บันทึกนี้ “ชายขอบ” มาแปลก ๆ อีกแล้ววันนี้ มาสไตล์นี้ บอกได้เลยว่าวันนี้ต้องเครียดทั้งวัน ไหนจะโครงการที่ต้องส่ง สวรส.ภาคใต้ มอ. ไหนจะรับนัดไว้กับทีมงาน “ไตรภาคีฯ” เพื่อไปขับเคลื่อนโครงการต่อ และอีก ฯลฯ (บ่นนิดนึง...หายแล้ว)

     แต่ในทุกครั้งที่รู้สึกเครียด ๆ ก็มักจะมีอะไรให้ยิ้มได้เสมอ แล้วก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง วันนี้ก็มีหลาย ๆ ประการที่ยิ้มได้ เช่น บทกลอนที่กินใจ ได้แรงใจอันนี้ครับ เป็นเรื่องหนึ่งในหลายเรื่อง

คือ ดอกหญ้า...ธรรมดาดอกหนึ่ง
ไร้ซึ่งผู้คนเอาใจใส่...
ลมพัดก้อ...ระเนนเอนลู่ไป
แดดจะไล้หรือฉ่ำฝนก้อทนทาน
คือ...อิสระเสรีของชีวิต
ด้วยมีสิทธิ์จะหยัดอยู่เพื่อชูก้าน
กับวิถีเรียบง่ายริมสายธาร
ไม่ทะยานอยากเด่นเช่นใคร ๆ ๆ
คือ...สัจจะสื่อบอกจากดอกหญ้า
ชีวิตใช่ปรารถนาจะเป็นใหญ่
เพียงเรียบง่าย ง่ายงามมีน้ำใจ
และสุขได้เพียงหยัดอยู่คู่...ตะวัน

“นิรนาม”

     ผมอ่านแล้วไม่เพียงให้หายเครียด ยิ้มได้ แต่กลับให้ข้อคิดที่เป็นการเพิ่มพลังชีวิต เจ้าดอกหญ้าผู้เจียมตน รู้ตัวว่าตนแค่ไหน เพียงไร ดอกหญ้าที่รู้สึกในคุณค่าแห่งตนเอง แต่ไม่ไฝ่เสมอดอกไม้ดอกไหน ๆ ง่าย ๆ ทนทาน บานสะพรั่ง มีอุดมการณ์มั่นว่าจะยืนหยัดคงคู่...ตะวัน ผมอ่านแล้วรับรู้ว่า “หยิ่ง ๆ (ภูมิใจในตนเอง...ไม่ใช่ขี้โกง) มีศักดิ์ศรี มีอุดมการณ์ มักน้อย ถ่อมตน” อยู่ในตัวตนของเขา ผู้ที่ให้และบอกว่านี่แหละเขา และก็เชื่ออย่างนั้น เชื่อว่าแม้จะเป็นดอกหญ้าก็เถอะ ช่วยกันทำ ช่วยกัน “คนละไม้คนละมือ” สังคมนี้สดใส และสดชื่นได้ครับ ให้กำลังใจ และแรงใจกลับไปเช่นกัน

     ขอบคุณผู้ให้ (อาจารย์โย) ขอบคุณผู้ส่งผ่านมา ผู้ให้ที่สดใส ร่าเริงเสมอ เขาจะมาตอนเครียด ๆ ประมาณว่า “พี่ชายขอบบบบบบบบบ....” “ยุ่งเหรอ” “ครับผม” ทักกันพอเป็น small talk แล้วต่างคนก็ต่างสร้างสรรค์ส่วนของตนไป วันนี้มาแปลกใหม่ พร้อมกับแจ้งว่า “ถอยโน๊ตบุค” มาใหม่ เพื่อใช้ในราชการ...ด้วย ใช้ส่วนตัว...บ้าง (น่าสรรเสริญ ๆ) จากงบหมวด ต. (ตัวเอง) แผนงานเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติราชการ