คนเราย่อมบอบบางต่อความดีงามเสมอ และกล้าที่จะแข็งกร้าวกับความเลวร้ายที่ย่ำยีชีวิต

เย็นของวันนี้  ผมพาลูก ๆ  และเพื่อนชีวิตไปดูภาพยนตร์เรื่อง  "หนึ่งใจ..เดียวกัน" (Where The Miracle Happens) จากบทพระนิพนธ์ในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี

 

ไม่สิ – อันที่จริงผมไม่ได้ชวนพวกเขาหรอก  หากแต่น้องดินนั่นแหละที่เป็นฝ่ายเอ่ยชวนผมตั้งแต่เมื่อวาน  และผมก็รับปากไว้อย่างแข็งขันว่า  เป็นตายร้ายดี   วันนี้ยังไงเสียผมก็จะพาพวกเขาไปดูหนังเรื่องนี้ให้จงได้  

 

ผมไม่รู้หรอกว่า  แท้ที่จริงนั้น  น้องดินคิดอย่างไรถึงอยากไปดูหนังเรื่องนี้มาก  สังเกตได้จากการรบเร้าให้ผมพาไปดูมาอย่างต่อเนื่อง    แต่สำหรับผมแล้ว   ผมเองก็ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกเริ่มที่หนังเปิดตัวแล้วว่า  ยุ่งแค่ไหนก็จะไปดูเรื่องนี้ให้จงได้ 

 

ในโรงหนังของวันนี้  ดูเงียบไปถนัด  ขณะที่โรงข้าง ๆ  มีคนมากหน้าหลายตาซื้อตั๋วเข้าดูหนังฝรั่งอย่างครึกครื้น 

 

ผมชอบดูหนังมาก    แต่ผมไม่มีความรู้ความสามารถในการวิจารณ์หนังเอาเสียเลย 
การดูหนังในแต่ละครั้ง  จึงเป็นการดูเพื่อความบันเทิง  และดูเพื่อเสพสาระชีวิตในแง่มุมที่ผมคิดว่าโดนใจของตนเองเป็นสำคัญ

 

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นแนวดราม่า – สร้างสรรค์สังคม 
ผมนั่งดูโดยมีน้องดินนั่งอยู่บนตัก  ขณะที่น้องแดนก็นั่งบนตักของเพื่อนชีวิต  
เราสามคนนั่งดูภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างนิ่งสงบ  เด็กสองคนนิ่งเงียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  ทั้งน้องดินและน้องแดนจับจ้องเรื่องราวอย่างใจจดใจจ่อ

 

มีหลายตอนที่ผมพยายามบอกเล่าแทรกสอนให้เขาได้รับรู้ถึงชีวิต  โดยเน้นย้ำให้เห็นคุณค่าของการเรียน   การทำงานเพื่อตนเองและคนอื่นอย่างมีเหตุผล  รวมไปถึงการรักผืนแผ่นดินเกิดของตนเอง  ผมก็ไม่ละเลยที่จะมองข้าม - 

 

หลายต่อหลายตอนของภาพยนตร์เรื่องนี้  ปลุกเร้าให้เราทั้งสี่คนสะอึกสะอื้นอย่างสุภาพ และมีน้ำตาซึมไหลเล็ก ๆ อยู่เป็นระยะ ๆ   


กรณีดังกล่าวนี้   น้องดินยอมรับว่าตนเองน้ำตาไหล  ส่วนเจ้าจุกนั้นปากแข็งเป็นยิ่งนัก  โดยเจ้าตัวบอกว่า "ไม่ได้ร้องไห้"  พร้อม ๆ กับยืนยันเสียงแข็งว่า เป็นผลพวงของ "แมลงบินเข้าตา"  เท่านั้นเอง

 

 

 

 

ผมดูภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว  หวนคิดถึงวิถีชีวิตและการงานของตนเองเป็นยิ่งนัก  ความสะเทือนใจกับชะตาชีวิตของเด็กในถิ่นอันกันดารนั้น  ผมสัมผัสได้อย่างแจ่มชัด  ทั้งจากภาพยนตร์  และเบื้องลึกที่ผมสัมผัสมาจากหมู่บ้านต่าง ๆ  ซึ่งทุกวันนี้  ภาพทั้งปวงนั้น  ยังคงฝังจำอยู่ในหัวใจของผมเองอย่างแน่นหนา

 

