การยอมรับเป็นการ “เห็น” สภาพนั้นๆ ตามที่มันเป็น โดยไม่เน้นสิ่งที่ใจอยาก  หากเรารู้สึกว่าต้อง “จำใจ” ทำอะไรบางอย่าง แสดงว่านั่นยังไม่ใช่การยอมรับที่แท้จริง การยอมรับที่แท้ต้องไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการ “ทำใจ” และต้องใช่การ “ซังกะตาย” ทำ หรือการ “ทนทำ” อะไรบางอย่างไป