ตอนสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานที่นี่ คำถามข้อหนึ่งที่กรรมการถามผมก็คือ

คุณคิดว่าคุณจะทำอะไรเป็นสิ่งแรกเมื่อได้ทำงานที่นี่? 

คำตอบของผมก็คือ  "โครงการการให้คำปรึกษาแบบไร้รูปแบบ" 

คณะกรรมการก็งงกันใหญ่ ถามผมต่ออีกว่า มันเป็นยังไงหรือ เจ้าโครงการที่ว่านะ

ผมก็อธิบายขยายความให้ฟังว่า  เป็นโครงการที่ไม่มีรูปแบบชัดเจน ไม่มีโต๊ะให้คำปรึกษา

ไม่มีเบอร์โทรเพื่อขอคำปรึกษา ไม่มีห้องให้คำปรึกษา ไม่มีเจ้าหน้าที่คอยให้คำปรึกษา

ไม่มีรูปแบบใดๆทั้งสิ้น  ไม่ต้องเขียนโครงการ ไม่ต้องตั้งงบประมาณ แต่ต้องอุทิศตัวและหัวใจ

คิ้วของกรรมการแต่ละท่านก็ยิ่งผูกโบว์เข้าไปอีก ผมก็อธิบายต่อไปว่า

จะต้องสนิทสนมกับเด็ก(นักศึกษา)

 เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพวกเค้า ต้องรู้ว่าเค้าชอบกินอะไร ที่ไหน

ต้องรู้ว่าเค้าชอบฟังเพลงแนวไหน ชอบอ่านหนังสืออะไรบ้าง ชอบดูหนังหรือละครเรื่องอะไร

เค้ามีปัญหาเรื่องเรียนวิชาไรบ้าง  ถ้าเรารู้ได้อย่างนี้ เวลาเค้ามีปัญหาเค้าก็จะเข้ามาปรึกษาเราเอง

โดยไม่รู้ตัว  และเราก็จะมีวิธีแก้ปัญหาได้ถูกต้องตรงกับปัญหานั้นๆ.....

หลักการง่ายๆ แต่ทำยาก ต้องใช้ใจเข้าแลก ต้องทำด้วยความจิงใจ เสมอต้นเสมอปลาย

 

อยู่มาวันหนึ่ง ผมบังเอิญขับรถผ่านไปเห็นป้ายๆหนึ่งเขียนว่า "เข้าถึง เข้าใจ และพัฒนา"

ผมก็ยิ้มออกมา  สิ่งที่ผมกำลังทำ เป็นแนวพระราชดำริที่จะแก้ปัญหาชายแดนใต้อยู่พอดี

 

ใครจะเอาวิธีการนี้ไปใช้ก็ไม่ว่ากันนะครับ ใช้ได้ผลในหลายๆอย่าง ทั้งการแก้ปัญหา ชาวบ้าน ชุมชน หรืออะไรหลายๆอย่าง 

แต่ที่สำคัญประการหนึ่ง ต้องให้เค้าพึ่งตัวเองได้ ช่วยให้คำปรึกษาได้ แต่ให้เค้าเป็นผู้แก้ปัญหาเอง

ฝากทิ้งท้ายนะครับ "ชุมชน(นักศึกษา/องค์กร)จะเข้มแข็งได้  ก็ต่อเมื่ออยู่ได้โดยไม่มีเรา"