จะว่าไปแล้ว  การสัญจรไปค่ายอย่างมากมายของผมนี่กระมังที่กลายเป็นต้นทุนที่ทำให้หัวใจของผมจำยอมที่จะสะเทือนใจไปกับภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างง่ายดาย   และไม่กังขาแม้แต่นิดกับคุณค่าและความหมายของการมีชีวิตอย่างไม่สิ้นหวัง  การพึ่งพาของมนุษยชาติ  ความเรียบง่ายและแสนงามของการใช้ชีวิต  และโลกอันสดใสไร้เดียงสาของเด็กที่รอการฟูมฟักจากผู้ใหญ่  การศึกษาและวัฒนธรรมในดินแดนอันแสนไกลและกันดาร  ฯลฯ

 

เฉกเช่นเดียวกันนี้  ในบางห้วง  ผมเองก็กลับคิดถึงอดีตของตนเองที่ครั้งหนึ่งเคยฝันไว้ว่าจะไปใช้ชีวิตเป็นครูอาสาตามชนบทอีสาน  รวมถึงการเฝ้าฝันที่จะเป็นบัณฑิตอาสา  ตระเวนไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ  ...

 

ผมดูภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างมีความสุข   ถึงแม้น้ำตาจะปริ่ม ๆ  ซึม ๆ  บ้าง  แต่ก็ไม่เขินอายที่จะบอกลูกว่า “ผมร้องไห้”   เพราะผมกำลังจะบอกกับเขาว่า  คนเราย่อมบอบบางต่อความดีงามเสมอ  กล้าหาญที่จะแสดงความเคารพต่อความดีงาม  และกล้าพอที่จะแข็งกร้าวกับความเลวร้ายที่ย่ำยีชีวิต

 

ตลอดเวลาของการดูภาพยนตร์เรื่องนี้  ภาพชีวิตของผมและนิสิตในค่ายต่าง ๆ  ผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ  ผมคิดถึงเรื่องราวของตัวเอง  คิดถึงวิถีที่ตนเองดุ่มเดินมาอย่างยาวนาน คิดถึงรอยยิ้มของเด็กนักเรียนตัวมอม ๆ  คิดถึงรอยยิ้มของการเป็นผู้ให้ของนิสิต –

 

และฉากหนึ่งที่นักเรียนร่วมกันเชิญธงชาติและร้องเพลงชาติอยู่นั้น  ยิ่งทำให้ผมอดคิดถึงภาพการทำงานของน้องนิสิตที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก  ณ  ชุมชนเด็กรักป่าของพี่หน่อยไม่ได้   ครั้งนั้น  นิสิตร่วมแรงใจสร้างเสาธงให้น้อง ๆ อย่างไม่ลดละ  ภายใต้ระยะเวลาอันน้อยนิด  พวกเขาก็ทำได้จนสำเร็จ   ครั้นรุ่งเช้าก็ร่วมกันเชิญธงขึ้นสู่ยอดเสาพร้อม ๆ  กับการร่วมร้องเพลงชาติอย่างแสนสุข และเต็มไปด้วยพลัง  ราวกับไม่ได้ร้องเพลงนี้มาเสียนาน

 

 

เช้าวันนั้น ...
ผมถามนิสิตว่า  นานแค่ไหนแล้ว  ที่เขาทั้งหลาย  ไม่ได้ร้องเพลงชาติหน้าเสาธงเช่นนี้  ?
และเขารู้สึกเช่นไรบ้าง  กับการได้ร้องเพลงชาติต่อหน้าเสาธงที่เขาทั้งหลายได้ร่วมกันสร้างขึ้นมากับมือ –

 

ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครแม้แต่คนเดียวเอ่ยปากตอบคำถามของผม   แต่ผมก็รู้ได้ด้วยหัวใจว่า  พวกเขาทั้งหลาย  มีความสุขกับชีวิต  และสัมผัสได้ถึงความสุขของการเป็นผู้ให้อย่างมหาศาล 

 

และนั่นก็หมายรวมถึง  การได้รู้ซึ้งถึงคุณค่าและความงดงามที่มีอยู่ในตัวตนของตนเองด้วยเช่นกัน

 

 

 

..................................................................................................

 

หมายเหตุ    ภาพโปสเตอร์ภาพยนตร์จาก Kapook.com

                ภาพกิจกรรมนิสิตจากโครงการเรียนนอกห้องเรียน  ปรับเปลี่ยนทัศนคติ สู่จิตสำนึกสาธารณะ ครั้งที่  1