ผมที่เป็นคนสัมผัสประสบการณ์ดีๆเหล่านี้เพียงผิวเผินยังรู้สึกดีๆได้ถึงขนาดนี้ และชาวบ้านที่อยู่ในเรื่องราวที่เขียนผมคิดว่าพวกเขาจะมีความรู้สึกดีๆที่มากกว่าผมรู้สึกหลายเท่านัก

 

เหมือนสายลมที่ฉ่ำเย็น พัดโบกดับร้อนในยามที่แผ่นดินกำลังระอุด้วยสงครามอคติ ผลประโยชน์และพวกพ้อง ความแตกแยกของสังคมเป็นปรากฏการณ์ที่น่าเป็นห่วงในประเทศสยาม...ที่ถูกถ่ายทอดผ่านสื่อให้เห็นตลอดเวลา...และเรายังไม่รู้อนาคตบ้านเมืองจะจบลงอย่างไร?

 

ผมโชคดีที่มีโอกาสรับรู้สิ่งดีงามท่ามกลางวิกฤติของสังคม สิ่งดีๆที่ทำให้ใจชุ่มชื้นและสร้างพลังแรงใจให้กับตัวเอง

 

ที่นราธิวาสเมื่อเดือนก่อน

ใต้สันติสุข : บทเริ่มต้นของการเดินทางไปนราธิวาส

ใต้สันติสุข : จากนราธิวาส สู่ มหกรรมสันติวิธีชายแดนใต้ ที่ยะลา

ผมเดินทางไปสำรวจพื้นที่ล่วงหน้าเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการศึกษาดูงานของนักศึกษาหลักสูตรเสริมสร้างสังคมสันติสุข สถาบันพระปกเกล้า และอีกวันต่อมาผมต้องไปรับคณะนักศึกษาฯ ยังสนามบินบ้านทอนนราธิวาส ...คนแปลกหน้าแบบผมตื่นเต้นตามประสาคนเยือนถิ่นใหม่ๆ ชาวบ้านหลายร้อยคนสวมเสื้อยืดสีเขียว ในมือต่างก็มีดอกไม้ บางคนมีช่อดอกไม้สะพรั่งช่อใหญ่อยู่ในมือ น่าตายิ้มแย้ม เสียงพูดคุยกลั้วเสียงหัวเราะของคนกลุ่มใหญ่ พวกเขาอาจรอใครสักคนที่สำคัญที่เดินทางมาในเที่ยวบินนี้แน่ๆ และผมเองก็ไม่ทราบว่าบุคคลนั้นท่านนั้นคือใคร...

 

เครื่องลงแล้ว ชาวบ้านเสื้อสีเขียวกลุ่มใหญ่ยืนเรียงรายตั้งแต่ประตูทางออกจนเต็มบริเวณ ผมพยายามแทรกตัวเข้าไปเพื่อที่จะได้อำนวยความสะดวกให้กับนักศึกษาที่เดินทางมากับเที่ยวบินนี้ แต่ผมไม่สามารถเข้าไปแทรกผู้คนเหล่านั้นได้ ผมสังเกตว่าทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังประตู...รอคอยอย่างตื่นเต้น ผมก็พลอยตื่นเต้นไปกับบรรยากาศแบบนี้ด้วย

 Tangmo01

เสียงฮือฮาเมื่อนักศึกษาท่านหนึ่งปรากฏตัว...ท่านนั้นคือ คุณอมรา พวงชมภู นักธุรกิจหญิงจาก บริษัทสยามแฮนดส เป็นหนึ่งในนักศึกษาหลักสูตรเสริมสร้างสังคมสันติสุข สถาบันพระปกเกล้า และเสียงปรบมืออื้ออึงความชุลมุนเกิดขึ้นเมื่อทุกคนต่างยื่นจับมือ มอบดอกไม้...บรรยากาศแห่งความยินดีที่ผมได้สัมผัส  ผมเห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ จับมือและโผคล้องแขนอย่างสนิทสนม ทั้ง คุณอมรา พวงชมภูและ พลโทพิเชษฐ์ วิสัยจร แม่ทัพภาคที่ ๔ ทั้งสองท่านเดินออกมาช้าๆ รับไหว้ รับดอกไม้ รอยยิ้ม อย่างมีความสุข 

 

Dsc03708  Dsc03709 

 

