมแปร์ สองถึงสามครั้ง ก็สัมผัสได้ถึงความสดใส ร่าเริง ฉลาด รู้จักพูด เป็นเด็กขี้สงสัย การคุยกันกับพี่อ๋อย ทำให้ผมได้รู้ความรู้สึกของครูแถวสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ว่ามันเครียดขนาดไหน แต่พี่อ๋อยสามารถคุยเรื่องเครียด ๆ ให้เป็นเรื่องตลกได้

       ช่วงที่ผมหายไปไม่ได้เข้ามาบล็อก ประจวบเหมาะกับเกิดเหตุการณ์ประทะกันระหว่างตำรวจกับผู้ชุมนุม ถามผมว่าได้เข้าไปไหม พี่เป็นห่วง ความรู้สึกแบบนี้หาได้ยากมาก ๆ ซึ่งผมกับพี่อ๋อยและน้องแอมแปร์ไม่เคยเห็นหน้ากันเลยและไม่เคยรู้จักกันก่อนหน้านี้ แต่รู้จักกันในโกทูโนว์นี่แหละครับ

       ล่าสุดพี่อ๋อยโทรมาถามว่า กลับบ้านวันไหน และถามว่าโย่งเคยกินข้าวเกรียบไหม ผมก็ตอบว่า ข้าวเกรียบแบบไหนพี่ ข้าวเกรียบทางใต้ ผมไม่เคยกินครับพี่ พี่อ๋อย บอกจะส่งมาให้ชิม และเอาไปให้พ่อชิมด้วยนะ

ความผูกพันที่สานขึ้น เป็นความผูกพันที่วิเศษหาจากสังคมอื่น ๆ ได้ยากมากครับ ซึ่งบางคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา แค่ส่งของให้กัน ถ้าคนรู้จักกันผมมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับผม มองว่าไม่ธรรมดาครับ

ที่อยู่และชื่อน้องแอมแปร์

ชื่อและที่อยู่คนหน้าตาดี อิอิ

1 กล่องใหญ่

ข้าวเกรียบ ห้าดาว

ปลา

นี่ไงของฝากทั้งหมด

Amp_mom

Raw3kon

อันความกรุณาปราณี

จะมีใครบังคับก็หาไม่

หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ

จากฝากฟ้าสุราลัย...สู่แดนดิน

สุดท้ายนี้ผมต้องขอขอบคุณพี่อ๋อยและน้องแอมแปร์มาก ๆ ครับผมที่ส่งของฝากจากแดนไกลมาให้ ขอบพระคุณครับ  ว่าง ๆ จะไปหาที่หาดใหญ่นะครับ ขอบคุณครับ