คืนรัง

วิหคเหิรห่างร้าง           รังเรือน
โผผินผ่านวันเดือน        ท่องฟ้า
แสนไกลใจบ่เลือน         ลืมถิ่น
เย็นย่ำหมดแรงล้า         กลับบ้าน   คืนรัง...

[ครูคำทศ]

คราวคนครั้งลาร้าง ไกลเรือน

ด้วยภาระย้ำเตือน ต่อสู้

คนหลังอยู่ยังเยือน ยั้งถิ่น

ยามใดหนอจักกู้ กลับบ้านคืนเรือน

[ชยพร แอคะรัจน์]

คืนเอ๋ย คืนรัง .......

ขอหันหลัง ให้เมือง เรื่องสับสน

ซับซ้อน ซ่อนใจ ซ่อนตน

กล้วยไม้ป่า ไร้เล่ห์กล ขอคืนรัง

(ชยพร แอคะรัจน์ -ประพันธ์)

[คนพลัดถิ่น~ต้นตอ-natachoei(หน้าตาเฉย)]

ไปไกลเพียงใดยังอาวรณ์

ห่วงหาอาทรณ์เสมอ

ห่วงบ้านห่วงคนห่วงเกลอ

ห่วงว่าจะเจอสิ่งไม่ดี

[คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน]

เจ้านกขมิ้นเหลืองอ่อนเอย

คืนนี้เจ้าจะนอน ณ หนไหน

ในเมือง กลางป่าดงหรือพงไพร

รู้ไหมมีคนห่วงเจ้าเฝ้าคำนึง

ฝากบทกลอนบทนี้ให้เจ้าของบันทึกและคนพลัดถิ่น (ทุกคน)

[นาย ศักดิ์สิทธิ์ ศรีภา]

ขอบคุณคุณครูคำทศ คุณชยพร คุณคนพลัดถิ่น และคุณครูวรางค์ภรณ์ มากครับสำหรับบทกลอนที่ไพเราะ