ตอนที่กลับไปเก็บสัมภาระที่อุทยานแห่งชาติสาละวิน เห็นป้ายๆหนึ่งติดไว้ตรงโรงเก็บรถ ผมอ่านแล้วเห็นว่ามีความหมายดีจึงถ่ายรูปเก็บไว้

         อันที่จริงผมกะว่าหลังจากนี้จะไปดูโรงพักท่าตาฝั่ง เป็นโรงพักที่เก่าแก่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 (พี่เจ้าหน้าที่อุทยานเล่าให้ฟัง) และอีกอย่างอยากไปศึกษาข้อมูลการสร้างเขื่อน  ดา-กวิน หรือสาละวินชายแดนตอนล่าง ๕๐๐ หรือ ๗๙๒ หรือ ๙๐๐ เมกกะวัตต์ ตั้งอยู่ใกล้บ้านท่าตาฝั่ง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นโครงการของ กฟผ. อ่างเก็บน้ำของเขื่อนแห่งนี้จะยาวไปจนจรดฐานของเขื่อนบน  อ่านข้อมูลได้  ที่นี่ครับ แต่ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสองโมงกว่าแล้ว ถ้าไปแล้วอาจจะกลับมาที่ อ.แม่สะเรียงค่ำ และอีกอย่างมีความขัดแย้งกันในการสร้างเขื่อนกลัวจะเกิดอันตรายขึ้นกับผม จึงตัดสินใจไม่ไป  จึงตัดสินใจเดินทางไปแม่สะเรียงต่อ กะว่าจะไปเยี่ยมเพื่อน ที่ทำงานองค์กรเดียวกันและเยี่ยมเพื่อนที่เป็นตำรวจอยู่ สภ แม่สะเรียง มาถึงสำนักงานที่เพื่อนทำงานอยู่ประมาณ บ่าย 3 โมงกว่าๆ ได้รับการต้อนรับ เป็นอย่างดี ได้พักค้างคืนกับเพื่อนที่นั้น แต่ไม่เจอกับเพื่อนที่เป็นตำรวจเพราะตอนที่ผมไปนั้เขาติดประชุม  

 

ได้ฟังฝีมือการเล่นกีตาร์ของครูสบเมย "เพลงแด่เธอ" เป็นเพลงที่ผมชอบมาก  

    

     วันรุ่งขึ้นจึงไปเยี่ยมคุณครูสบเมย  เป็นครูที่มีอุดมการณ์เพื่อเด็ก รู้จักกันใน บ้านครูซัน เพราะได้ยินข่าวว่า อยู่ที่ อ.แม่สะเรียง บังเอิญโรงเรียนของคุณครูสบเมยได้เป็นภาคีร่วมกับองค์กรที่ผมทำอยู่พอดี มีน้องคนหนึ่งเขารู้จัก จึงขอให้เขาพาไปพบคุณครู โชคดีมากๆ วันนั้นได้เจอคุณครู คุณครูต้อนรับด้วยกาแฟและน้ำชา ได้ฟังการเล่นกีตาร์"เพลงแด่เธอ" ของครูซัน ซึ่งเป็นเพลงที่ผมชอบมาก ในบรรดาบทเพลงของครูซัน และคุณครูสบเมยได้พาทัวส์รอบเมืองแม่สะเรียง แถมเป็นไกด์เที่ยวชม วัดสี่จอม ด้วย ตกท้ายด้วย อาหารมื้อเที่ยงร้านข้าวมันไก่ เท่านั้นยังไม่พอ ได้รับพระครูบาผาผ่า 1 องค์ กับ VCD และCD เพลงของครูสบเมยอีก 2 แผ่น สิ่งของที่คุณครูมอบให้ยังไม่มากเท่าที่ได้รับมิตรภาพ จากคุณครูสบเมย

 

 วัดสี่จอม ครูสบเมยพร้อมลูกๆเป็นไกด์นำเที่ยว