ปรากฏการณ์แบบนี้ทำให้ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมทั้งสองท่าน (คุณอมรา และ พลโทพิเชษฐ์ วิสัยจร) ได้มาทำอะไรที่สามจังหวัดชายแดนใต้  และท่านได้สร้างคุณูปการให้กับผู้คนในพื้นที่นี้อย่างไร ถึงได้ใจกลุ่มชาวบ้านที่มาต้อนรับในวันนี้...ความสงสัยของผมกับปรากฏการณ์ที่สนามบินนราธิวาส ยังเก็บค้างในใจตลอดเวลา

 

 

ในวันนี้ผมได้มายืนอยู่หน้า โรงงานสยามแฮนดสซึ่งเป็นโรงงานของคุณอมรา พวงชมภู และที่รู้จักกันคือผู้ผลิตเสื้อผ้าแบรนด์ดัง “แตงโม”

 

จากปากทางโรงงานที่ร่มรื่น ต้นไม้น้อยใหญ่ กระจายความเขียวขจี ให้บรรยากาศสดชื่น สดใส  พวกเราเดินเข้าไปในโรงงาน ผ่านเส้นทางตรงไปสุดฝั่งแม่น้ำ สวนที่ถูกจัดขึ้นมาอย่างปราณีต ดอกกล้วยไม้บานสะพรั่งตามคบไม้  มองไปอีกฟากของฝั่งน้ำ เห็นวิถีชีวิตชุมชนไม่ไกลนัก ลมจากคุ้งน้ำพัดมาอย่างอ่อนโยน ...กระทบใบหน้าเย็นสบาย

ผมยืนสูดอากาสบริสุทธิ์จนเต็มปอดก่อนที่จะเข้าไปในอาคารรับรอง มีป้ายขนาดใหญ่เขียนคำต้อนรับ เช้านี้เราจะรับประทานอาหารที่นี่ ...และเป็นอาหารมื้อเช้าที่อร่อยมากที่สุดวันหนึ่งของผม

อิ่มหนำสำราญท้อง เราเดินทางต่อไปยังห้องรับรองอีกห้อง เพื่อชมเรื่องราวของ “สยามแฮนดส”

เป็นเรื่องที่น่ายินดีอีกเรื่อง ที่ คุณอดิศร พวงชมภู สามีของคุณอมรา ได้มาเป็นผู้เล่าเรื่องราวดีๆให้พวกเราฟัง ในโอกาสพิเศษแบบนี้

 

 

 

Dsc03631

คุณอมรา - คุณอดิศร พวงชมภู

 

--------------------------------------------------------------------------------

กว่าจะมาเป็น “สยามแฮนดส”

จาก “ห้วยต้ม” สู่ชุมชนสมานฉันท์ “บอเกาะ”

 

ประสบการณ์ที่คุณอมราและคุณอดิศร ได้ไปช่วยพี่น้องชาวกะเหรี่ยงที่บ้านห้วยต้มจังหวัดลำพูน โดยการใช้เวทีการเรียนรู้แบบไม่เป็นทางการ สืบค้นทุนที่มี สร้างพลังร่วมเพื่อพัฒนาชุมชนด้วยทุนที่ชาวบ้านมีอยู่ จากเรื่องที่ยาก เป็นเรื่องง่ายเพราะช่วยกันคิด ช่วยกันหาออก... “เพราะป่าคือชีวิตของพี่น้องกะเหรี่ยง” สร้างจิตสำนึกในการหวงแหนรักษาป่า เริ่มจากการสร้างฝาย 1 แห่ง 2 แห่ง จนถึง 100 กว่าแห่งถวายแด่พ่อหลวงของปวงชนชาวไทย  เมื่อน้ำที่ขุ่นข้นจากน้ำป่าไหลหลากเริ่มใส เมื่อน้ำมี ป่าก็คืนมา จากคนละไม้คนละมือไปสู่การพัฒนาการจัดการทรัพยากรอันเป็นชีวิตของพวกเขา สืบต่อลมหายใจของพี่น้องชายขอบ...”ช่วยกันคิด ช่วยกันทำ ภายใต้ทรัพยากรที่มี ใช้ปัญญาในการนำทาง เป้าหมายเป็นความสำเร็จและความยั่งยืนของการพัฒนา”  น้ำมา ป่าก็สมบูรณ์ ทุกวิถีชีวิตที่ห้วยต้มมีความสุขกับวิถีพอเพียงกับบ้านของพวกเขา

 

เริ่มต้นจากเหนือ เรียนรู้ประสบการณ์ที่ดี สู่ภาคใต้ ”สมานฉันท์” เรื่องราวเล็กๆแต่ยิ่งใหญ่

ตัวผมเองเดินทางไปสามจังหวัดชายแดนใต้บ่อยครั้งด้วยภาระกิจของงานที่รับผิดชอบ และความรักที่จะทำงานชิ้นนี้ด้วยความตั้งใจ เสียงท้วงติงและเป็นห่วงจากคนรู้จักว่า อันตรายมากสำหรับคนแปลกถิ่นแบบผม แต่ผมก็ไม่เคยท้าทายต่อใครๆ การเดินทางไปใต้ของผมก็เพื่อร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างความสมานฉันท์ผ่านเนื้อหาของงานวิชาการหนุนนำสังคมสังคมสันติสุข ...

