จากชีวิตที่ถูกปิดกั้น ถึงคราเปิดตัวเปิดใจใน Gotoknow

 เกือบ 10 ปี ที่ผ่านมาที่ฉันสร้างกำแพงปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก เพราะหมดศรัทธาในมนุษย์ เบื่อหน่ายสังคมจอมปลอม และรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ  คำหวานๆที่แอบแฝงไว้ด้วยผลประโยชน์ เสรีภาพทางความคิดถูกบิดเบือน ที่สำคัญหากไม่ทำแบบนั้นฉันคงไม่เหลือความศรัทธาในตนเองเช่นกัน...ฉันจะยิ้มให้และพูดคุยกับยาม คนขับรถ แม่ค้าขายอาหาร เจ้าของร้านถ่ายเอกสาร และบรรดาเพื่อน 4 ขาหลายตัวที่เฝ้าตึกเท่านั้น สำหรับคนอื่นๆแค่ทักทายตามหน้าที่...ฉันพบว่าตัวเองแปลกแยกทางความคิดกับคนอื่นๆมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันไม่สามารถพูดคุยเรื่องเพลง หนังสือ  หนัง หรือกิจกรรมยามว่างในธรรมชาติของฉันให้กับเพื่อนร่วมชั้นเรียนหรือแม้เพื่อนร่วมงาน เพราะฉันกับเขาเหล่านั้นอยู่ในโลกคนละใบ เพื่อนแท้ของฉันจึงกลายเป็นหนังสือและธรรมชาติรอบๆตัวมากกว่าผู้คนจริงๆ...

 prison_break

 5 สิงหาคม 2550 ฉันฝากร่องรอยแรกไว้ในโลกเสมือนจริงที่   อ.หนึ่งเพื่อนรุ่นน้องชวนไว้เกือบปีให้ลองมาใช้เวลาที่นี่บ้าง แทนที่จะโต้คลื่นท่องไปในโลกไร้พรมแดนอย่างไร้จุดหมาย...จากวันนั้นถึงวันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงขึ้นในตัวฉัน ฉันยืดหยุ่นมากขึ้น... จริงจังกับชีวิตน้อยลง... ปล่อยวางในหลายสิ่งที่ฉันไม่อาจแก้ไขได้...มีรอยยิ้มให้ตนเองทุกๆวัน...ฉันพบว่าฉันมีตัวตนบนโลกไซเบอร์ ไม่ใช่เป็นเพียงร่างกายที่โปร่งแสงเหมือนเมื่อก่อน... กระบวนกร..ลูกทุ่ง P ของพี่อึ่ง dd_L บันทึกล่าสุดที่ฉันอ่าน ทำให้ฉันนึกถึง วิศวภารตี - ศานตินิเกตัน : อุดมศึกษาที่ไร้กำแพง ฉันดีใจที่ฉันได้พบผู้คนที่ฉันจะสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้วยแล้ว....แม้ฉันจะพึ่งเข้ามาเพียง 9 เดือน ชุมชนแห่งนี้ทำให้ฉันได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง เรียนรู้ที่จะให้โดยไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน เรียนรู้ถึงคำว่ามิตรภาพที่คนแปลกหน้ามากมายมีให้กับฉัน

 ไม่มีคุกใดในโลกขังจิตวิญญาณเสรีของฉันไว้ได้ฉันจะแหกคุกออกไป 

(คลิกตามไปดูภาพต้นฉบับและภาพอื่นๆของคุณ an11 ได้เลยนะคะ)

(Wentworth Miller ที่เล่นเป็นไมเคิล สกอร์ฟิลด์ ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ยอดฮิตเรื่องนี้ มีดวงตาสีเขียวที่ผู้ชมคาดเดาไม่ได้ว่าคิดอะไรอยู่แต่ที่แน่ๆเป็นสายตาที่บ่งบอกถึงความมุ่งมั่นที่จะหาทางออกให้ได้)

          ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องมาหวนคิดว่าฉันให้สิ่งใดคืนกลับไปให้ชุมชนแห่งนี้บ้าง ฉันใช้พื้นที่ฟุ่มเฟือยหรือเปล่า บันทึกที่ฉันเขียนให้สาระอะไรกับคนอ่านบ้างหรือไม่ หรือยัดเหยียดแนวคิดที่เป็นอันตรายสร้างความขัดแย้งในสังคมบ้างไหม...เมื่อแรกเข้ามาฉันไม่รู้จะจัดตัวเองอยู่ในกลุ่มไหน เพราะประสบการณ์ในการทำงานฉันมีแค่หางอึ่ง คงไม่สามารถเล่าอะไรให้ใครฟังได้ ฉันจึงเลือกกลุ่มที่มีคนเขียนน้อยมากในช่วงนั้นโดยเลือกที่จะเล่าเรื่องราวในการเดินทาง...และฉันเขียนบันทึกในลักษณะที่เหมือนคนอ่านนั่งอยู่ตรงหน้าฟังเรื่องเล่าของฉัน......Seasons change...ไปเที่ยวด้วยกันไหมคะเป็นเรื่องเปิดตัว My first time...ครั้งแรก...ของคุณ...ที่ไหนเมื่อไหร่...กับใครคะเป็นบันทึกแรกที่มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็น จากแรกสุดที่ฉันตั้งใจจะเล่าเรื่องเที่ยวเพียงอย่างเดียว กลายเป็นฉันเขียนเรื่องราวหลากหลาย มาลองจัดหมวดหมู่กันดีกว่า แล้วคุณจะรู้จักตัวตนของฉันมากขึ้น

 ฉันเขียนเรื่องราวที่อิงฤดูกาล

 Seasons change...Winter love song:เพลงรักในสายลมหนาว

Seasons change...Spring time...Floriade 2007:เมื่อดอกทิวลิปแย้มบาน

Seasons change...sea...sand...sun: ท้องทะเล หาดทราย และแสงแดด

 และที่ฉันแปลกใจมากๆ คือบันทึกนี้ของฉันได้เป็นบันทึกแนะนำก่อนวันปีใหม่ไม่กี่วันถือเป็นของขวัญปีใหม่ที่ฉันภาคภูมิใจสุดๆ

Seasons change: singing in the rain…สมุดบันทึกความดี

 ฉันชอบการเดินทางด้วยรถยนต์แม้ทุกวันนี้ไม่มีรถเป็นของตนเอง

On the road …Overtaking lane 2 Km ahead ถนนนี้กลับบ้าน

On the road (2)…window shot…เคยสังเกตไหมคะว่านั่งด้านไหนในรถยนต์จึงจะถ่ายภาพได้สวยงาม

On the road (3)Take a break from your world: ดำดิ่งสู่ใต้พื้นพิภพ

On the road (4)…BUGATTI…สุดยอดรถโบราณจากประเทศฝรั่งเศส

On the road (5)…Super bike…สาวนักซิ่งกับพ่อหนุ่มสิงห์นักบิด

 

เล่าเรื่องเมืองไทยที่เหลือไม่ถึง 10 จังหวัดฉันจะเดินทางครบ 76 จังหวัด

เมืองไทยยังอีกไกลต้องไปให้ถึง...แม่ฮ่องสอน : ภาพถ่ายแห่งความทรงจำที่คุณ(อาจ)ไม่เคยเห็น

ตามรอยเสด็จประพาส :น้ำตกไทรโยคนับจากวันนั้นถึงวันนี้

KOH PHANGAN :FULLMOON PARTY: เกาะสวาท หาดสวรรค์…ของใคร

 

แอบแฝงปรัชญาในการดำเนินชีวิตของฉันไว้ที่นี่

Overtaken by joy: ความสุขอยู่ที่ไหน...ภาพแห่งความสุขเล็กๆที่คุณไม่ต้องใช้เงินซื้อ

Prison break: หลบหนีจากกรงขังความคิด สู่ อิสรภาพเหนือฟากฟ้า

บันทึกที่ทำให้ทุกคนรู้จักฉันมากมายคือบันทึกนี้

Rest room:ขอเชิญคุณเข้ามาปลดปล่อยความทุกข์...ในห้องแห่งความสุข

 

 ฉันชอบใช้ชีวิตกลางแจ้งค่ะฉันจะไปเดินในห้างสรรพสินค้าเฉพาะเวลาไปดูหนังเท่านั้น

Living out door: ชีวิตกลางแจ้ง...รวมรูปนู้ด...เด็ดๆ

living out door(2)ภาพนู้ดภาคจบ:night life:มหัศจรรย์แห่งสายน้ำยามค่ำคืน

 

ฉันเริ่มบอกใบ้ว่าฉันอยู่ที่นี่ในเวลานี้

Monkey city: ลิงกับคนจะอยู่อย่างไรให้มีความสุข

Monkey city (2):ลวปุระ เมืองโบราณยุคก่อนประวัติศาสตร์กับดอกทานตะวัน

 

ฉันคิดว่าเราไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวในจักรวาล

50 Years Since the Birth of the Space Age: สัญญาณจากต่างดาว

tag คิดถึง :ของฝากจากต่างดาว

Tag คิด(ไม่)ถึง : Woman in love : ผู้หญิงทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด

 

