ขอบคุณมากค่ะ....พี่โอ๋....กัลยาณมิตรแห่ง G2K

       เมื่อบ่ายวันเสาร์ที่ผ่านมา ครอบครัวแอมแปร์ยกพลไปหาพี่โอ๋ P

ตื่นเต๊น...ตื่นเต้นค่ะ....เมื่อยกหูโทรศัพท์กดเบอร์ 1563 ....

 + ข้าพเจ้า : สวัสดีค่ะ...เรียนสายพี่โอ๋ค่ะ...

 + เสียงใสๆ   : รอสักครู่ค่ะ......

 + เสียงใส ๆ  : สวัสดีค่ะ...พี่โอ๋ค่ะ....

 + ข้าพเจ้า : สวัสดีค่ะพี่โอ๋...ครูอ๋อยค่ะ...แอมแปร์ค่ะ..

 + พี่โอ๋ : ดีใจจังเลย...อยู่ตรงไหนค่ะนั่น....

 + ข้าพเจ้า : ประชาสัมพันธ์ค่ะ...

 + พี่โอ๋ : เดี๋ยวมาหาพี่ที่ห้องตรวจเลือดนะ.....

 + ข้าพเจ้า : ห้องตรวจเลือดอยู่ตรงไหนค่ะพี่...

 + พี่โอ๋ : เดี๋ยวน้องเดินตรงมาที่ห้องตรวจเลือดนะ...ทางด้านซ้ายประชาสัมพันธ์ค่ะ...เดินตรงมาเลยค่ะก็เจอห้องตรวจเลือด....

.........................................................................................

     ขณะที่เราสามคนพ่อแม่ลูกกำลังเดินไปนั้น....ข้าพเจ้าตื่นเต้นมาก....จะเป็นอย่างไงนะตอนเจอกัน....พ่อสัมก็ว่าเขาต้องว่าแม่อ๋อยตัวเล็กแน่ ๆ ....ส่วนแอมแปร์นั้นก็ถามว่า...เราไปหาหมอทำไมแม่....แอมแปร์สบายดีแล้ว...น้ำมูกก็ไม่มี...หูก็ไม่ปวด...ฟันก็ไม่ผุ....(อิ อิ....แอมแปร์กลัวค่ะ....)

.............................................................................

  + ห้องตรวจเลือด : มาหาใครค่ะ....

  + ครอบครัวแอมแปร์  : สวัสดีค่ะ...มาหาพี่โอ๋ค่ะ.....

  + ห้องตรวจเลือด : อ๋อ...เชิญตรงทีวีนะค่ะ...แล้วเปิดประตูเดินตรงไปเลยค่ะ...

  + ครอบครัวแอมแปร์  :ขอบคุณมากค่ะ....

.....................................................................................

    เดิน  เดิน   เก้ ๆ  กัง ๆ มาถึงหน้าทีวี ........ มองไปที่ประตู......และแล้วนาทีที่ยิ่งใหญ่ก็มาถึง.......

.......................................................................................

    + ครอบครัวแอมแปร์  : สวัสดีค่ะพี่โอ๋.......

    + พี่โอ๋ : สวัสดีค่ะ....(พร้อมกับเดินมากอดดดดข้าพเจ้า).....

    + ข้าพเจ้า : ใช่ ๆ เราต้องกอดดดดดกัน....(ข้าพเจ้าเลยกล้ากอดพี่โอ๋ตอบ)

         ป้าโอ๋ชวนแอมแปร์ไปที่ห้องทำงาน...แอมแปร์ไม่แน่ใจเท่าไหร่...รวน ๆ นิดหน่อย.....แต่ก็ตัดสินใจไปตามคำชวนของป้าโอ๋.......

Warmmeeting

( อิ อิ...ภาพนี้แอบจิ๊กมาจากพี่โอ๋ค่ะ....)

แอมแปร์คุ้นเคยกับป้าโอ๋พอควร (จาก G2K )...จึงเกร็งไม่มาก...แป๊บเดียวก็เริ่มวิ่งซน...แต่ที่สนใจมากคือ...เก้าอี้สีเขียว.....แอมแปร์ไม่ได้ชอบเก้าอี้หรอกค่ะ....แต่แอมแปร์ชอบสีเขียว....

ระหว่างที่คุยกันนั้นข้าพเจ้าก็บ่นว่าแอมแปร์

  + ข้าพเจ้า  : แอมแปร์คงมาทางสายสังคมศาสตร์ค่ะพี่โอ๋  เพราะแอมแปร์ไม่ยอมนับเลข...ยังไงก็ไม่ยอมนับเลข....

     สนทนากันไปสักพักแอมแปร์ก็เอาเก้าอี้มาเรียง...ข้าพเจ้าก็ให้แอมแปร์นับ..อิ อิ...แอมแปร์ก็ไม่ยอมนับ...พอนับก็นับไม่ถูก....

  + ข้าพเจ้า : เห็นไหมพี่โอ๋...แอมแปร์ไม่ยอมนับเลข...สงสัยเหมือนพ่อค่ะ.....

...............ของฝากที่ 1ค่ะ..............

     ณ  วินาทีนั้นพี่โอ๋มองหน้าข้าพเจ้าพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

  + พี่โอ๋  : อ๋อยการที่เราพูดอะไรแบบนี้บ่อย ๆ ไม่ดีนะค่ะ  มีผลต่อความรู้สึกของเด็กค่ะ...ตั้งแต่เราเจอกันพี่ได้ยินอ๋อยพูดประโยคนี้ 3 ครั้งแล้วหนา......

       นี่แหละค่ะ " ของฝากที่ 1 " ที่ทำให้ครอบครัวเราประทับใจ ( โดยเฉพาะพ่อสัม...กลับถึงบ้านก็รีบเล่าให้ย่าแอมแปร์ฟัง...ย่าก็เห็นด้วย....อิ อิ....สัญญาค่ะว่าแม่อ๋อยจะไม่ทำอีก.....)

...............ของฝากที่ 2 ค่ะ...........

  + พี่โอ๋ : แอมแปร์...ป้าโอ๋ว่าฟันแอมแปร์สวยดีค่ะ...ไม่ผุเลยค่ะ......

  + ข้าพเจ้า : อาทิตย์นี้มาอยู่กับย่า...ทวดซื้อขนมขบเคี้ยวให้กินบ่อย....อยู่ตานีอ๋อยไม่ค่อยให้กินหรอกค่ะ......

           พี่โอ๋มองหน้าข้าพเจ้าพร้อมพูดว่า.......

  + พี่โอ๋ : อ๋อยเราไม่ควรห้ามไม่ให้เขากิน...แต่ควรพูดให้เขาเห็นถึงโทษและประโยชน์มากกว่า...แล้วให้เขาคิดว่าเขาควรทำยังไงดีกว่า....ถ้าห้ามก็เหมือนยิ่งยุ......

..........................................................................................

      นี่แหละค่ะ  2 ของฝากที่มากมายคุณค่าที่พี่โอ๋มอบให้กับครอบครัวเราเลยค่ะ......

.........ขอบคุณมากค่ะ....พี่โอ๋....กัลยาณมิตรแห่ง G2K........