มีนักธุรกิจหญิงคนหนึ่ง ท่านนั้นก็คือ คุณอมรา ที่เดินทางไปใต้บ่อยๆ และเข้า- ออกในพื้นที่อย่างไม่หวั่นถึงอันตรายที่ทุกคนเป็นห่วง...ด้วยใจที่งดงาม มุ่งมั่น พร้อมให้โอกาสเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  เรื่องราวที่หลายท่านตั้งคำถามว่าทำไมต้องมา? และมาในโซนอันตรายแบบนี้เพราะอะไร?

จากความคิดที่เริ่มต้น “เราคนทำเสื้อห่วง บ้านห่วงเมืองได้หรือไม่”

 

คุณอมรา ได้รู้จักเพื่อนร่วมรุ่น ที่วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.)  พลตรีพิเชษฐ์ วิสัยจร รองแม่ทัพภาค 4 ยศและตำแหน่งของท่านในครั้งนั้น ทั้งสองท่านได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องต่างๆ และคุยกันถึงประเด็นปัญหาที่เกิดขึ้นในสามจังหวัดชายแดนใต้...

จากนั้นคุณอมราและครอบครัวก็เดินทางไป นราธิวาส ถึงแม้ว่าได้รับทราบว่าจุดที่ไปเป็นพื้นที่อันตราย และเสี่ยงเกินไปสำหรับคนแปลกถิ่นแบบคุณอมรา การเดินทางในครั้งนั้น ตัดสินใจเดินทางไปในพื้นที่แม้จะรู้สึกกลัวบ้าง ตามสื่อต่างๆที่ได้รับฟัง

ได้อ่านบทสัมภาษณ์หนึ่งถึงความรู้สึก จากบทความของประชาไท คุณอมราได้บอกถึงความรู้สึกลึกๆ ว่า

 

“กลัวนะคะ แต่ใจลึกๆก็คิดว่า คนที่ละหมาดวันละ 5 เวลา จะฆ่าคนหรือทำร้ายคนมันเป็นไปไม่ได้ แล้วพอมาถึงที่นี่คนก็น่ารักมาก เขามาบอกว่า เขาเป็นคนไทย เรารักในหลวงนะ ให้บอกใครๆด้วย ประโยคนี้เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้คิดว่า เราต้องทำให้ได้” เจ้าของแบรนด์เสื้อแตงโม กล่าว

 

ความคิดในการพัฒนาอาชีพ คุณอมราได้มองถึง “ทุน”ที่ชาวบ้านมีอยู่ คือ ฝีมือการเย็บของสตรีมุสลิม  จึงเกิดการการสร้างอาชีพต่อจากทุนเดิมที่มี "ตัดเย็บเสื้อ"  เป็นรายได้ของตนเองและชุมชน เสื้อที่ว่าคือ เสือสีเหลือง ในนามของ “แตงโม สมานฉันท์” ฝีมือของชาวบ้านบอเกาะ อ.สุไหงปาดี จ.นราธิวาส ปลายสุดด้ามขวานของไทย

 

Dsc03684

 Samanchan

จากการส่งเสริม จนมาถึงการส่งคนในชุมชนมาฝึกการตัดเย็บที่โรงงานนครปฐม

ผู้หญิงมุสลิมกลุ่มหนึ่งเดินทางจากบ้านเกิด หลายคนเดินทางไกลในครั้งแรกของชีวิต หลายคนยังประหวั่นพรั่นพรึงกับสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนเมื่อต้องออกมาผจญโลกภายนอก แต่ความหวังเต็มเปี่ยมเพื่อการสร้างความอยู่ดีมีสุขให้กับครอบครัว และความห่วงใย เอาใจใส่เพื่อนมนุษย์ที่พึงกระทำต่อกัน เมื่อใจเชื่อมใจ จึงเกิดพลังความรักมหาศาล เย็บตัวแรก เริ่มชำนาญ จนถึงตัวสุดท้ายของการฝึกฝน ..ไม่ยากนักสำหรับนักตัดเย็บที่มีประสบการณ์...

