ภาพสื่อความหมาย สร้างสรรค์ความคิดฝีมือเด็ก

เฮ้ยใจเย็นๆ เดี๊ยวข้าหยิบให้  เอ็งว่าอะไรน๊ะไอ้น้อง   เปล่าพี่  ข้าได้ยินนา แต่ไม่ชัด งั้นเอ็งงดแ ด...... โธ่พี่หนูหิวจิงจิง  งั้นเอ็งบอกมาก่อน ไม่งั้นข้าไม่ให้เอ็ง  บอกก่อนใครเป็นทอม  พี่..จุ๊ๆ เงียบ มาแล้ว โน่นไง  ไอ้บ้าเอ๋ย เอ็งนี่มันวอนซะแล้ว  พี่ ..หนูเห็นจิง จิง น๊ะ พี่ดู เห็นไม๊ หลักฐานเลย ชัด ฟันธง  ข้าไม่ให้เอ็งกินแล้ว ไอ้นี่ไม่รู้จัก นี่ แม่กูโว๊ย จะเป็นทอมได้ไง  พวกเราเรียกม่ามี๊โว๊ย ไอ้นี่วอน  พี่ไม่น่าเลย เห็นไม๊น่ะผ้าขาวม้า เห็นไม๊พี่ สีออกแดง โธ่ ไม่เห็นแล้วมาว่า ดูให้ดีก่อน นุ่งผ้าขาวม้าอาบนำ แล้วยังเอาผ้าขาวม้ามาโพกหัวอีก เออข้าก็เห็น ข้าเห็นเขาเอามาเช็ดหน้า แล้วก็พันรอบคอ  ตอนเย็นกินข้าวหนูยังบอกเพื่อนให้ดูเลย ได้ยินบอกว่าจะเดินลงเขาไปก่อนล่วงหน้า ไม่ไปกับรถ หนูว่าทอมแหงๆ  เออ จริงซิ ม่ามี๊เดินลงเขาไปคนเดียวน๊ะ ข้าก็ได้ยินเหมือนกันว่าไปได้ยังไงมืดก็มืด ถ้าเป็นผู้หญิงต้องกลัวบ้างแหละน๊ะ อื่อ ไอ้จิ๊วว่าไง ครูต้อยเป็นทอมหวะ ฮิฮิ เฮ้ย  ! ทำไมเป็นงี๊ ดีนะที่ข้ามาเที่ยวครั้งนี้ไม่งั้นก็ไม่รู้  เฮ้ยไอ้จิ๋วเอ็งรู้ไม๊วะว่า ระยะทางจากที่เราพักถีงห้องประชุมข้างล่างเท่าไร   ข้าได้ยินม่ามี๊พูดว่า 5 กิโลเรื่องเล็ก   เออ น่าจะได้ แต่มันคดนะโว้ย ทางทั้งคด ทั้งมืด กิโลเดียวข้าก็ไม่เดิน  เฮ๊ย แล้วตอนลงที่ประชุมไปข้าเห็นเอาผ้าขาวม้าปูรองนั่งใต้ต้นไม้  ใช่ๆหนูเห็นตอนม่ามี๊เก็บคาดเอว งั้นพวกเรามาสังเกตดูว่าพรุ่งนี้ม่ามี๊ตื่นมาจะใส่ชุดอะไร  ข้าว่านุ่งผ้าขาวม้าหวะทำแบบพ่อข้า นี่ยังงี๊ ฮะ ฮะ ฮิฮิ

 

เริ่มออกเดินทางลงจากเขายังไม่มืดเลย

แวะชมตรงนี้ แล้วก็เดินขี้นไปทางขวามือ ขึ้นไปตรงนี้ หุบเสือ ก่อนจะเลี้ยวลงมาที่เดิม

มองข้างทางเริ่มมืดแล้ว นานๆก็มีเจ้าหน้าที่ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่าน ไป บ้างก็มองๆ บ้างก็จอด ก็เลยบอกว่าชอบเดินค่ะ เดินภาวนาพุธโธ

เจ้าหน้าที่เขาเขียวบางท่านก็แสดงนำใจ จอดรถแล้วก็ถาม ผมไปส่งให้ไหมครับ อีกไกลนะครับกว่าจะถึง ต้องบอกว่าไม่เป็นไรลูก ป้าเคยเดินเมื่อตอนสาวๆ ฮิฮิ

หันกลับมาอีกที เอ้ามืดแล้ว ก็เดินต่อ มีความมุ่งมั่นเป็นอาวุธ

เดินไปอีกข้างหน้าเริ่มมองไม่เห็นแล้ว ลองหลับตานิ่งๆ เพื่อให้สายตาคุ้นกับความมืด แล้วก็ใจหายนิดๆ ได้ยินเสียงนำตก ใจเริ่มปรุงแต่ง ก็เร่งภาวนา เรียกความเข้มแข็ง เราคือส่วนหนึ่งของท่าน ท่านกับเราต่างเป็นส่วนหนึ่งของโลก แล้วก็ตั้งสติภาวนาใหม่ เดิน ๆๆๆๆ เสียงอะไร ยืนนิ่ง ๆ สูดลมหายใจยาวๆ แล้วก็ค่อยๆ หันหลังกลับช้าๆ โอ้ ! ยังไม่มืดมิด แต่ที่เราเดินมันทึบไปด้วยกิ่ไม้โอบล้อมเหมือนจะปกป้อง

นี่ไงแสงสวย นึกถึงปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเมฆ ก็เลยถ่ายภาพเก็บไว้

หันกลับมาอีกทีไม่รู้ว่าชมความงามยามคำนานเพียงใด ก็เลยจับภาพเบื้องหน้าก่อนจะรีบเร่งเดินลงเขาไปยังที่ประชุมให้ถึงก่อนที่ขบวนรถของเด็กๆจะตามมาทัน ไม่งั้นเสียมู๊ดหมด

และภาพต่อไปเป็นจันทร์เหงาที่เขาเขียวค่ะ

และนี่เป็นบทพิสูจน์ที่ต้องหาความจริงกันต่อไป ...ภาพสุดท้ายผลงานต่อยอดเรียนรู้เรื่องการย่อรูป แต่งรูป กับ G2K ค่ะ