ฉันชอบโบยบินไปในฟ้ากว้าง

A walk in the clouds :มาเหนือเมฆ

Beyond Horizon : ศักยภาพเหนือขอบฟ้า

LEAVING ON A JET PLANE : เที่ยวบินแห่งรัก

บันทึกด้านล่างกว่าจะนำขึ้นสำเร็จต้องข้ามน้ำข้ามทะเลไป ความพยายามครั้งแรกที่สุวรรณภูมิ กำลังบันทึกหน้าจอค้าง ไปอ้อนเจ้าหน้าที่หลังจ่ายไป 300 บาทแล้วว่าเครื่องเจ๋ง เขาต่อเวลาให้ครึ่งชั่วโมง เลยแปะรูปไว้ก่อน เช้าวันรุ่งขึ้นเดินฝ่าความหนาวไปร้านเน็ต 5 กิโลเมตรเอาขึ้นสำเร็จ  ได้ใจวันต่อมารีบมานั่งจัดหน้า คุณขาฝนตกฟ้าผ่าเปรี้ยง ไฟดับทั้งเมือง ฮือๆยังไม่ได้บันทึกเลย หน้ามึนนั่งรอในร้านก็ฝนตกนี่นา เจ้าของร้านเห็นใจพอไฟมาเลยแถมให้ครึ่งชั่วโมง เป็นคนที่มีความพยายามสูงเห็นไหมคะParaglider:hangglider:Dream wings:สายลมใต้ปีก

ฉันพร้อมแล้วที่จะให้คุณรู้จักฉัน                                                                                      

 Mr. Postman: ความรักที่มาทางไปรษณีย์ 

 Thailand: คนไทยหรือเปล่า?

ฉันทดสอบสมรรถนะการทำงานของไปรษณีย์ไทยแล้วพบว่าที่สุรินทร์ได้รับเร็วที่สุดไม่ว่าจะส่งสิ่งของมาจากที่ไกลแสนไกล และล่าสุดกระดาษแผ่นเล็กๆของฉันถึงมือผุ้รับแล้วที่กระบี่หลังจากใช้เวลารอคอยถึง 7 เดือน

Postcard: กระดาษแผ่นเล็กๆที่บอกเล่าเรื่องราวจากหัวใจ

 

คุณรู้แล้วว่าฉันทำงานอะไร

Graduate: ปริญญาหรือจะใช่ใบเบิกทาง

Doctor of Philosophy : ดอกเตอร์แบบไหนที่สังคมไทยต้องการ

 

ฉันได้รับบทเรียนว่าการทำงานแบบบ้าพลังทำให้ฉันป่วย แต่ฉันได้รับคำแนะนำมากมายและกำลังใจที่จะสู้ต่อไป

 

Endometriosis and Chocolate Cyst:หมอจะให้ฉันค้างที่นี่คืนนี้จะดีหรือคะ

 

อ้าวฉันไม่น่าหลวมตัวให้คุณรู้จักครอบครัวฉันเลย

Homeward Bound:บ้านเขา...บ้านฉัน...เราบ้านเดียวกัน

  และในวันนี้ฉันจึงขอร่วมยินดี กับ Gotoknow ที่เติบโตมาครบ 3 ปี ภายใต้ทีมงานที่เสียสละอย่างยิ่ง ไม่มีสิ่งใดจะกล่าวได้มากกว่าคำว่า ขอบคุณมากค่ะ จากการพบกันบนบันทึกต่อยอดมาเป็นพบกันทางเสียง และมาถึงวันนี้ที่เราได้พบกันจริงๆ และที่สำคัญตอนนี้ฉันกล้าพอที่จะเปิดบ้านต้อนรับทุกคนแล้วค่ะหากว่างเชิญแวะมาเยี่ยมบ้านฉัน และบรรดาลูกลิงของฉันได้เลยนะคะ อืมหากคุณโชคดีคุณอาจได้เจอสมาชิกใหม่ในบ้านของฉันเจ้าตัวนี้ค่ะ ฉันยังไม่รู้ว่าชื่ออะไร ถามกูเกิ้ลก็บอกไม่แน่ใจ แถมท่านอาจารย์

   ทนัน ภิวงศ์งาม ยังแต่งกลอนให้อีก...

งูมาขออยู่ด้วย         ช่วยที
ขอพี่อ็อดนารี           แบ่งบ้าน
สักมุมหนึ่งยังดี         เขาอยู่
หมดฤดูฝนแล้วน้าน  จักย้ายออกไป

 จะดีใจดีไหมนี่กับเพื่อนร่วมบ้านแบบนี้...คุณขามาช่วยฉันคิดหน่อยสิคะเจ้าตัวยาวๆเป็นวา ที่แอบเข้ามาอยู่ในห้องครัวบ้านฉันนี่ชื่ออะไรกันแน่...