 

เมื่อชำนาญ กลุ่มผู้หญิงที่มาฝึกฝนฝีมือ ก็เดินทางกลับบ้านเกิด ด้วยความมั่นใจในการฝีมือและการหล่อเลี้ยงด้วยความรักและมิตรไมตรีจากคนไทยด้วยกัน

๘ มีนาคม ๒๕๔๙

สำเร็จจากการฝึกอบรมเย็บผ้า

เดินทางกลับบ้าน...ไม่ใช่เพียงกลับไปเย็บผ้า

แต่จะกลับไป...เพื่อเย็บชีวิตที่ดีให้ตัวเอง

เพื่อเย็บอนาคตที่มั่นคงให้กับครอบครัว

เพื่อเย็บความยั่งยืน ให้กับบ้านบอเกาะ

แผ่นดินที่พวกเธอฝากชีวิตเอาไว้

เสื้อล็อตแรกกว่า 1,000 ตัว ที่ตัดแบบเรียบร้อยแล้ว ถูกทยอยนำออกจากโรงงานที่นครปฐม ไปยังบ้านบอเกาะด้วยรถไฟ ...ระยะทางที่ยาวไกล โบกี้ที่ลำเลียงหัวใจของคนไทยที่รักกัน...ผ่านการตัดเย็บที่ปราณีตทำด้วยใจ เกิดอาชีพ สร้างรายได้เข้าสู่ชุมชน

แม้ว่าในทางธุรกิจ อาจจะต้องยอมรับว่า การทำอย่างนี้นอกจากไม่ได้กำไรทางธุรกิจแล้วยังดูเหมือนเป็นภาระที่เกิดขึ้นอย่างไม่สมเหตุสมผล แต่หากมองไกลออกไป เสื้อที่ทำแบบเรียบร้อยแล้วจากโรงงานนครปฐมเดินทางไกลไปตัดเย็บถึงบอเกาะ ขอเพียงให้พวกเขาได้รับโอกาส ...เขาก็สามารถพัฒนาชุมชนตนเองได้จากพลังของพวกเขาเอง  ยิ่งในสถานการณ์ความรุนแรง ความเห็นอกเห็นใจ ความรักเพื่อนมนุษย์ เป็นเสมือนเป็นการเย็บโยงความรัก ร้อยรัก ถักทอความผูกพันเข้าด้วย เย็บความสมานฉันท์หลอมรวมให้เป็นหนึ่งเดียว

 

 Dsc03648

“พี่มาตรงนี้ คงไม่ใช่เรื่องกำไร มันอยู่ไกลจังเลยที่จะคิดไปถึง มันเป็นเรื่องของสันติภาพ ความสุข ความสงบที่เกิดบนแผ่นดินไทย และเป็นเรื่องของความรักที่อยากจะให้ผู้คนสื่อถึงกันมากกว่า พี่จะกันรายได้จากการจำหน่ายเสื้อตัวนี้ นำขึ้นทูลเกล้าฯ อีกส่วนหนึ่งเอาไว้ทำงานพัฒนาด้านสังคม คือ ชีวิตพี่ทำงานให้กับแผ่นดิน เวลาทำอะไรให้กับในหลวงและศาสนาจะไม่คิด อุทิศทุกอย่างถวายให้หมด”

เป็นอีกบทสัมภาษณ์หนึ่ง ที่ผมตัดตอนมาจากเวปประชาไท ที่กล่าวถึงเรื่องราวของคุณอมรา

 

เรื่องราวสิ่งดีๆประทับใจ ที่เกิดขึ้นระหว่างทาง “สมานฉันท์” มีมากมาย หลายบทหลายตอนที่ผมอ่านหนังสือปกเหลืองที่มีรูปเสื้อสมานฉันท์ ผมตื้นตันใจมาก เหมือนมีอะไรมาจุกที่ลำคอ เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเล่าธรรมดา แต่ความรู้สึกที่แทรกระหว่างช่องไฟตัวอักษร ทำให้ผมน้ำตารื้นด้วยความประทับใจ ที่คนไทยรักกัน

 Dsc03660

 

อ้างอิงบทสัมภาษณ์บางส่วนจาก : ประชาไท ดอทคอม

 

 

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

๒๒ ก.ย.๕๑

นนทบุรี

  


ขวานไทยใจหนึ่งเดียว

ขอบคุณ mthai.com ครับ

 ไม่กี่วันที่ผ่านมา - โรงงานสยามแฮนดส สามพราน นครปฐม