สร้างฝัน สร้างความคิด แด่มวลมิตรสนิท ด้วยการส่งใจประสานความคิด ส่งกายร่วมสนิท สู่การมีจิตสาธารณะร่วมทำงานเพื่อสังคม
คนอยู่หาดใหญ่แต่กลับมาได้กอดกันที่สวนป่า  หาที่ไหนได้ 

บรรยากาศที่สวนป่าในช่วงกิจกรรมที่ผ่านมานับว่ามีชีวิตชีวาที่บางคนต้องเสียน้ำตา  บางคนต้องเสียดายที่ไม่ได้มา  บางคนมาค้นหาตัวตน  บางคนมาค้นพบตัวตน  บางคนยังบ่นแต่อัตตา 

ชีวิตเช่นนี้บางคนบอกโหยหา  บางคนบอกไร้ปัญญา  บางคนมองดูด้วยความสงสัย  แถมบางคนยังหมั่นใส้  นี่แหละคือคนตัวตนที่แท้จริง

นี่คือความจริงของคน  แต่บางคนยังอยู่ในวังวนของความรู้สึก  ยังหลงไหลได้ปลื้มกับความสุขชั่วครู่ชั่วยาม  ยังถามหาแต่ความอยาก

กับลุงเอกคือกิจกรรมหนึ่งของชีวิตที่เขาลิขิตไว้แล้ว  อย่างที่บางคนเรียกว่าเทพบันดาล  เป็นห้วงกรรมที่ทำให้ลืมทุกข์ชั่วครู่ชั่วยาม  ตราบใดที่กรรมยังถามหา  เรามิอาจหลีกหนีตัวตน  แม้จะจากไปได้ชั่วครู่ชั่วยาม  แต่ก็ถูกตามกลับมาทุกทีนี่คือกมลสันดานของคน  ที่แก้ยากแก้เย็น

ภาพเช่นนี้มิใช่เกิดได้ง่ายๆหากไม่มีอะไรมาดลจิต  ดลใจให้เกิดกับคน 
ท่ามกลางป่าไม้ธรรมชาติ  ลุงเอกขาดติดต่อจากภายนอกทางโทรศัพท์เพราะไม่มีสัญญานทำให้จิตสงบลงได้

บางคนเดินทางไกลเกือบสองพันกิโลเมตร  เพียงเพื่อมาที่นี่วันเดียว  เรามีโอกาสพูดโอกาสคุยกับหลายๆคนที่ได้เจอ 
ลุงเอกเองไม่อยากอยู่ในห้วงลึก  ไม่อยากหมกมุ่นในความคิดของตัวเอง 
บางคนเจอกันครั้งแรกแปลกกว่าตัวจริง

แต่ดูทุกคนมีความสุขเมื่อได้เจอกัน  สามวันนั้นเพียงพอเพื่อจุดประกายความคิดให้เราได้มีเรื่องต่างๆมาคุยกันต่อในบล็อก 

ลุงเอกเชื่อแน่ว่ามีหลายคนอยากมาแต่ไม่สนิทสนมก็ไม่กล้าเชื่อได้ว่าไม่มีอะไรกีดกั้น  เราได้พูดกันว่าเฮฮาศาสตร์ก็คือกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่เวียนว่ายใช้ชีวิตในโกทูโน  เป็นองค์กรที่มีชีวิต  ไม่ตายตัว  ขยายได้  หดได้ตามธรรมชาติ  ไม่มีใครเป็นผู้นำ  เราแบ่งเวลาและเทศะในการนำพากลุ่ม  หากเปรียบร่างกายเราคืออวัยวะส่วนหนึ่งของ g2k 

บรรยากาศธรรมชาติทำให้เราหนีจากชีวิตที่วุ่นวายและความเครียดได้ในระยะเวลาหนึ่ง 

ความเป็นไปของธรรมชาติและมนุษย์มิห่างไกลกัน  เพียงแต่ใครยังฝืนธรรมชาติร่างกายก็ไปไม่ไหว

นอกจากมีธรรมชาติ  งานนี้มีดนตรีผสมผสานที่หลายๆคนบอกว่าลงตัวอย่างไม่คาดฝัน 

อ.ประสาท วิทยากรกระบวนการจากวงน้ำชา  เข้าได้เป็นกีตาร์เป็นขลุ่ยกับน้องจิ  เสียงขลุ่ยเสียงกีตาร์ส่งเสียงออกมาด้วยภูมิปัญญาโดยแท้  จนหลายๆท่านออกปากประหลาดใจ 

น้องจิได้เรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่กับลุง ป้า น้า อา  พี่และน้องได้อย่างสะอาดหมดจรด   

ไม่มีใครสั่งใคร  ไม่มีใครว่าใคร  ไม่มีใครบ่นใคร  เพราะเราเข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่มีชีวิตแห่งนี้  เป็นการบริหารที่ไม่ต้องจัดการ  อนูของชีวิตทุกส่วนลงตัวเกื้อกูลกัน