ผมเห็นแม่กาเกินที่ต้องการ แสดงว่าทำบัตรเสียนะครับ

           เด็ก ๆ ต่างมีความสุขที่ได้หมดเรื่องหมดราวกับการเรียนไปแล้ว  1 ภาคเรียน เด็กตัวน้อยระดับประถมก็สนุกสนาน อยู่ในห้องเรียน ส่วนพี่มัธยมก็วุ่น ๆ ไปตามห้องต่าง ๆ เพื่อไปติดตามแจ้งผลการประเมินของตัวเองให้กับคุณครู  ห้องภาษาอังกฤษของครูคิมเป็นอันดับสุดท้าย   คณะที่มาก่อนก็ได้มารวมตัวกันขอร้องให้เปิดบล็อคให้ดู  ถือโอกาสให้พวกเขาเรียนรู้ไปด้วย ดีกว่าไม่รู้อะไรเลย

          ได้อ่านเรื่องราวหลายภาค หลายท้องถิ่น ทำให้คิดถึงวัฒนธรรมทางภาษาขึ้นมาทันที  ครูคิมเคยไปรับราชการอยู่ที่ขอนแก่นไม่นานนัก ได้รับรู้วัฒนธรรมอาหารการกิน และวัฒนธรรมด้านภาษาจนกลายมาเป็น "ราวตากผ้า" อยู่ตั้งนาน และโรงเรียนที่ทำงานอยู่คนพื้นถิ่นใช้ภาษาคล้าย ๆ ภาษาอิสานเป็นการสื่อสารอีกด้วย ทำให้กลายเป็นลูกครึ่งไปโดยไม่รู้ตัว

        เรื่องอะไรเกี่ยวกับ.."บัตรเสีย"  ละคะ   ภายหลังที่มีการเลือกตั้งสมาชิก....แล้ว  ผู้คนก็จับกลุ่มสนทนากัน  ใครลุ้นใคร ใครเชียร์ใครก็ว่ากันไป ผลของการสนทนาระหว่างแม่ลูกคู่หนึ่ง

ลูกชาย (เป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง)  :  แม่..รู้ป่าวว่าแม่ทำบัตรเสียนะ

แม่                                         :  บ่เสีย  เด้หล่า  แม่เบิ่งมันลงไปในตู้ดังป๊อก

ลูกชาย                                   :  ผมเห็นแม่กาเกิน  เขาให้กา 2 เบอร์  แต่เห็นแม่กาตั้ง 5 ครั้ง

แม่                                         :  ฮ่วย !  แม่ยั่นเป็นบาปเป็นกรรม

ลูกชาย                                   :  บาปกรรมเรื่องอันใด

แม่                                         :  แม่รับเงินเพิ่นมากี่คนแม่ก็กาให้เพิ่นเหมิดทุกคน

...........................................

นักเรียนของครูคิม                    :  ฮาตรึม....(ค่ะ)